საშინელებათა ჟანრი ყოველთვის იყო კინოს ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული მიმართულება, რადგან მას შეუძლია მაყურებელს ამაღელვებელი, ერთობლივი გამოცდილება შესთავაზოს. R-რეიტინგის მქონე საშინელებათა ფილმებს შეუძლიათ საზღვრების გადალახვა და შემაშფოთებელი გამოსახულებებისა თუ თემების გამოყენება, მათ შორისაა ისეთი დიდი კლასიკები, როგორებიცაა „ეგზორცისტი“ (The Exorcist) ან „ტეხასური ხოცვა-ჟლეტა ბენზოხერხით“ (Texas Chainsaw Massacre). საუკეთესო ჰორორ ფილმებმა მრავალწლიანი ფრენჩაიზები და კინო ხატები შექმნეს, მაგრამ ყოველ წარმატებაზე ალბათ ათეული უვარგისი ფილმი მოდის ჟანრში. ამ სტატიაში განვიხილავთ ყველა დროის ყველაზე ცუდ R-რეიტინგის მქონე საშინელებათა ფილმებს. მათთვის, ვისაც უკვე უყურა, ეს ფილმები ერთი შეხედვით კარგი წინაპირობებით გამოირჩევა, მაგრამ შედეგი არ ასახავს მათ პოტენციალს. შიშის ან დისკომფორტის ნაცვლად, ისინი მოწყენილობას, დაბნეულობას ან უნებლიე კომედიას იწვევენ. ეს სია მოიცავს ყველაზე სამარცხვინო მაგალითებს, ფილმებს, რომლებიც გამაფრთხილებელ ისტორიებად იქცა იმის შესახებ, თუ როგორ არ უნდა გადაიღოთ საშინელებათა ფილმები. ფილმი „მოსავლის აღება“ (The Reaping) მოგვითხრობს კეტრინ უინტერის (ჰილარი სვონკი) შესახებ, ყოფილი ქრისტიანი მისიონერის, რომელმაც რწმენა დაკარგა და ახლა მსოფლიოს მოგზაურობს სასწაულების გამოსავლენად. როდესაც ლუიზიანას პატარა ქალაქი აცხადებს, რომ ეგვიპტის ათი სასჯელის მსგავსი კატასტროფები განიცადა, კეტრინი ჩადის იმის დასამტკიცებლად, რომ ამას რაციონალური ახსნა აქვს. დამაინტრიგებელი წინაპირობით, ამ საშინელებათა ფილმს შთამბეჭდავი აპოკალიფსური საშინელება უნდა შეექმნა. თუმცა, მას აქვს არეული თხრობა, რომელსაც ნამდვილად არ შეუძლია გადაწყვიტოს, ფოკუსირება მოახდინოს საგამოძიებო თრილერზე თუ მის რელიგიურ საშინელებათა ასპექტებზე. 2005 წელს მეორე ოსკარის შემდეგ, სვონკი, როგორც ჩანს, კარიერაში უფრო ექსპერიმენტულ ფაზაში შევიდა, 2007 წელს სხვადასხვა ჟანრში მუშაობდა ისეთ ფილმებში, როგორიცაა ეს, „თავისუფლების მწერლები“ (Freedom Writers) და „პ.ს. მიყვარხარ“ (PS I Love You). სამწუხაროდ, „მოსავლის აღება“ ნათლად აჩვენებს, რომ საშინელებათა ჟანრი მისი ძლიერი მხარე არ არის, მიუხედავად მისი ყველა მცდელობისა. კომპიუტერული გრაფიკით შექმნილ სასჯელებს აკლია სიმძაფრე, ხოლო ფინალური მოულოდნელობა როგორც პროგნოზირებადი, ასევე აბსურდულად გადაჭარბებულია. თუ ამ ფილმს სწორი განწყობით უყურებთ, ის შეიძლება მაინც სახალისო სანახავი იყოს, მაგრამ მაინც სამწუხაროა კარგი წინაპირობის გაფლანგვა. სურათი: Warner Bros. ფილმი „FearDotCom“ მოგვითხრობს ნიუ-იორკელ დეტექტივ მაიკ რეილის (სტივენ დორფი) და ჯანდაცვის დეპარტამენტის მკვლევარ ტერი ჰიუსტონის (ნატაშა მაკელჰოუნი) შესახებ, რომლებიც იძიებენ იდუმალი სიკვდილის სერიას, რომელიც ერთ ვებსაიტთან არის დაკავშირებული. თითოეული მსხვერპლი სტუმრობს საიტს და ზუსტად 48 საათის შემდეგ კვდება შემზარავი და აუხსნელი გარემოებებით. დუეტი აღმოაჩენს, რომ საიტი სერიული მკვლელის მიერ ჩატარებულ სადისტურ წამების სესიებს გადასცემს პირდაპირ ეთერში და რომ მისი ერთ-ერთი მსხვერპლის სული შესაძლოა ახლა