ძნელი გასაგებია, როგორ შეიძლება იყოს ფილმ „შვიდის“ იგივე სცენარისტი გევინ პოლონეს საშინელი სარეჟისორო დებიუტის, „ფსიქო ქილერის“, ავტორი. მართალია, ენდრიუ კევინ უოლკერი თანამშრომლობდა დევიდ ფინჩერთან და ტიმ ბარტონთან, მაგრამ „ფსიქო ქილერის“ პრობლემების უმეტესობა — და ამ ფილმს ბევრი პრობლემა აქვს — თავად სცენარშია. იშვიათია, რომ ფილმი ასე მოკლებულია პერსონაჟების განვითარებას და კიდევ უფრო იშვიათია, რომ სერიული მკვლელის ჟანრის ჰორორს ასე აკლია დაძაბულობა. პოლონე ის ყოფილი პროდიუსერია, რომელმაც ისეთ ფილმებზე იმუშავა, როგორებიცაა „ზომბილენდი“, „განწირული სილამაზე“, „პანიკური ოთახი“ და სხვა, მაგრამ მისი ნიჭი, შეკრიბოს ძლიერი ფილმი, ცხადია, რეჟისორის სკამზე არ ვრცელდება. თავიდან ბოლომდე, „ფსიქო ქილერი“ აბსურდული და სრულიად არასერიოზულია, სავსეა ცუდად განხორციელებული ტროპებით, სირცხვილის მომგვრელად ცუდი კომპიუტერული CGI სისხლის შესხმით და სტუდენტური ფილმისთვის დამახასიათებელი მოუხერხებლობით შესრულებაში. თითქმის შოკისმომგვრელია, რომ ეს მსხვილი სტუდიის ფილმია. ამ ჟანრის „კატა-თაგვობანას“ თრილერის ხიბლის ნაწილი მდგომარეობს იმაში, რომ მაყურებელი ბუნებრივად აიგივებს თავს მდევართან. ამას ცოტამ თუ იცის უოლკერზე უკეთ, თუმცა „ფსიქო ქილერი“ ისე ჩქარობს თავის ქაოტურ ფინალს, რომ დეტექტიური მუშაობის ერთადერთი ნამდვილი მცდელობა არის მარტივი შიფრის ამოხსნა, რომელიც საიდუმლო განცხადებაშია ჩამალული. კიდევ უფრო უცნაურია ის, რომ აგენტი ჯეინ არჩერი (ჯორჯინა კემპბელი) კანზასის გზატკეცილის პოლიციის ოფიცერია, რომელიც მუდმივად პოულობს ტიტულოვან მკვლელს (მძიმე ნაბიჯებით მოსიარულე ჯეისონ პრესტონ როჯერსი) ოფლის დაუღვრელად, მაშინ როდესაც FBI ებრძვის საწყალ ქალს მხოლოდ იმის გამო, რომ ის ცდილობს. არჩერი „სატანური მკვლელის“ კვალზეა, როგორც მას გაზეთები უწოდებენ, რადგან მან მისი ქმარი მის თვალწინ მოკლა უკაცრიელ, გაყინულ გზაზე. სავარაუდოდ, არჩერი მწუხარებით არის შეპყრობილი, მაგრამ არც კემპბელის შესრულებაში და არც მისი პერსონაჟის პირველი მონახაზის სცენარში არაფერი მიანიშნებს ამაზე. მაგრამ, შურისძიების ჩაუქრობელი სურვილით და იძულებითი შვებულების მოხერხებულობით, არჩერი სანადიროდ მიდის. ფონზე არსებული ცალკეული დეტალებიდან ვიგებთ, რომ „სატანურმა მკვლელმა“ დაახლოებით ოცდაათამდე უდანაშაულო გამვლელი მოკლა სხვადასხვა შტატში, ძირითადად შუა დასავლეთში. მისი ზედმეტსახელი მოდის მისი მიდრეკილებიდან, დატოვოს სატანური ნიშნები და სიმბოლოები მსხვერპლთა მახლობლად, ჩვეულებრივ, მათი სისხლითა და შიგნეულით დახატული, ან ფრაზის „კარები გააღე“ დაწერა. გაუგებარია, რატომ არის FBI ასე დაბნეული საქმეში, რადგან მის შესახებ უამრავი სათვალთვალო კადრი არსებობს, მაგრამ არჩერს, როგორც ჩანს, მხოლოდ რამდენიმე რამის დაგუგლვა სჭირდება