ბევრი ფილმი უაზროდ ფლანგავს R-რეიტინგს იაფი ხუმრობებით, უინტერესო სიუჟეტებით ან უსარგებლო ძალადობით. თუმცა, ზოგიერთი მათგანი საკმაოდ კარგად იყენებს ამ რეიტინგს: მათი ძალადობა, მკაცრი ენა თუ ექსპლიციტური კონტენტი ნარატიულ მიზანს ემსახურება და არ არის უბრალო ხრიკი ან შოკისმომგვრელი ელემენტი. სწორედ ასეთი ფილმებია ამ სიის ფოკუსში. ეპოქაში, რომელსაც სულ უფრო მეტად აყალიბებს ფრენჩაიზების უსაფრთხოების ბადეები და ოთხი კვადრანტის გათვლები, ქვემოთ მოცემული ფილმები იღებენ დისკომფორტს, მორალურ ორაზროვნებას და ემოციურ რისკს. ზოგი კონფრონტაციულია, ზოგი მგლოვიარე, ზოგიც მოულოდნელად ნაზი, მაგრამ ყველა მათგანი უარს ამბობს გამარტივებაზე. ისინი ენდობიან ზრდასრულ აუდიტორიას, რომ მიიღოს ძალადობა, მწუხარება, სისასტიკე და წინააღმდეგობები მარტივი კათარზისის გარეშე. „მამაჩემს შურს ვიძიებ!“ „ჩრდილოელი“ (The Northman) არის ველური, რიტუალური შურისძიების ეპოსი, რომელიც თავის R-რეიტინგს იყენებს იმისთვის, რომ იყოს ბევრად უფრო სასტიკი, ბინძური და ავთენტური, ვიდრე ვიკინგების უმეტესი ფილმი. მასში ალექსანდრ სკარსგარდი ასრულებს უფლისწულ ამლეთის როლს, რომელიც ბავშვობაში მამის (ითან ჰოუკის) მკვლელობას შეესწრება და ვიკინგ მეომრად იქცევა, რომელსაც შურისძიების დაპირება ამოძრავებს. რობერტ ეგერსი სპეციალიზებულია ბნელ ისტორიულ ფილმებზე (მან ცნობილად განაცხადა, რომ არასოდეს გადაიღებდა ფილმს მობილური ტელეფონით) და „ჩრდილოელი“ მისი ერთ-ერთი ყველაზე ჩამთრევი ნამუშევარია. აქ ის უარს ამბობს თანამედროვე ირონიაზე ან მორალურ დისტანციაზე, ყურადღებას ამახვილებს იმ კულტურის სისასტიკეზე, სადაც ძალადობა, ბედისწერა და სულიერება განუყოფელია. R-რეიტინგი საშუალებას აძლევს სისასტიკეს, იყოს მძიმე და არა უბრალოდ ამაღელვებელი, რაც მითოლოგიურ ნარატივს სისხლში, ტალახსა და ფიზიკურ ტანჯვაში ამყარებს. შედეგი არის ამაზრზენად ბნელი და სისხლიანი ფანტაზია, რომელსაც დღესდღეობით ხშირად ვერ ვხედავთ. „ეს მხოლოდ მე მეჩვენება, თუ იქ გარეთ ყველაფერი უფრო გიჟური ხდება?“ „ჯოკერი“ (Joker) 2010-იანი წლების ერთ-ერთი ყველაზე პოლარიზებული ფილმი იყო, ნაწილობრივ იმის გამო, რომ მისი შეხედულებები მთავარ გმირზე განზრახ ბუნდოვანია. ხოაკინ ფენიქსი შესანიშნავად წარმოაჩენს არტურ ფლეკის უხეშ და კომპლექსურ პერსონაჟს – მარგინალიზებული მამაკაცის, რომელიც გოთემ სიტის დამბინძურებულ უბანში ცხოვრობს და რომლის სოციალური იზოლაცია და გაუმჯობესებელი ფსიქიკური დაავადება ნელ-ნელა ძალადობისკენ უბიძგებს. სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, ტრადიციული კომიქსების საწყის ისტორიის ნაცვლად, „ჯოკერი“ არის პირქუში ხასიათის შესწავლა, რომელიც უგულებელყოფასა და მიტოვებაზეა დაფუძნებული. ამ თვალსაზრისით, ფილმი დიდწილად იმეორებს „ტაქსის მძღოლს“ (Taxi Driver) და „კომედიის მეფეს“ (The King of Comedy). ის ხატავს არასასიამოვნო სურათს ადამიანზე, რომელიც ბოროტად იქნა გამოყენებული და უარყოფილი, და საბოლოოდ მკვლელი ხდება. აქ უცნაური იუმორი თანაარსებობს ღრმა სიბნელესთან და გასაოცარ ფსიქოლოგიურ რეალიზმთან. ჰით ლეჯერის ლეგენდარული „ჯოკერის“ შემდეგ, გაურკვეველი იყო, თუ ვინმე შეძლებდა რაიმე მართლაც ახლისა და საინტერესოს თქმას ამ პერსონაჟის შესახებ, მაგრამ ფენიქსმა და ტოდ ფილიპსმა ეს მოახერხეს. „უბრალოდ აღარ მომწონხარ.