ციფრულ პლატფორმაზე მოჩვენებად დადის. ფილმი ასახავს 2000-იანი წლების ესთეტიკას, მაგრამ ძლიერი სცენარის გარეშე. ის გადაღებულია მუსიკალური ვიდეოს სტილში, პირქუში ფერთა პალიტრათი და სწრაფი მონტაჟით, რაც მას თავბრუდამხვევ სანახავად აქცევს. სიუჟეტი წარმოაჩენს ინტერნეტის საფრთხეებს მისი დასაწყისში, მაგრამ რაც უფრო ღრმად შედის ლეგენდებსა და ზებუნებრივ ელემენტებში, მით უფრო დამაბნეველი ხდება. მან მაქსიმალურად სცადა ყველაფრის ახსნა, მაგრამ საბოლოოდ ძალიან ბევრი ექსპოზიცია მოგვცა. თუ მას ონლაინ ვუაიერიზმისა და ციფრული საფრთხეების შესახებ ჰორორ ფილმად მოეპყრობოდნენ, „FearDotCom“ შეიძლებოდა პიონერი და კლასიკა ყოფილიყო. მაგრამ ის, რაც მივიღეთ, არის საშინელებათა ფილმი, რომელიც ცდილობს მაქსიმალურად გამოიყენოს თავისი შოკისმომგვრელი ეფექტი მაყურებლის შოკირების გარეშე. ელიტარულ ნიუ-ინგლისის კინოსკოლაში ვითარდება „ურბანული ლეგენდები: ფინალური მონტაჟი“ (Urban Legends: Final Cut), რომელიც მიჰყვება დამწყებ რეჟისორ ემი მეიფილდს (ჯენიფერ მორისონი), რომელიც იბრძვის კინოპრემიისთვის, რამაც შეიძლება მისი კარიერა დაიწყოს. როდესაც სტუდენტები იღუპებიან დახვეწილი ხერხებით, ურბანული მითებით შთაგონებული, ემი ეჭვობს, რომ ვიღაც კლასიკურ ლეგენდებს რეალურ საშინელებად აქცევს, როგორც დამახინჯებული კინემატოგრაფიული განცხადების ნაწილი. მან უნდა გამოავლინოს მკვლელის ვინაობა, სანამ ის შემდეგი მსხვერპლი გახდება. „ურბანული ლეგენდების“ ფილმები ყოველთვის „კივილის“ (Scream) იაფი ასლივით გამოიყურება, თავისი მეტა-ისტორიით და პერსონაჟების კინოკლიშეების გაცნობიერებით. სამწუხაროდ, ამ ფილმმა და მისმა წინამორბედმა არასოდეს მიაღწიეს „კივილის“ სიმაღლეებს. „ურბანული ლეგენდები: ფინალური მონტაჟი“ უგემოვნო საშინელებათა ფილმია, რომელსაც კრეატიულობა და დაძაბულობა აკლია, მიუხედავად აღიარებულად გასართობი ურბანული ლეგენდების ისტორიებისა. სცენარით, რომლის თანაავტორია სკოტ დერიკსონი, საიდუმლო პროგნოზირებად ვითარდება, და ფილმი არასოდეს სრულად არ იყენებს თავის მეტა-ასპექტებს. მსახიობების შესრულება, მათ შორის ჯენიფერ მორისონისა და ევა მენდესის, კომპეტენტურია, მაგრამ ქარიზმა აკლია. გამორჩეული თვისებების გარეშე, „ურბანული ლეგენდები: ფინალური მონტაჟი“ უბრალოდ იკარგება სხვა სლეშერ ფილმების ზღვაში. „ჰელოუინი: მაიკლ მაიერსის წყევლა“ (Halloween: The Curse of Michael Myers) არის მეექვსე ნაწილი ხანგრძლივ საშინელებათა ფრენჩაიზში. ის ცდილობს მაიკლ მაიერსის უკვდავების ახსნას „ეკლის წყევლის“ (Curse of Thorn) მეშვეობით, კულტის, რომელიც მას მანიპულირებს ოჯახის მოსაკლავად რიტუალის ნაწილად. ფილმი მიჰყვება ტომი დოილს (პოლ რადი), რომელიც ახლა მაიკლის შეჩერებით არის შეპყრობილი, რადგან ის ამხელს კულტის შეთქმულებას ჯეიმი ლოიდის ბავშვის დაცვისას. ეს ფილმი გამიზნული იყო „ჰელოუინის“ ფრენჩაიზის დიდების დაბრუნებაზე წინა წარუმატებელი ნაწილის შემდეგ, მაგრამ მისი მიღება კიდევ უფრო უარესი აღმოჩნდა. მაიკლის დემითიფიკაციის მცდელობით, ფილმი ძირს უთხრის იმას, რაც მას თავდაპირველად საშინელს ხდიდა. დახლართული კულტისტური მითოლოგია მოგონილი და არასაჭირო ჩანს, რაც სლეშერის პირველყოფილი სიმარტივეს ჩაანაცვლებს.