სიუჟეტი: პოლიციის ოფიცერი მკვლელს უთვალთვალებს მას შემდეგ, რაც მისი მეუღლე, საგზაო პოლიციის თანამშრომელი, მკვლელის მსხვერპლი ხდება. მიმოხილვა: ფილმმა „შვიდი“ ენდრიუ კევინ უოკერი სერიული მკვლელების კინოს სამყაროში წამყვან სახელად აქცია. მისი სცენარი ჭკვიანი, ინოვაციური იყო და დევიდ ფინჩერის რეჟისურასთან ერთად, ერთ-ერთი უდიდესი ფილმი შექმნა ყველა დროის განმავლობაში. ამიტომ, დიდი ინტერესი გამოიწვია უოკერის დაბრუნებამ ამ ჟანრში ფილმით „ფსიქო მკვლელი“. მაგრამ ასეთი მაღალი მოლოდინებით, შეძლებდა თუ არა ის ოდესმე ამ დონის აჟიოტაჟის გამართლებას? ალბათ საუკეთესოა, თუ ამ მოლოდინებს უბრალოდ კარს მიღმა დატოვებთ. გულწრფელად რომ ვთქვა, გაოგნებული ვარ, თუ როგორი ცუდი აღმოჩნდა „ფსიქო მკვლელი“. თითქმის ყოველი მომენტი იმდენად უაზროა ფილმში, რომელიც მკვლელის გონების შემაშფოთებელი კვლევა უნდა ყოფილიყო. სამაგიეროდ, ვიღებთ უღიმღამო ძალადობას, სასაცილო ბოროტმოქმედს და მთავარ პერსონაჟს, რომელსაც ცოტა აზრის შერყევა სჭირდება. სიუჟეტი მიჰყვება ჯორჯინა კემპბელის ჯეინ არჩერს, საგზაო პოლიციის თანამშრომელს, რომელიც მისი ქმრის სიკვდილის მოწმე ხდება შეშლილი მკვლელის მიერ. ამიტომ ის მკვლელის დევნას იწყებს, სამართლიანობისა და შურისძიების მისიით. ეს ამბავი მის და სლეშერის დროს ერთმანეთს უნაწილებს, რადგან მკვლელი გზატკეცილის გასწვრივ სხვადასხვა ადამიანს ხოცავს. კემპბელი ყოველთვის მომხიბვლელად მიმაჩნია და ის აქაც მაქსიმუმს აკეთებს, მაგრამ ჯეინი უბრალოდ ცუდადაა დაწერილი. მისთვის გულშემატკივრობა მართლაც რთულია, განსაკუთრებით მას შემდეგ, რაც ირკვევა, რომ იგი ორსულადაა გარდაცვლილი ქმრისგან და მაინც გადაწყვეტს სერიულ მკვლელს უხეშად დაედევნოს. საბედნიეროდ, მას აქვს სიუჟეტური ჯავშანი, თითქოს „უცნაური ამბების“ პერსონაჟი იყოს. მის ირგვლივ ყველა მსახიობის შესრულება საშუალოდან ცუდს მერყეობს, ზოგიერთი ფრაზა კი სიცილს მგვრის. პერსონაჟები უბრალოდ „კარდონის“ ფიგურები არიან. მაშინაც კი, მალკოლმ მაკდაუელი სრულიად უმადურ როლშია, რომელიც სიუჟეტში მცირე მნიშვნელობით ჩნდება და ქრება. მკვლელის დიზაინი საკმაოდ საინტერესოა, აირწინაღი სახალისოდ გამოიყურება და თავად კაცს უზარმაზარი აღნაგობა აქვს. მაგრამ კარგი ამით მთავრდება, რადგან თავად მკვლელი ძალიან უღიმღამოა. მას აქვს საოცრად დაბალი ხმა, რაც თითქმის ყველა მის რეპლიკას სასაცილოს ხდის. თითქმის ყოველ მეორე სცენაში „ფსიქო მკვლელი“ ვინმეს კლავს და შოკისმომგვრელი იყო, თუ რამდენად ხშირად ხდებოდა ეს ეკრანის მიღმა ან ელვისებურად. არის ერთი კონკრეტული სცენა, სადაც ერთ-ერთი ყველაზე ცუდი CGI სისხლია, რაც ბოლო დროს მინახავს. ამის გამართლება ნამდვილად არ არსებობს და ეს რეჟისორების მხრიდან სრულ სიზარმაცედ გამოიყურება. ვწუხვარ იმის გამო, რაც შეიძლებოდა გამოსულიყო პრაქტიკული ეფექტებითა და რეალური დაძაბულობით. მაგრამ ასეთი სცენარით ბევრის გაკეთება შეუძლებელი იყო. მიუხედავად იმისა, რომ ენდრიუ კევინ უოკერის სახელმა ეს ფილმი საზოგადოების ცნობიერებაში შეიტანა, ალბათ უკეთესი იქნებოდა, თუ ის უბრალოდ ძველ საიმედო „ალან სმიტის“ სახელით გამოვიდოდა. პერსონაჟები ყველა უვარგისია, დიალოგი შემაწუხებელია და „დამაბნეველი“ მომენტები თითქმის არც არის დამაბნეველი. ისინი უბრალოდ აცხადებენ იმას, რასაც ნებისმიერი ჭკვიანი მაყურებელი უკვე მიხვდება. ეს არის ისეთი სცენარი, როგორსაც თინეიჯერი დაწერს და იფიქრებს, რომ რაღაც საოცარი შექმნა, რასაც შემდეგ დასცინის ნებისმიერი, ვისაც სიუჟეტის განვითარების, პერსონაჟების ჩამოყალიბების ან უბრალოდ ადამიანთა ქცევის გაგება აქვს. და იმის გათვალისწინებით, თუ როგორ მიყვარს „შვიდი“, ამ ყველაფრის თქმა მტკივნეულია. მთლიანობაში, „ფსიქო მკვლელი“ ერთ-ერთი ყველაზე იმედგამაცრუებელი გამოცდილება იყო კინოთეატრში დიდი ხნის განმავლობაში. მიყვარს კარგი სერიული მკვლელის ტრილერი და ისეთი შეგრძნება მაქვს, თითქოს ამ ფილმმა ყველა შესაძლო არასწორი ნაბიჯი გადადგა. ფილმისთვის, რომელშიც ამდენი მკვლელობაა, ვერ ვიჯერებ, თუ რა მცირე ზეგავლენა მოახდინეს მათ. თავად ფილმს სრულიად აკლდა დაძაბულობა, და ეს ალბათ იმიტომ, რომ არავინ იყო, ვისაც გულშემატკივრობდი. მსხვერპლი უბრალოდ „საკვებია“ და უმეტესობისთვის სახელებიც კი არ გვეცნობება. ეს კარგი იქნებოდა, თუ შოკისმომგვრელ ეფექტზე იქნებოდა ორიენტირებული, მაგრამ არც ეს არის წარმოდგენილი. საბოლოო ჯამში, სიუჟეტი უაზროა და თითქმის ყველა ასპექტში მარცხდება. „ფსიქო მკვლელი“ კინოთეატრებში 2026 წლის 20 თებერვალს გამოვა. საშინელება.