სულ უფრო ხშირად, ჩვენ ვცხოვრობთ სამყაროში, რომელიც ყურადღების გამფანტავი ფაქტორებითაა სავსე და ზოგჯერ რთულია ფოკუსირება — იმ საკითხებზეც კი, რომლებიც გვიყვარს, მაგალითად, კინოზე. გამოცემა The Atlantic-ის მიერ გამოქვეყნებული მოხსენების თანახმად, კინოსტუდენტებს სულ უფრო უჭირთ სასწავლო პროგრამით გათვალისწინებული ფილმების ბოლომდე ყურება და მრავალი პროფესორი აცხადებს, რომ ეს ნამდვილ პრობლემად იქცა. „ადრე ვფიქრობდი, თუ საშინაო დავალება ფილმის ყურებაა, ეს საუკეთესო დავალებაა,“ — ამბობს ვისკონსინ-მედისონის უნივერსიტეტის კინოპროფესორი კრეიგ ერპელდინგი. „მაგრამ სტუდენტები ამას არ აკეთებენ.“ მისი თქმით, იმ აუდიტორიებშიც კი, სადაც ჩვენების დროს ელექტრონული მოწყობილობები ოფიციალურად აკრძალულია, სტუდენტების დაახლოებით ნახევარი მაინც ტელეფონებშია. ვისკონსინ-მედისონის კიდევ ერთმა პროფესორმა, ჯეფ სმიტმა დასძინა, რომ ბევრ სტუდენტს არ შეუძლია საბაზისო კითხვებზე პასუხის გაცემა იმ ფილმების შესახებ, რომლებიც, სავარაუდოდ, ახლახან ნახეს. მან გაიხსენა, თუ როგორ ჰკითხა თავის კლასს ფრანსუა ტრიუფოს 1962 წლის ფილმის „ჟიული და ჯიმი“ დასასრულის შესახებ. სტუდენტების ნახევარზე მეტმა არასწორი პასუხი გასცა და ამტკიცებდა, რომ პერსონაჟები ნაცისტებს ემალებოდნენ (მოქმედება მეორე მსოფლიო ომამდე ვითარდება) ან ერნესტ ჰემინგუეისთან ერთად დათვრნენ (რომელიც ფილმში საერთოდ არ ჩნდება). თავად სტუდენტები ამას არ უარყოფენ. რამდენიმემ, ვინც The Atlantic-თან ისაუბრა, აღიარა, რომ ნელი ტემპის ფილმებთან გამკლავება უჭირთ. „იყო რამდენიმე ფილმი, რომელიც უკიდურესად ნელი იყო და, ირონიულად, სწორედ ეს იყო ფილმის არსი,“ — თქვა ერთმა სტუდენტმა. „მაგრამ ვფიქრობ, მოუთმენლობამ მაიძულა გამომეტოვებინა ეპიზოდები ან ორმაგი სიჩქარით მენახა.“ ზოგიერთმა პროფესორმა ადაპტაცია დაიწყო, აჩვენებს მოკლე ფილმებს ან გრძელ ფილმებს რამდენიმე გაკვეთილზე ყოფს. სხვები ამბობენ, რომ მასიური ცვლილება არ შეუმჩნევიათ და ამტკიცებენ, რომ ყოველთვის იყვნენ სტუდენტები, რომლებსაც უჭირდათ ძველი, ნელი ფილმები. მედიის მოხმარების წესი მკვეთრად შეიცვალა. ის, რაც ოდესღაც მხოლოდ ტელევიზორი იყო, გაფართოვდა და მოიცვა პლანშეტები, სმარტფონები — ჯანდაბა, თქვენი მაცივარიც კი. მოზარდები ახლა იმაზე მეტ დროს ატარებენ სოციალურ მედიაში, ვიდრე ოდესმე, ეკრანზე ერთი შეხებით ხელმისაწვდომი სტიმულაციის გაუთავებელი მარაგით. ეს არის მთელი თაობა, რომელსაც ნამდვილად ვერ წარმოუდგენია სამყარო, სადაც ეს არ იყო ნაგულისხმევი. ამავდროულად, დღევანდელი სტრიმინგ „კონტენტის“ დიდი ნაწილი მიზანმიმართულად არის შექმნილი იმისთვის, რომ მაყურებელმა არ მოითხოვოს ზედმეტი ყურადღება. მეთ დეიმონმა ცოტა ხნის წინ აღნიშნა, რომ Netflix რეჟისორებს მოუწოდებს, პირველი ხუთი წუთის განმავლობაში დიდი სამოქმედო სცენა ჩართონ აუდიტორიის მოსაზიდად და პერსონაჟებს ძირითადი სიუჟეტური მომენტები გაამეორებინონ, რადგან ისინი ვარაუდობენ, რომ მაყურებლები ფილმის ნახევარი მაინც ტელეფონებში იქნებიან.