მაშინაც კი, თუ წელს კანის კინოფესტივალზე "ოქროს კამერის" მფლობელი ფილმი "პრეზიდენტის ნამცხვარი" ვერ ნახეთ, სავარაუდოდ, მსგავსი სტილის ნამუშევარი უკვე გექნებათ ნანახი. ჰასან ჰადის სადებიუტო სრულმეტრაჟიანი ფილმი, რომელიც 97-ე ოსკარის დაჯილდოებაზე საუკეთესო საერთაშორისო ფილმის კატეგორიაში მოხვდა, ბავშვებზე ორიენტირებული სოციალური დრამაა, გადაღებული იტალიური ნეორეალისტური ტრადიციის შესაბამისად. მისი მოქმედება ვითარდება მიწაზე, რომელიც ეკონომიკურმა სანქციებმა და დასავლეთის სამხედრო ინტერვენციამ გაანადგურა. პრობლემა იმაშია, რომ ფილმის ფორმატი ერთფეროვანია და, როგორც ჩანს, სწორედ იმ ფესტივალებისთვისაა შექმნილი, რომლებიც მას ზეიმობენ. სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, ის დასავლური თვალისთვისაა შექმნილი, რაც ყველაზე ნათლად ჩანს ერაყის ანაქრონისტული გამოსახულებით, რომელიც უფრო 2003 წლის შემდგომ პერიოდს ჰგავს, ვიდრე ადრეულ 1990-იან წლებს, რომელშიც ფილმის მოქმედება ხდება. თუკი ეს შეფასების შეზღუდულ საშუალებად მოგეჩვენებათ, გაითვალისწინეთ ის ფაქტი, რომ ფილმში ყველაფერი და ყველა, დაწყებული უსახელო ქალაქის ყველა კუთხე-კუნჭულიდან, რომელშიც ცხრა წლის ლამია და საიდი დადიან, დამთავრებული თავად ბავშვებით, განადგურებულია იმ დამსხვრეული სოციალური ინფრასტრუქტურით, რომელშიც ისინი ცხოვრობენ. მიუხედავად იმისა, რომ ფილმი სავსეა ლამაზად გადაღებული, კარგად გადმოცემული პერიოდის დეტალებითა და შესანიშნავი შესრულებით, მისი მთელი დადებითი მხარე კონტრასტში მოდის არასპეციფიკურობასთან, რადგან ერაყის სოფლის პეიზაჟი ნებისმიერი სხვა განუვითარებელი, დაქცეული ეკონომიკის ადგილას შეიძლება ჩავსვათ. ეს არ ნიშნავს, რომ ფილმს არ აქვს თავისი გამორჩეული ხიბლი. ლამია, გამჭრიახი, მახვილგონივრული და ჭკვიანი გოგონა, ბანინ აჰმად ნაიეფის მიერ ბრწყინვალედ არის განსახიერებული; ახალგაზრდა მსახიობი ფილმს თავისი შეუპოვარი, მზარდი სასოწარკვეთილი სულით მიჰყავს წინ. მისი მოგზაურობის მეშვეობით, ფილმი ასახავს დესპოტური რეჟიმის ქვეშ ცხოვრების პირქუშ კომიკურ ირონიას – მხოლოდ ის გვინდა, რომ ამ სისტემის გამოსახვა სწორად ან ისტორიულად ზუსტად ყოფილიყო მიწერილი. მიუხედავად ამისა, ჰადის ფილმი უჩვეულო ტონალური ცვლილებების თოკზე ბალანსირებს. ლამიას რბოლა დროის წინააღმდეგ ურბანულ ცხოვრებაში, რაც სკოლაში სადამ ჰუსეინის დაბადების დღის საპატივცემულოდ ნამცხვრის გამოცხობის "პატივის" მიღების შედეგია, სასაცილო იქნებოდა, ასეთი ტრაგიკულად რეალური რომ არ იყოს. "პრეზიდენტის ნამცხვარი" იწყება მაშინ, როცა ომის ნისლი იფანტება, ჯერჯერობით. ოპერაცია "უდაბნოს ქარიშხლის" დასრულების შემდეგ, ჰუსეინის ერაყი ამერიკელი ჯარისკაცებისთვის