“ მარტინ მაკდონა დემონური კომედიის თანამედროვე ოსტატთაგანია და ეს ფილმი მისი ყველაზე პირქუში ნამუშევარია. მოქმედება ირლანდიის განმარტოებულ კუნძულზე ვითარდება. „ინიშერინის ბანში“ (The Banshees of Inisherin) ორ მეგობარზე (კოლინ ფარელი და ბრენდან გლისონი) მოგვითხრობს, რომელთაგან ერთ-ერთმა მოულოდნელად, ყოველგვარი ახსნა-განმარტების გარეშე, გადაწყვიტა, რომ მეორესთან აღარ ისაუბრებს. ის, რაც მსუბუქი დაბნეულობით იწყება, გადაიზრდება ობსესიაში, თვითდაზიანებასა და შეუქცევად ზიანში. ბოლოსთვის ფილმი იქცევა იგავად სიამაყის, მარტოობისა და აღიარების საჭიროების შესახებ. შესაძლოა, აქ ბევრი ძალადობა ან სისხლი არ იყოს (თუმცა ვხედავთ მოკვეთილი თითების შემაძრწუნებელ კადრებს), მაგრამ ემოციური სისასტიკე უხვადაა. პერსონაჟები ღალატის, უარყოფის, გულგრილობის, სუიციდის, ალკოჰოლიზმისა და შეგუებისგან იტანჯებიან, მაშინ როდესაც ომის ხმები ფონზე ისმის. ის, რომ ფილმი პირქუშია და ამავდროულად მოქნილი და მსუბუქიც, შთამბეჭდავი მიღწევაა. „პარაზიტი“ (Parasite) მოულოდნელი გლობალური ფენომენი გახდა, მისი თემები ეკონომიკურ შფოთვასა და წყენას ეხმიანება, რომლებმაც ენობრივი ბარიერები გადალახა. ეს არის მკვეთრად დაკვირვებული კლასობრივი სატირა, გამოკვეთილად ბნელი ელფერით. სიუჟეტი ღარიბ სამხრეთ კორეულ ოჯახზეა ორიენტირებული, რომელიც თანდათანობით იპარება მდიდარი ოჯახის სახლში, თავს სხვადასხვა, ერთმანეთთან დაუკავშირებელ მომსახურე პერსონალად აჩვენებს. აქედან მოყოლებული, სიუჟეტი გასაკვირი გზებით ვითარდება, ოსტატურად ცვლის ტონებს: კომედია, შემდეგ საშინელება, შემდეგ სრულფასოვანი საშინელება. ეს რთული ბალანსია, მაგრამ ბონგ ჯუნ ჰო მას იოლად ახერხებს. R-რეიტინგი საშუალებას აძლევს ძალადობას, მოულოდნელად და გაუფრთხილებლად იფეთქოს, რაც აძლიერებს ფილმის ცენტრალურ თეზისს: უთანასწორობა ქმნის ზეწოლას, სანამ კატასტროფა გარდაუვალი არ გახდება. რაც მთავარია, ამ მოსაზრების გამოხატვისას, „პარაზიტი“ იღებს სირთულეს და უარყოფს კარიკატურას. აქ არ მოიძებნება ერთგანზომილებიანი ბოროტმოქმედები ან გმირები. სამაგიეროდ, ფილმი ყურადღებას ამახვილებს სისტემებზე, რომლებიც ექსპლუატაციას აჯილდოებენ, თანაგრძნობას კი სჯიან. „სხვა ცხოვრებაში, ნამდვილად მომეწონებოდა შენთან ერთად სარეცხის გარეცხვა და გადასახადების შევსება.“ „ყველაფერი ყველგან ერთდროულად“ (Everything Everywhere All at Once) არის ერთ-ერთი ყველაზე უცნაური ფილმი ბოლო პერიოდში, კრეატიულობისა და თხრობის ენერგიის შეუზღუდავი აფეთქება. სამეცნიერო ფანტასტიკა, ფენტეზი, სიურეალისტური კომედია, საოჯახო დრამა, საბრძოლო ხელოვნება და ფილოსოფია ერთმანეთში ერწყმის ასაფეთქებელ ჟანრულ ჰიბრიდს. მიშელ იეოჰი ამ მულტივერსალურ ქაოსში ეველინის, გადატვირთული...