ასოცირებული რედაქტორის, ქეისი ეპშტეინ-გროსის რუბრიკა „კულტურული გადატვირთვა“ რეგულარულად გვთავაზობს სიღრმისეულ ანალიზს მუსიკის გავლენის შესახებ კულტურაზე — და პირიქით — 21-ე საუკუნეში, იმ ადამიანის პერსპექტივიდან, რომელიც ამ კულტურაში დაიბადა და გაიზარდა. ჩემი მეხსიერება ცხრილივითაა. თითქმის არ მახსოვს ჩემი საშუალო სკოლის მასწავლებლების სახელები, ძირითადი რეცეპტების მომზადებისას ყოველთვის გუგლში მიწევს მათი მოძიება და მუდმივად მავიწყდება, რატომ შევედი ოთახში. მაგრამ მკითხეთ, რა სიმღერა ირთვება Gotye-ს "Somebody That I Used to Know"-ს სათაური ხაზის შემდეგ Daniel Kim-ის 2012 წლის „Pop Danthology“-ში, და მე მყისიერად ვიკრებ ყურადღებას, როგორც მოულოდნელად გააქტიურებული საიდუმლო აგენტი. (ცხადია, ეს ნიკი მინაჟია, როგორც ჩირლიდერი, რომელიც მღერის „L! U! V! Madonna! Y! O! U! You wanna?“). მას შემდეგ, რაც რამდენიმე წლის წინ მივხვდი, რომ ეს ყველაფერი ჯერ კიდევ ზეპირად მახსოვდა, ჩემი რაღაც უცნაური ნაწილი ყოველთვის ოდნავ იმედოვნებს, რომ ის, ვისთანაც ვსაუბრობ, ახსენებს Kim-ის წლის საუკეთესო მეგამიქსების სერიას, რათა მეც გამოვაჩინო ჩემი ყველაზე აუტანელი „წვეულების ფოკუსი“: ვიღებ ლეპტოპს, ვხსნი „Pop Danthology 2012“-ს, ვდებ მუნჯ რეჟიმზე, შემდეგ კი ვმღერი ადამ ლევინის „I’m at a payphone“-დან Owl City-ის ფინალურ მისამღერამდე, ყველა რითმულად შეთავსებული წყვეტითა და ტონალობის ცვლილებით, ეკრანზე ერთხელაც კი არ ვიყურები. „Pop Danthology“-მ მთლიანად გამიფუჭა 2010-იანი წლების დასაწყისის პოპ მუსიკა, რადგან დღემდე, ადელის „Set Fire to the Rain“-ის საწყისი სტრიქონების გაგონებისას ქვეცნობიერად ველოდები, რომ ქეთი პერი შემოვარდება „Part of Me“-ის პრე-მისამღერით — და ეს ეხება ნაზავში არსებულ ყველა სიმღერის კომბინაციას. როდესაც პირველად, 2012 წელს, ამ „ბენგერების როზეტის ქვას“ წავაწყდი, 11 წლის ვიყავი და განსაკუთრებით არ მაინტერესებდა პოპ მუსიკა. მომწონდა, რა თქმა უნდა — ტეილორ სვიფტის „You Belong With Me“-ზე ვიტირებდი ჩემს სიმპათიაზე ფიქრისას, როგორც ყველა ჩემი ასაკის გოგო — მაგრამ მშობლებს „Speak Now World Tour“-ის ბილეთებს ნამდვილად არ ვთხოვდი. თუმცა, როდესაც „Pop Danthology“-ზე მიდგა საქმე, ამ ყველაფერს მნიშვნელობა არ ჰქონდა. არ მჭირდებოდა პოპ მუსიკის ფანატიკოსი ვყოფილიყავი, რომ სიხარულისგან მეწივლა, როცა ევა საიმონსის „This Is Love“ იდეალურად ერწყმოდა Pitbull-ის „International Love“-ს. ჯანდაბა, ჯასტინ ბიბერის „Boyfriend“ თითქმის მორალისტური ვნებით მძულდა; ის ნახევრად ჩურჩულით წარმოთქმული რეპი „so say hello to falsetto in three, two, swag“ მთელს სხეულზე მაჟრჟოლებდა მაშინაც კი. და მაინც, როგორც კი „Pop Danthology“-მ ეს ლექსი Cher Lloyd-ის „Want U Back“-ის უხეშ რიტმს გადააფარა, ჩემი მთელი ტვინი პინბოლის აპარატივით განათდა. ამ სიმღერების უმეტესობა არც კი მქონდა ჩემს (ნარინჯისფერ) iPod Nano-ზე; ისინი ჩემამდე აღწევდნენ ფიზკულტურის გაკვეთილებზე თოკზე ხტომისას, სავაჭრო ცენტრების