ასოცირებული რედაქტორის, კეისი ეპშტეინ-გროსის რუბრიკა „კულტურული გადატვირთვა“ რეგულარულად გვთავაზობს ღრმა ანალიზს მუსიკის გავლენის შესახებ კულტურაზე — და პირიქით — 21-ე საუკუნეში, იმ ადამიანის პერსპექტივიდან, რომელიც ამ ყველაფერში დაიბადა და გაიზარდა. ჩემი მეხსიერება ცხრილივით არის. თითქმის არ მახსოვს ჩემი საშუალო სკოლის მასწავლებლების სახელები, ყოველ ჯერზე, როცა საბაზისო რეცეპტებს ვამზადებ, გუგლში მიწევს მათი ძებნა და გამუდმებით მავიწყდება, რატომ შევედი ოთახში. მაგრამ მკითხეთ, რომელი სიმღერა ირთვება მას შემდეგ, რაც Gotye მღერის „Somebody That I Used to Know“-ის სათაურ სტრიქონს დენიელ კიმის 2012 წლის Pop Danthology-ში, და მე წამში კონცენტრირებას ვახდენ, როგორც მოულოდნელად გააქტიურებული საიდუმლო აგენტი. (ცხადია, ეს ნიკი მინაჟია, როგორც ჩირლიდერი, რომელიც ყვირის: „L! U! V! Madonna! Y! O! U! You wanna?“). მას შემდეგ, რაც რამდენიმე წლის წინ მივხვდი, რომ ეს ყველაფერი ისევ ზეპირად მახსოვდა, ჩემი რაღაც უცნაური ნაწილი ყოველთვის მცირე იმედით ელის, რომ ვისთანაც ვსაუბრობ, კიმის წლის საუკეთესო მეგამიქსების სერიას ახსენებს, რათა ჩემი ყველაზე აუტანელი წვეულების ხრიკი გამოვაჩინო: ლეპტოპის აღება, Pop Danthology 2012-ის გახსნა, ხმის გათიშვა და შემდეგ გალობა ადამ ლევინის „I’m at a payphone“-დან Owl City-ის ბოლო მისამღერამდე, ყოველი ბიტთან შეხამებული გადართვითა და ტონალობის ცვლილებით, ისე, რომ ეკრანს არც შევხედავ. Pop Danthology-მ ჩემთვის 2010-იანი წლების დასაწყისის პოპ მუსიკა სრულიად „გააფუჭა“, რადგან დღემდე არ შემიძლია ადელის „Set Fire to the Rain“-ის საწყისი სტრიქონების მოსმენა ისე, რომ ქვეცნობიერად არ ველოდო ქეთი პერის „Part of Me“-ის პრე-კვალით შემოვარდნას – და ეს ეხება მიქსში არსებულ ყველა სიმღერის კომბინაციას. როდესაც 2012 წელს ამ ჰიტების უნიკალურ ნაკრებს წავაწყდი, 11 წლის ვიყავი და განსაკუთრებით არ მაინტერესებდა პოპი. მომწონდა, რა თქმა უნდა – ტეილორ სვიფტის „You Belong With Me“-ზე ერთად ვტიროდი და ჩემს სიმპათიაზე ვფიქრობდი, როგორც ჩემი ასაკის ყველა სხვა გოგო – მაგრამ მშობლებს Speak Now World Tour-ის ბილეთებს ნამდვილად არ ვთხოვდი. თუმცა, რაც შეეხება Pop Danthology-ს, არაფერს ჰქონდა მნიშვნელობა. არ მჭირდებოდა აკვიატებული პოპ-ფანი ვყოფილიყავი, რომ სიხარულისგან მეკივლა, როცა ევა სიმონსის „This Is Love“ იდეალურად ერწყმოდა პიტბულის „International Love“-ს. ჯანდაბა, ჯასტინ ბიბერის „Boyfriend“ თითქმის მორალისტური ვნებით მძულდა; ის ნახევრად ჩურჩულით წარმოთქმული რეპი „so say hello to falsetto in three, two, swag“ მთელ სხეულზე ჟრუანტელს მგვრიდა უკვე მაშინაც კი. და მაინც, როგორც კი Pop Danthology-მ ეს ლექსი Cher Lloyd-ის „Want U Back“-ის თავხედურ რიტმზე გადააფარა, მთელი ჩემი ტვინი პინბოლის აპარატივით განათდა. ამ სიმღერების უმეტესობა ჩემს (ნარინჯისფერ) iPod Nano-ზეც კი არ მქონდა; ისინი ჩემამდე აღწევდა სპორტდარბაზის თოკზე ხტომის გაკვეთილებზე, სავაჭრო ცენტრების კვების ობიექტებიდან და