ბობ დილანის გარდა, „ბითლზი“ და მისი ინდივიდუალური წევრები ყველა დროის ყველაზე დოკუმენტირებული და აღწერილი მუსიკოსები არიან. ჯგუფის ლიდერებს, ჯონ ლენონსა და პოლ მაკარტნის, ისეთი ქიმია ჰქონდათ, „რომელსაც, ალბათ, აღარასოდეს ვიხილავთ“, – ამტკიცებს ჯონის ვაჟი, შონ ონო ლენონი. მიუხედავად ამისა, ყოველთვის არის ახალი გზები შესასწავლად და ოსკაროსანმა დოკუმენტალისტმა მორგან ნევილმა („ნაწილ-ნაწილ“, „მეზობელი არ იქნები?“, „20 ფუტი ვარსკვლავობამდე“) აირჩია განსაკუთრებულად ლამაზი და ელეგიური გზა: პოლის გზა თვითრეალიზაციისკენ ჯგუფის დაშლის შემდეგ. „პოლ მაკარტნი: გაქცეული კაცი“ არის საარქივო დოკუმენტური ფილმი, რომელიც იყენებს კადრებს, მსუბუქ ანიმაციას, ფოტოებსა და ეკრანის მიღმა ჩვენებებს, რათა წარმოაჩინოს უნიკალური არტისტის პორტრეტი, რომლის ერთგულება ხელოვნებისადმი შეუდარებელია — მიუხედავად იმისა, რომ საზოგადოებრივი აზრი კვლავ რომანტიზებულ ლენონს ანიჭებს უპირატესობას. თუმცა, ნევილის ფილმი არ არის ჰაგიოგრაფიული, არამედ სიყვარულით სავსე და გულწრფელი. ფილმი არც კი არის, რეალურად, მაკარტნის ხელოვნების შეფასება, არამედ გამორჩეულად იშვიათი არსებობის სპეციფიკურ კუთხე-კუნჭულებში ჩახედვა. „გაქცეული კაცი“ ფოკუსირებულია მაკარტნის გზაზე „ბითლზის“ ისტორიული მოღვაწეობის დასასრულს, 1969 წელს, როდესაც ლენონმა პირადად განუცხადა ბენდის წევრებს, რომ ის ამთავრებდა, და გრძელდება 1980-იანი წლების დასაწყისამდე, მას შემდეგ, რაც მაკარტნის შემდგომი ჯგუფი „Wings“ დაიშალა — და ლენონი მოკლეს. მაკარტნისა და ლენონის მეგობრობას, მტრობასა და საბოლოო შერიგებას ბედისწერად წარმოაჩენს ნევილი და ვარაუდობს, რომ მაკარტნის ზრდა, როგორც არტისტის და როგორც ადამიანის, განუყოფლად იყო დაკავშირებული „ბითლზთან“ და ლენონთან ურთიერთობასთან დროისა და სივრცის მიღმა. მიუხედავად იმისა, რომ ჯგუფი ლენონმა დაშალა, სტუდიის წარმომადგენლების ზეწოლამ ოთხი წევრი საიდუმლოების დაცვას აიძულა, სანამ მაკარტნი მეტ-ნაკლებად არ აიძულეს საჯაროდ განეცხადებინა. მასობრივმა გაუგებრობამ და მედიის თანამონაწილეობამ მოვლენების ისეთი ვერსია შექმნა, თითქოს მაკარტნი იყო „ბითლზის“ დასასრულის ინიციატორი, წარმოაჩინა რა ის, როგორც ფულის მოყვარული, გაღიზიანებული და საკუთარ დიდებაზე შეპყრობილი. მაგრამ მაკარტნი არ იყო არც ერთი ეს თვისება 1970-იანი წლების დასაწყისში: ის და მისი ახალი მეუღლე, ლინდა, შოტლანდიის სოფლად გადავიდნენ, ისეთ დანგრეულ სახლში, რომლის ყიდვაზეც კი ხელოსნები ორჯერ დაფიქრდებოდნენ. ნევილი აკვირდება მაკარტნის გზას მისი საწყისი განმარტოებიდან, რომელიც იმდენად წარმატებული იყო, რომ მსოფლიოს უმეტესობა მას მკვდრად მიიჩნევდა, მისი პირველი სოლო ალბომის, „Ram“-ის შექმნამდე (თავდაპირველად გაკრიტიკებული, მაგრამ სამუდამოდ შექებული), „Wings“-ის ჩამოყალიბებამდე, და იაპონიიდან მარიხუანის ფლობისთვის საჯაროდ გაძევებამდე. მუსიკალურად, დოკუმენტური ფილმი მაკარტნის გზას საკუთარი ჟღერადობის პოვნის ბრძოლად წარმოაჩენს, მაგრამ მაკარტნი თავად სხვაგვარად ხედავს მას — როგორც საკუთარი ნამუშევრების მიღებას ისეთად, როგორიც იყო, ყოფილი ჯგუფის წარმატებასთან გათანაბრების შეუძლებელი ამოცანის გარეშე. ალან ლოუის მიერ ხშირად თავხედური იუმორის გრძნობით, რომელიც აღსარებებს შესაბამის მუსიკასთან ან გამოსახულებასთან აკავშირებს, დოკუმენტური ფილმი იკვლევს უთქმელ კავშირს ცხოვრებისეულ გამოცდილებასა და მხატვრულ გამოხატულებას შორის, რასაც იშვიათად თუ გაუტოლდა რომელიმე სხვა არტისტი. ეს არის ლამაზი ფილმი, რომელიც ართობს იმდენადვე, რამდენადაც ახდენს ხშირად ხელშეუხებელი ხატის დეკონსტრუქციას, მას უფრო ადამიანურად და, შესაბამისად, უფრო შთამბეჭდავად წარმოაჩენს. ფილმისთვის ყველაზე გულისამაჩუყებელი ასპექტი ჯონ ლენონთან მისი მეგობრობის გაშუქებაა. ორი არტისტი დიდი ხნის განმავლობაში ისე იყო წარმოჩენილი, როგორც ყოფილი შეყვარებულები, რომელთა ფუნდამენტურმა განსხვავებებმა შეუქცევადი განხეთქილება გამოიწვია, ნაწილობრივ პოლიტიკის გამო: ლენონი რადიკალი, მაკარტნი კონსერვატორი. მაგრამ, ფრანსუა ტრიუფოსა და ჟან-ლუკ გოდარის მსგავსად, მათი განშორება ყოველთვის უფრო სენსაციურად იყო გადმოცემული, ვიდრე რეალურად იყო, მათი იდეოლოგიური განცალკევება გაზვიადებული იყო სარედაქციო მიზნებისთვის. სინამდვილეში, მაკარტნი და ლენონი ყოველთვის იყვნენ დაკავშირებული ურთიერთპატივისცემით, სიყვარულით და რადიკალური გულწრფელობისადმი ერთგულებით. როდესაც ასეთ ახლობელ ადამიანს კარგავ, შუაზე იყოფები. მაკარტნისთვის ლენონის მკვლელობის მოულოდნელი შოკი გამანადგურებელი მოვლენა იყო, მაგრამ, როგორც ნევილი ამტკიცებს, ეს ასევე იყო მომენტი, როდესაც ახალი არტისტი დაიბადა. პოლ მაკარტნი, „ბითლზისგან“ განცალკევებული, გამორჩეული არტისტი თავისი სრულიად უნიკალური, ბუკოლური პოეზიით ლირიკაში. ის აღარ არის „გაქცეული კაცი“. ყოველ შემთხვევაში, საკუთარი თავისგან არა.