„პუნირუ არის კავაი სლაიმი“: სეზონი 2 – მოულოდნელი სიღრმე და პერსონაჟების ევოლუცია

ანიმე „პუნირუ არის კავაი სლაიმი“-ის პირველი სეზონი საკმაოდ მყარი იყო. მრავალი თვალსაზრისით, სერიალი ნოსტალგიურ განწყობას ტოვებდა თავისი წყობით, იუმორითა და ანიმაციით. მეორე სეზონი აგრძელებს ბევრ იმ ელემენტს, რაც ადრე მომწონდა შოუში. ანიმაცია საშუალოზე მაღალი დონისაა, ძალიან კრეატიული რეჟისურით. გვხვდება სხვა სერიალების დანამატები და მითითებები ბოლო რამდენიმე ათწლეულის განმავლობაში, როგორც სტილისტურად, ასევე იუმორის გადმოცემის კუთხით. მეორე სეზონში ბევრი მომენტი იყო, როდესაც გულწრფელად მეტი ვიცინე კრეატიული მონტაჟისა და შოუს სტილისტური ტემპის გამო. მართალია, პირველი სეზონიდან რამდენიმე პრობლემა ამ სეზონშიც გადმოვიდა. ზოგიერთი პერსონაჟი კვლავ არ არის ძალიან სასაცილო, და ზოგიერთი ხუმრობა ზედმეტად დიდხანს გრძელდება. კერძოდ, მამის დედობრივი „მტაცებლობის“ ხუმრობა კვლავ უცნაურ, მტკივნეულ წერტილად აღიქმება შოუსთვის, რადგან ის არასოდეს წყდება, თუმცა ამ სეზონში მას, შესაძლოა, უფრო მეტი სიღრმე მიენიჭა, პირველთან შედარებით. ფაქტობრივად, რამდენიმე პერსონაჟს ამ სეზონში უფრო მეტი სიღრმე მიენიჭა, ვიდრე პირველ სეზონში. მიუხედავად იმისა, რომ პირველი სეზონი ძალიან ეპიზოდური იყო, რომანტიკული და კომედიური დაძაბულობით ორ მთავარ გმირს შორის, როგორც მთავარ თანმიმდევრულ თემად, მეორე სეზონი რეალურად ცდილობს რაღაცის შესახებ იყოს. ის ყოველთვის არ აღწევს მიზანს, მისი შესრულების ზოგიერთი სპეციფიკიდან გამომდინარე, მაგრამ გულწრფელად გაოცებული დავრჩი, თუ რამდენად ემოციური გავხდი და რამდენად დავუკავშირდი იმას, რასაც პერსონაჟები განიცდიდნენ სეზონის განმავლობაში. თავიდან ცოტა ვღელავდი, რადგან მეორე სეზონი თითქოს მაშინვე ხსნის მთავარ კლიფჰენგერს, რომლითაც პირველი სეზონი დასრულდა, რათა დაგვაბრუნოს საშუალო სკოლაში, რომელიც შოუს მთავარ გარემოს წარმოადგენს. მე მეგონა, რომ ეს იყო სერიალის რეგრესის კლასიკური შემთხვევა სტატუს-კვოს შესანარჩუნებლად. თუმცა, გულწრფელად გაოცებული დავრჩი, რომ უკვე პირველ ეპიზოდში შოუ იკვლევს გარკვეულ თემატურ იდეებს და საოცრად მყარ პერსონაჟთა შექმნას. ეს „საყვარლობის“ იდეა მოულოდნელად მრავალ შრეს იძენს მრავალი პერსონაჟისთვის და იმისთვის, თუ როგორ ხედავენ ისინი ერთმანეთს. რაც თავდაპირველად მხოლოდ საბაბი იყო ორ მთავარ გმირს შორის კომედიური კონფლიქტისთვის, მოულოდნელად დიდ დრამატულ წონას იძენს. პუნირუსა და კოტაროს ურთიერთობა ყოველთვის უცნაური იყო, რადგან ერთი არის ჯადოსნური სათამაშო, რომელიც ცოცხლდება, ხოლო მეორე – მეამბოხე მოზარდი, რომელიც ცოტათი უხეშია. თუმცა, ეს სეზონი იკვლევს ამ პერსონაჟებს, რათა ახსნას, თუ რატომ იქცევიან ისინი ასე და ცდილობს მათ განვითარებას სეზონის ბოლოსთვის. პუნირუ იწყებს კითხვას, თუ რას ნიშნავს იყოს საყვარელი, არა ყველასთვის, არამედ კონკრეტულად კოტაროსთვის. ის იწყებს კითხვას, რატომ არის ეს ასეთი მნიშვნელოვანი, როგორ ხედავს მას კოტარო სინამდვილეში და როგორ სურს, რომ ის დაინახონ. ეს რეალურად პარალელურია ჟელეს პერსონაჟთან, რომელიც თითქმის პუნირუს ბნელ სარკედ იქცევა. ორივეს აქვს ეს იდეა, თუ როგორ სურთ, რომ პუნირუს მიერ იყვნენ დანახული, და ეს საკმაოდ ბნელ მიმართულებებს იღებს. გულწრფელად გამაკვირვა, თუ რამდენად ეგზისტენციალური გახდა ეს სეზონი. საბოლოოდ გულწრფელად შემეცოდნენ პერსონაჟები, რომლებსაც ეშინოდათ, რომ შესაძლოა არაფერს ნიშნავდნენ იმ ადამიანებისთვის, ვინც ყველაზე მეტად უყვარდათ. ეს იყო მოულოდნელად მძიმე თემა, რომელმაც უმეტესწილად მიზანს მიაღწია ბოლოსთვის. მეორე მხრივ, კოტარო ცოტა ორაზროვანია, არა იმ გაკვეთილის გამო, რომელსაც ის სწავლობს, არამედ იმის გამო, თუ როგორ ურთიერთობს ის უშუალოდ სხვა პერსონაჟებთან. კოტარო, როგორც პერსონაჟი, მთლიანად იმას ეძღვნება, რომ აღმოაჩინოს, თუ რამდენად სულელი, მეამბოხე მოზარდია ის. ის სწავლობს ამას და აცნობიერებს ფაქტს, რომ, საბოლოო ჯამში, ის უბრალოდ მარტოსული ბავშვი იყო, რომელსაც სასოწარკვეთილად სურდა მეგობარი. არ იცოდა, რომ სერიალის განმავლობაში მეგობრებს შეიძენდა, და მე ვაფასებ, თუ რამდენად შორს წავიდა ის მას შემდეგ, რაც საბოლოოდ მივხვდი, თუ რატომ სურდა პუნირუს შექმნა პირველ რიგში. ახლა ამ ორს შორის ურთიერთობაში ბევრი ნიუანსია, უბრალოდ ბრძოლით გამოწვეული რომანტიკული დაძაბულობის მიღმა. რამდენიმე ნაპრალი აფერხებს მას იმ პერსონაჟად გახდომაში, რომელსაც სრულად დავუჭერ მხარს. მიუხედავად იმისა, რომ მისი შინაგანი ბრძოლა მტკივნეულია, მისი ქმედებები კვლავაც შეესაბამება მის არქეტიპს. ის კვლავ ძალიან უხეშად მოიქცევა ან ისეთ რაღაცებს იტყვის სხვა პერსონაჟების მიმართ, რაც მიუღებელია, და შემდეგ უბრალოდ არასოდეს აღიარებს, რომ მათ სწორად არ ეპყრობოდა. ზოგიერთი სიტუაცია, ვფიქრობ, ბევრად უფრო შეუფერხებლად მოგვარდებოდა, თუ უფრო მეტი ყურადღება დაეთმობოდა იმას, თუ როგორ რეაგირებდა კოტარო კონკრეტულად. ეს თითქოს ვხედავ, რას ცდილობს შოუ მითხრას მისი პერსონაჟით, მაგრამ თავად სცენები ძალიან უხერხულად გამოიყურება იმის გამო, თუ როგორ ურთიერთობს ის კონკრეტულად სხვა პერსონაჟებთან. ზოგჯერ ისეთი შეგრძნებაც კი მაქვს, რომ ის არ ესაუბრება იმ პერსონაჟებს, რომლებმაც მასზე გავლენა უნდა მოახდინონ. იმისათვის, რომ მისი პერსონაჟი სრულყოფილად განვითარებული ყოფილიყო, მისი ქმედება კონკრეტულად უფრო მეტად უნდა განხილულიყო, და მგონი, ეს არასოდეს მომხდარა. მიუხედავად ამისა, მე ვაფასებ იმ ფაქტს, რომ შოუმ ასეთი დიდი ნაბიჯი გადადგა ასეთი მძიმე თემატიკისკენ. ამ სეზონში ბევრი მცდელობაა ემოციურად დაუკავშირდეს აუდიტორიას, და ვფიქრობ, რომ ეს უმეტესწილად მუშაობს.