ბრძოლის ველად იქცევა, რომლებიც ირანის მხარდაჭერილ აჯანყებას უპირისპირდებიან. ოპერატორი თუდორ ვლადიმირ პანდურუ კამერას საოცრად ლამაზ ჭაობიან ადგილებზე აფრიალებს, სანამ ჩვეულებრივი ადამიანები საკვებს ეძებენ დიდი სიმცირის პერიოდში. ლამიას მშობლები გარდაცვლილები არიან და მას ბებია, ბიბი (ვაჰიდ ტაბეთ ქრეიბათი) ზრდის. ამ მიწაზე, სადაც ბავშვები სკოლაში კანოეთი მიემგზავრებიან და მასწავლებლები სახელმწიფოს ერთგული, ჯარისკაცებივით მოქმედი პირები არიან, "პრეზიდენტის ნამცხვარი" თანამედროვე "ათას ერთი ღამის" ზღაპრად ყალიბდება, ყოველგვარი ალეგორიის გარეშე. კვერცხის ფასისა და სიღარიბის ასეთი მასშტაბების გათვალისწინებით, კრემიანი ნამცხვრის გამოცხობის "პატივი" უფრო სასიკვდილო განაჩენია; ბოლო ოჯახი, რომელსაც ეს დავალება დაეკისრა, ვერ გაუმკლავდა და ქუჩებში "ძაღლებივით" ათრიეს. სასოწარკვეთილებაში, ბიბი ლამიას ქალაქში მიჰყავს ინგრედიენტების საყიდლად – თუმცა, სინამდვილეში, მას შვილიშვილის უკეთესი საშუალებების მქონე ოჯახისთვის გადაცემა აქვს განზრახული. ამის ნაცვლად, ლამია გარბის და საიდს უერთდება, რომელიც მამასთან ერთად გასართობ პარკში ჯიბის ქურდობითაა დაკავებული, მაშინ როდესაც ბიბი ისტერიკულად დარბის ქალაქში, რომელიც რატომღაც კარგად იცის, და პოლიციას მოუწოდებს, დაკარგული პირის საქმეს სერიოზულად მოეკიდოს. მიუხედავად რამდენიმე მუქი ეპიზოდისა მძიმე მინიშნებებით – მაგალითად, ჯალათი, რომელიც თავიდან მეგობრული ჩანს, მაგრამ პედოფილად აღმოჩნდება – "პრეზიდენტის ნამცხვარს" თითქმის კომიკური ელფერი დაჰკრავს. ეს აღფრთოვანებას იწვევს, თუნდაც მხოლოდ იმიტომ, რომ ჰადი ბევრს შრომობს, რათა თავიდან აიცილოს ჯილდოებზე ორიენტირებული ნეოლიბერალური სისულელის ხაფანგები, რაშიც ეს ფილმი ძალიან ადვილად შეიძლებოდა გადაქცეულიყო. მიუხედავად ამისა, ძნელია იმის თქმა, რისთვის არის ეს ყველაფერი, თუ არა იმავე კეთილსინდისიერი დასავლელის მოსაწონად, რომელიც ახლო აღმოსავლეთის არასტაბილურობას ერთპიროვნულ ტირანს დააბრალებდა, ვიდრე საკუთარი ქვეყნის აშკარა თანამონაწილეობას. ჰადი მართლაც ახმოვანებს ამერიკული ყოფნის მუდმივობას რეგიონში, განსაკუთრებით ფილმის შოკისმომგვრელ ბოლო მომენტებში, მაგრამ მისი უმეტესი ნაწილი ზედმეტად მჟავეა. ჰადის მიერ უახლესი ისტორიის არაზუსტი ასახვის რეალური პრობლემა ისაა, რომ ის საშუალებას გვაძლევს, კოლექტიურად დავივიწყოთ ჩვენი შედარებითი უდანაშაულობა, რადგან ერაყი, მეტ-ნაკლებად, 2003 წლის შემდეგ არასოდეს გამოჯანმრთელებულა. ამ ცოდნის გარეშე, "პრეზიდენტის ნამცხვარი" ახალგაზრდული გმირობისა და გამძლეობის ნამდვილად სასიამოვნო ასახვაა. ამ ცოდნით კი, ფილმი უნებლიეთ უგემური დესერტივით აღიქმება.