ბობ დილანის გამოკლებით, „ბითლზი“ და მისი ცალკეული წევრები ყველა დროის ყველაზე დოკუმენტირებული და აღწერილი მუსიკალური შემსრულებლები არიან. ჯგუფის ფრონტმენებს, ჯონ ლენონსა და პოლ მაკარტნის, ისეთი ქიმია ჰქონდათ, „რომელსაც, ალბათ, ვეღარასდროს ვიხილავთ“, – ასე ამტკიცებს ჯონის ვაჟი, შონ ონო ლენონი. თუმცა, ყოველთვის არსებობს ახალი გზები შესასწავლად, და ოსკაროსანმა დოკუმენტალისტმა მორგან ნევილმა (ფილმების „Piece by Piece“, „Won't You Be My Neighbor?“, „20 Feet from Stardom“ რეჟისორი) გადაწყვიტა მკაფიოდ ლამაზი და ელეგიური გზა აერჩია: პოლის გზა თვითრეალიზაციისკენ ჯგუფის დაშლის შემდეგ. „პოლ მაკარტნი: გაქცეული კაცი“ არის საარქივო დოკუმენტური ფილმი, რომელიც იყენებს კადრებს, მსუბუქ ანიმაციას, ფოტოსურათებსა და კადრს მიღმა მონათხრობებს, რათა შექმნას უნიკალური არტისტის პორტრეტი, რომლის ერთგულება ხელოვნებისადმი შეუდარებელია – მიუხედავად იმისა, რომ საზოგადოებრივი აზრი კვლავ რომანტიზებულ ლენონს ანიჭებს უპირატესობას. თუმცა, ნევილის ფილმი არ არის ჰაგიოგრაფიული, არამედ სიყვარულით სავსე და გულწრფელი. ფილმი არ არის მაკარტნის შემოქმედების შეფასება, არამედ იშვიათი არსებობის კონკრეტულ ნიუანსებში ჩახედვაა. „გაქცეული კაცი“ ფოკუსირებულია მაკარტნის მოგზაურობაზე „ბითლზის“ ისტორიული მოღვაწეობის დასასრულს, 1969 წელს, როდესაც ლენონმა პირადად უთხრა ჯგუფელებს, რომ ამთავრებდა. ფილმი მოიცავს პერიოდს 1980-იანი წლების დასაწყისამდე, მას შემდეგ, რაც მაკარტნის შემდგომი ჯგუფი „უინგსი“ დაიშალა — და ლენონი მოკლეს. ნევილი, მაკარტნისა და ლენონის მეგობრობას, უთანხმოებასა და საბოლოო შერიგებას ბედისწერად ასახავს, და ვარაუდობს, რომ მაკარტნის, როგორც არტისტისა და ადამიანის ზრდა განუყოფლად იყო დაკავშირებული „ბითლზთან“ და ლენონთან ურთიერთობასთან დროსა და სივრცეში. მიუხედავად იმისა, რომ ჯგუფი თავდაპირველად ლენონმა დაშალა, სტუდიის წარმომადგენლების ზეწოლამ ოთხივე წევრი აიძულა საიდუმლოდ შეენახათ ეს ამბავი, სანამ მაკარტნი მეტ-ნაკლებად იძულებული არ გახდებოდა საჯაროდ განეცხადებინა. მასობრივმა გაუგებრობამ და მედიის თანამონაწილეობამ მოვლენების ისეთი ვერსია შექმნა, თითქოს სწორედ მაკარტნი იყო „ბითლზის“ დასასრულის ინიციატორი, და იგი წარმოაჩინა, როგორც ფულზე ორიენტირებული, კაპრიზული და საკუთარი დიდებით შეპყრობილი. მაგრამ 1970-იანი წლების დასაწყისში მაკარტნი სულაც არ იყო ასეთი: ის და მისი ახალი მეუღლე ლინდა შოტლანდიის სოფლად გადავიდნენ საცხოვრებლად, ისეთ მიტოვებულ სახლში, რომლის შეძენაზეც შემკეთებლებიც კი ორჯერ დაფიქრდებოდნენ. ნევილი ადევნებს თვალს მაკარტნის მოგზაურობას მისი საწყისი განმარტოებიდან, რომელიც იმდენად წარმატებული იყო, რომ მსოფლიოს უმეტესობას მისი გარდაცვალება ეგონა, პირველი სოლო ალბომის, „რემის“ (თავდაპირველად გაკრიტიკებული, მაგრამ სამუდამოდ ქებული), შექმნამდე, „უინგსის“ ჩამოყალიბებამდე და იაპონიიდან მარიხუანას ფლობისთვის საჯაროდ გაძევებამდე. მუსიკალურად, დოკუმენტური ფილმი მაკარტნის მოგზაურობას საკუთარი ჟღერადობის პოვნის ბრძოლად წარმოაჩენს, მაგრამ მაკარტნი ამას სხვაგვარად აღწერს – როგორც საკუთარი შემოქმედების ისე მიღებას, როგორიც ის იყო, ყოფილი ჯგუფის წარმატებასთან გათანაბრების შეუძლებელი ამოცანის გარეშე. ალან ლოუს მიერ დამონტაჟებული, ხშირად თავხედური იუმორით, რომელიც აღსარებებს შესაბამის მუსიკასთან ან გამოსახულებასთან აკავშირებს, დოკუმენტური ფილმი იკვლევს განუცხადებელ კავშირს ცხოვრებისეულ გამოცდილებასა და მხატვრულ გამოხატულებას შორის, რასაც იშვიათად თუ გაუტოლდება სხვა რომელიმე არტისტი. ეს მშვენიერი ფილმია, რომელიც თანაბრად გვართობს და დეკონსტრუქციას უკეთებს ხშირად ხელშეუხებელ ხატს, რაც მას უფრო ადამიანურს და, შესაბამისად, უფრო შთამბეჭდავს ხდის. ჯონ ლენონთან მეგობრობის გაშუქება ფილმის ყველაზე ამაღელვებელი სავიზიტო ბარათია. ორ ხელოვანს დიდი ხანია ასახავდნენ, როგორც ყოფილ შეყვარებულებს, რომელთა ფუნდამენტურმა განსხვავებებმა შეუქცევადი განხეთქილება გამოიწვია, ნაწილობრივ პოლიტიკის გამო: ლენონი – რადიკალი, მაკარტნი – კონსერვატორი. მაგრამ, ფრანსუა ტრიუფოსა და ჟან-ლუკ გოდარის მსგავსად, მათი განხეთქილება ყოველთვის უფრო სენსაციურად იყო წარმოჩენილი, ვიდრე რეალურად იყო, მათი იდეოლოგიური განცალკევება სარედაქციო მიზნებისთვის იყო გაზვიადებული. სინამდვილეში, მაკარტნი და ლენონი ყოველთვის იყვნენ დაკავშირებულნი ურთიერთპატივისცემით, სიყვარულით და რადიკალური გულწრფელობისადმი ერთგულებით. როდესაც ასეთ ახლობელ ადამიანს კარგავ, შუაზე იყოფ. მაკარტნისთვის ლენონის მკვლელობის მოულოდნელი შოკი გამანადგურებელი მოვლენა იყო, მაგრამ, როგორც ნევილი ამტკიცებს, ეს ასევე იყო მომენტი, როდესაც ახალი არტისტი დაიბადა. პოლ მაკარტნი, „ბითლზისგან“ განცალკევებით, გამორჩეული არტისტი, სრულიად საკუთარი ბუკოლური პოეზიით ლირიკაში. აღარ არის გაქცეული კაცი. ყოველ შემთხვევაში, საკუთარი თავისგან – არა.