ავტობუსში სხვა ადამიანების iPod Touch-ების თხელი დინამიკებიდან. ისინი მეორადი კვამლივით შევითვისე: უნებლიედ, ცოტა გაღიზიანებით და შემდეგ, შეუმჩნევლად, ინტიმურად. იმ დროისთვის, როცა Pop Danthology-ზე დავაწკაპუნე, მისი ტრეკლისტის ნახევრის ყველა სიტყვა უკვე ზეპირად ვიცოდი, არასდროს არჩევით. მაშაპს არ მოუწია პოპის შეყვარება ჩემთვის; მას უბრალოდ უნდა გადაეწყო ის, რაც უკვე ჩემს თავში იყო ჩაბუდებული, და მეჩვენებინა, თუ რამდენს ატარებდა ამისგან სხვებიც. შესაძლოა, ჩემი თანატოლების მუსიკალურ გემოვნებას არ ვიზიარებდი, მაგრამ ეს არ იყო პრობლემა; Pop Danthology ჩვენი lingua franca, ანუ საერთო ენა იყო. თუ 2000-იანი წლების ბოლოს და 2010-იანი წლების დასაწყისში ონლაინ სივრცეში გაიზარდეთ, ეს ალბათ ნაცნობად მოგეჩვენებათ. შესაძლოა, თქვენც ჩემსავით Pop Danthology-ის თაობის შვილი იყავით; შესაძლოა, DJ Earworm-ის სამსხვერპლოზე ლოცულობდით; ან, შესაძლოა, არც ერთხელ არ ჩაგიწერიათ ეს სახელები საძიებო ველში, მაგრამ მაინც ამ მუსიკალური მასალის გარემოცვაში იყავით. ასეთი მაშაპები მუშაობდა, რადგან ისინი უზარმაზარ და უხილავ რაღაცას ვარაუდობდნენ მაყურებლების შესახებ: რომ ყველას თან დაგვქონდა ერთი პატარა ჯუკბოქსი თავში, წინასწარ ჩატვირთული წლის ჰიტებით, გვინდოდა თუ არა მათი იქ ყოფნა. მთელი ეს ფენომენი მხოლოდ იმ შემთხვევაში მუშაობს, თუ სიმღერას ერთი მარცვლით ან დრამის ჟღერადობით იცნობთ და, რაც მთავარია, ენდობით, რომ სხვებიც ასე არიან. 11 წლის ასაკში Pop Danthology მიყვარდა, რადგან ჭკვიანური და წარმოუდგენლად კარგად გაკეთებული იყო – რადგან გადასვლები დამაკმაყოფილებელი იყო, მისამღერები ერთდროულად ირთვებოდა და ყოველ ჯერზე, როცა მას ვისმენდი, სიხარულისგან ფეხების ჰაერში ქნევა მინდებოდა. ახლა, როდესაც ამას სტრიმინგისა და ალგორითმული მოსმენის ათწლეულის არასწორი კუთხიდან ვუყურებ, ნოსტალგია მემუქრება, რომ სულ გადამყლაპავს. ვფიქრობ, ამაში სევდაც არის. ჩვენ რაღაც დავკარგეთ გასული წლების განმავლობაში და არა მხოლოდ პოპ მუსიკის ის სტილი (თუმცა, გულწრფელად რომ ვთქვათ, მენატრება ის ეპოქა, რამდენად მხიარული იყო) – მაშინ ჯერ კიდევ არსებობდა პოპ კულტურის საერთო სივრცე, რომელიც საკმარისად მყარი იყო იმგვარი ფენომენის შესანარჩუნებლად, როგორიც მაშაპი არსებითად არის. ამიტომაც ხუმრობითი ფრაზა „არასდროს მქონია ორიგინალური გამოცდილება“ დღესდღეობით პოპულარული გახდა ზუმერებში სოციალურ მედიაში: ჩემი ყველა პირადი მოგონება ჩემი თანატოლების მოგონებების იმავე ნედლეულისგან არის ნაქსოვი. ამ თვალსაზრისით, წლის ბოლოს გამოშვებული მაშაპი მუსიკალური მონოკულტურის სარკე იყო, რომელიც უკან ირეკლავდა იმ ჟღერადობებს, რომლებიც ყველამ ერთად შევითვისეთ ერთგვარ უცნაურ სადღესასწაულო ზიარებაში. როდესაც ეს სარკე საბოლოოდ გაიბზარა, ეს არ მომხდარა იმიტომ, რომ აღარ იყვნენ ენთუზიაზმით სავსე რედაქტორები, რომლებიც ლეპტოპებზე საკუთარ მაშაპებს აკეთებდნენ – ეს მოხდა იმიტომ, რომ აღარ იყო საკმარისად გაზიარებული კულტურა, რომელსაც საკუთარი თავის დანახვა შეეძლო მასში.