კვების ობიექტებიდან და ავტობუსში სხვების iPod Touch-ების თუნუქის ხმის დინამიკებიდან. მე მათ მეორადი კვამლივით ვითვისებდი: უნებლიედ, ოდნავ უკმაყოფილოდ და შემდეგ, შეუმჩნევლად, ინტიმურად. სანამ „Pop Danthology“-ზე დავაწკაპუნებდი, უკვე ზეპირად ვიცოდი მისი ტრეკლისტის ნახევრის ყველა სიტყვა, არჩევანის გარეშე. ნაზავს არ მოუწია პოპ მუსიკის ჩემთვის „გაყიდვა“, მას მხოლოდ ის უნდა გადაეწყო, რაც უკვე ჩემს თავში იყო ჩაბუდებული და ეჩვენებინა, თუ რამდენს ატარებდა ამ ყველაფერს სხვებიც. შესაძლოა, არ ვიზიარებდი ჩემი თანატოლების მუსიკალურ გემოვნებას, მაგრამ ეს არ იყო პრობლემა; „Pop Danthology“ ჩვენი საერთო ენა იყო. თუ 2000-იანი წლების ბოლოს და 2010-იანი წლების დასაწყისში ონლაინ გაიზარდეთ, ეს ალბათ ნაცნობად მოგეჩვენებათ. შესაძლოა, თქვენც ჩემსავით „Pop Danthology“-ის თაობის ბავშვი იყავით; შესაძლოა, DJ Earworm-ის შემოქმედებას ეთაყვანებოდით; შესაძლოა, არც ერთი მათგანი არასოდეს აგიკრეფიათ საძიებო ველში, მაგრამ მაინც მათი „ნედლი მასალის“ შიგნით ცხოვრობდით. ასეთი ნაზავები მუშაობდა, რადგან ისინი მაყურებლების შესახებ რაღაც უზარმაზარსა და უხილავს ვარაუდობდნენ: რომ ჩვენ ყველას ერთნაირი პატარა „ჯუკბოქსი“ გვქონდა თავში, წინასწარ დატვირთული წლის ჰიტებით, გვინდოდა თუ არა ისინი იქ. მთელი ეს კონცეფცია მხოლოდ იმ შემთხვევაში მუშაობს, თუ სიმღერას ერთი მარცვლით ან დასარტყამი ინსტრუმენტების შევსებით ამოიცნობთ და, რაც მთავარია, ენდობით, რომ სხვებსაც შეუძლიათ იგივე. 11 წლის ასაკში „Pop Danthology“ მიყვარდა, რადგან ის ჭკვიანურად და სასაცილოდ კარგად იყო გაკეთებული — რადგან გადასვლები დამაკმაყოფილებელი იყო და მისამღერები ერთდროულად „ურტყამდა“, და ყოველ ჯერზე, როცა მას ვუსმენდი, სიხარულისგან ფეხების ჰაერში ქნევა მინდოდა. ახლა, როცა მას სტრიმინგისა და ალგორითმული მოსმენის ათწლეულის არასწორი ბოლოდან ვუყურებ, ნოსტალგია მემუქრება, რომ მთლიანად დამძლევს. ვფიქრობ, მასში მწუხარების განცდაა. ჩვენ რაღაც დავკარგეთ გასულ წლებში, და არა მხოლოდ პოპ მუსიკის ის სტილი (თუმცა, გასაგებად რომ ვთქვათ, ნამდვილად მენატრება, რა სახალისო იყო ის ეპოქა) — მაშინ ჯერ კიდევ არსებობდა საკმარისად მყარი პოპ კულტურული საზოგადოება, რომელიც მხარს დაუჭერდა ისეთ „გამოსვლას“, როგორიც არსებითად არის მქაშაფი. ამას აქვს მიზეზი, რომ ხუმრობითი ფრაზა „არასოდეს მქონია ორიგინალური გამოცდილება“ დღესდღეობით პოპულარული გახდა ზუმერებში სოციალურ მედიაში: ჩემი ყველა პირადი მოგონება ჩემი თანატოლების ნედლეულით არის ნაქსოვი. ამ გაგებით, წლის ბოლოს მქაშაფი იყო მუსიკალური მონოკულტურის სარკე, რომელიც უკან ირეკლავდა იმ ჟღერადობას, რომელიც ჩვენ ყველამ ერთად შევითვისეთ უცნაური სახის სადღესასწაულო ზიარებით. როდესაც ეს სარკე საბოლოოდ გაიბზარა, ეს არ მომხდარა იმიტომ, რომ არ იყვნენ ენთუზიაზმი რედაქტორები, რომლებიც ლეპტოპებთან მოხრილები საკუთარ ნამუშევრებს ქმნიდნენ — ეს მოხდა იმიტომ, რომ აღარ იყო საკმარისად საერთო კულტურა, რათა მას საკუთარი თავი დაენახა.