სწორი მიმართულების საპოვნელად. ზარმაცი სცენარის მიუხედავად, „ფსიქო ქილერი“ საშინლად არის შესრულებული, არც ერთი დამაჯერებელი შესრულების გარეშე. მალკოლმ მაკდაუელს, რომელსაც მესამე ადგილი უკავია ქასთინგში, სულ რაღაც ხუთი წუთი აქვს ეკრანზე, თუმცა ის მაქსიმალურად იყენებს თავის როლს, როგორც კულტის ლიდერი, რომელსაც უყვარს ჩინური საჭმელი მიტანითა და ჯგუფური სექსი. სხვა მხრივ, „ფსიქო ქილერი“ სავსეა ხელოვნური და მულტფილმის მსგავსი შესრულებით, და მიუხედავად მისი ყოველგვარი დანებებისა სატანური პანიკის და საკუთარი უღირსობის მიმართ, ის უკიდურესად მშრალი და ჩვეულებრივი ამბავია. ფაქტობრივად, ფილმის მთავარი პრობლემა შეიძლება იყოს მისი ხაზოვანი სიუჟეტისადმი ერთგულება. გზატკეცილის პოლიციის ოფიცრისთვის ზედმეტად ადვილია როგორღაც დაჯაბნოს გამოძიების მთელი ბიუროები, რომლებიც მისი მომზადების დონის მიღმაა. შესაძლოა, მაცდური იყოს ამის მოხსენიება, როგორც პოლიციური სახელმწიფოსადმი გარკვეული სახის უყურადღებო კრიტიკა, მაგრამ სიმართლე ის არის, რომ ფილმი არაფრით არ უარყოფს „ლურჯებს“ (პოლიციას). მიუხედავად ისეთი განსხვავებული თემების წამოწევისა, როგორიცაა ნარკომანია, სატანიზმი და ბირთვული კატასტროფა, არაფერია სერიოზულად განხილული. მარტივად რომ ვთქვათ, ეს არის „შვეიცარიული ყველივით“ ფილმი, ყოველგვარი მღელვარების გარეშე, რასაც მსგავსი რამ ჩვეულებრივ გვთავაზობს. პოლონე იმდენ ენერგიას ხარჯავს იმაზე, რომ არ დაგვანახოს „სატანური მკვლელის“ სახე, რომ ეს გადამწყვეტად კომიკური ხდება. რამდენი ჩრდილის პოვნა შეუძლია ადამიანს ოთახში? რაც მთავარია, რატომ ატარებს ის თავის ბირთვულ ნიღაბს პირადად და რატომ ჟღერს მისი ხმა „ბეინის“ იაფფასიან იმიტაციად „ბნელი რაინდის აღზევებიდან“? რატომ დაწერა უოლკერმა მკვლელი რეცეპტით გაცემული წამლებისადმი მიჯაჭვულობით, რომელსაც არასდროს მოჰყვება განვითარება? პოლონეს ეგონა, რომ განსაკუთრებით დახვეწილი იყო ტრანსგენდერი პერსონაჟის შემთხვევითად მარგინალურად შეყვანა ეშმაკის თაყვანისმცემელ, პოლიამორულ კულტში? რა პასუხიც არ უნდა იყოს ამ და ნებისმიერ სხვა კითხვაზე, ფილმს მაინც უნდა ჰქონოდა რამდენიმე ადვილი შემზარავი მომენტი, მაგრამ მკვლელთან ამდენი დროის გატარება გადამწყვეტად ასუსტებს მას. მისი სულელური ბოროტმოქმედის ხმისა და რეზინის ნიღბის განმეორებითი ექსპოზიცია გარდაუვლად ხდის მას ნაკლებად და ნაკლებად მუქარას, სანამ ის არ იქცევა არაფრად, გარდა კოსტუმირებული ვიჟილანტისა, რომელსაც უყვარს ბუნდოვნად დემონური ქადაგებების მოსმენა თავის მანქანაში. ფილმის მიერ ერთადერთი აშკარა ტროპი, რომელსაც ის თავს არიდებს, არის Talking Heads-ის ამავე სახელწოდების სიმღერის გამოყენება, მაგრამ ამ ეტაპზე, რატომ არ უნდა გამოეყენებინა? ის მაინც მისცემდა ფილმს ლეგიტიმური ენერგიის ერთადერთ მოზღვავებას.