არ მგონია, რომ თერაპიაზე ბევრი ალბომი არსებობდეს. სამართლიანობისთვის, თერაპია მხოლოდ ცოტა ხნის წინ შეწყდა სისუსტის კულტურულ სინონიმად მიჩნევა; მისი, როგორც ერთგვარი ძირითადი მოვლის – ტვინისთვის სტომატოლოგთან ვიზიტის მსგავსი – გაგება სრულიად ახალია. თუმცა, არსებობს ის მარტივი ფაქტიც, რომ თავად თერაპია ჯიუტად არაკინემატოგრაფიულია. ხელოვნების დიდი ნაწილი კვლავაც ემოციური უკიდურესობების სამსხვერპლოზე ლოცულობს: ყოვლისმომცველი რისხვა, შეპყრობილი სურვილი, უძირო მწუხარება, წარმოუდგენელი სიხარული. ტანჯული არტისტის მითი არსებობს მიზეზის გამო – ჩვენ მიჩვეულები ვართ გვჯეროდეს, რომ დიდი სიმღერები სრული კრახიდან, იმ გარდამტეხი მომენტებიდან იბადება, როცა ბოთლები ისვრის და ცრემლები ღვრის. უმი კათარზისი. შემდგომი პერიოდიდანაც იქმნება ხელოვნება; ის გვიანი სტადიის გამოცხადებები, რომლებიც შეიძლება სიმღერად იქცეს. სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, დასრულება. თუმცა, ალბომში „Singin’ to an Empty Chair“ ჯულია სტაინერი ისტორიის არამიმზიდველი შუაგულიდან წერს, საწყისი კათარზისის შემდეგ და დასრულებამდე დიდი ხნით ადრე. Ratboys-ის მეექვსე ალბომი იშვიათი, გამამხნევებელი მზერაა ამ „არავის მიწაზე“ – ალბომი, რომელიც ემოციურ სიმწიფეს ძალას ანიჭებს. ალბომის სათაური შესაფერისად მომდინარეობს „ცარიელი სკამის“ თერაპიული ტექნიკიდან, რა დროსაც ადამიანი ზის წარმოსახვითი საყვარელი ადამიანის პირისპირ – სინამდვილეში, სკამი, რა თქმა უნდა, ცარიელია – და ამბობს ყველაფერს, რისი პირადად თქმაც შეუძლებელია. ეს სიმღერები დაწერილია არა მხოლოდ უსახელო გაუცხოებული საყვარელი ადამიანის შესახებ, არამედ, რაც მთავარია, მათთვის. ეს არის ბოთლში ჩაგდებული გზავნილები, რომლებიც ნაპირისკენ მიცურავს, თუმცა ეს ნაპირი შესაძლოა აგურის კედელიც კი იყოს (თუმცა, აღსანიშნავია, რომ სტაინერმა ალბომის ასლი მაინც გაუგზავნა მოცემულ გაუცხოებულ საყვარელ ადამიანს). კომუნიკაცია, ამდენად, ალბომის არსებობის მიზეზი ხდება. სხვა ტიპის ჩანაწერში დაძაბულობა იმაში მდგომარეობდა, მიაღწევდა თუ არა გზავნილი ადრესატამდე; აქ კი, ხმამაღლა თქმის აქტია მთავარი, მიიღებ თუ არა პასუხს. ჯგუფი პოულობს გზებს, რომ ეს დაძაბულად, პროპულსურად მიმავალადაც კი ჟღერდეს, ნაცვლად მხოლოდ შინაგანი და დამთრგუნველი ჟღერადობისა. „Open Up“ მეგობრული შემოწმებით იწყება – სტაინერის ხმა თითქმის ზღაპრულად მსუბუქია თითებით დაკრულ გიტარაზე და თანაბარ, თავაზიან პულსზე – შემდეგ კი თანდათან ფართოვდება ულტიმატუმის მსგავს რაღაცაში, დრამები ტალღებივით ეცემა, დაბალი ბზუილი კი მის ქვეშ ძლიერდება: „რა დასჭირდება ამჯერად გახსნას?“ იმ დროისთვის, როცა დეივ საგანის ელექტრო გიტარა ვოკალურ მელოდიას უმეორებს, სათაურის კითხვას სიტყვების გარეშე იმეორებს, სიმღერა ნაკლებად მოწყვლადობისკენ მიბიძგებად და უფრო მეტად იმ ადამიანის ხმად ჟღერს, რომელიც ხვდება, რომ შესაძლოა პასუხი ვერასოდეს მიიღოს. რვაწუთიანი ცენტრალური ნაწარმოები „Just Want You to Know the Truth“ ამ დინამიკას ცვლის: ღიაობის მოთხოვნის ნაცვლად, სტაინერია ის, ვინც საკუთარ თავს ხსნის, „ჩონჩხებს“ აღწერს, რომლებიც საყვარელი ადამიანის სახლიდან წასვლის შემდეგ აღმოჩნდა და იმას, თუ როგორ გადაწერეს ამ აღმოჩენებმა წარსული რეალურ დროში. როდესაც არანჟირება საბოლოოდ ფეთქდება – სლაიდ გიტარები სქელ დისტორსიად იქცევა, დრამები კი თავის ტკივილივით გრიალებს, რომელსაც ვერ მოიშორებ – ეს არ არის განთავისუფლება, არამედ საუბრის მეორე ნახევარი. ეს არის მუსიკა, რომელიც სიმართლის გარშემო ტრიალებს, რომელსაც მხოლოდ სიტყვები ვერ ახერხებს დაჭერას. ამ სიმღერების წარმატების ერთ-ერთი მიზეზი ის არის, რომ Ratboys, ამ დროისთვის, აბსურდულად კარგად ახერხებენ ემოციური მიზიდულობა-მოგერიების განთავსებას თავიანთ არანჟირებებში. მათ ყოველთვის აყვავებულნი იყვნენ რბილი, მელოდიური სიტკბოსა და მკაცრი, ხმაურიანი ჟღერადობის კონტრასტზე, მაგრამ „Singin’ to an Empty Chair“ ამ ორმაგობას მანამ ამკაცრებს, სანამ ის ორგანიზებულ პრინციპად არ იქცევა. ბასისტ შონ ნოიმანისა და დრამერ მარკუს ნუჩოს რიტმული ნამუშევარი სიმღერებს სუნთქვის საშუალებას აძლევს: ის, თუ როგორ გადადის „Anywhere“ ნერვიული ფაციფუცისგან სრულ გალოპზე, ან როგორ ცვლის „What’s Right?“ დახვეწილად დრამის ჟღერადობას ერთი და იმავე პროგრესიის ქვეშ, ამ სიმღერებს ცოცხლად ხდის. საგანის შოუს მომპარველი სოლოები – მარცვლოვანი, ნელა განვითარებადი გადახვევები ან მკაფიო, ნათელი ძახილები – პუნქტუაციის ნიშნებივით მოქმედებს, ვიდრე თვითკმაყოფილებად, არასტაბილურობის მცირე ციმციმები, რაც თითოეულ ამოფრქვევას დამსახურებულად აქცევს. და მაშინაც კი, როცა სტაინერი ყველაზე ნათელ აზრზეა, სადღაც ყოველთვის არის ბზარი: „ეს არ არის ის, რაც შენ გააკეთე, ეს არის ის, რაც არ გაგიკეთებია“, – მღერის ის „Truth“-ში, წინადადებაში, რომელიც გადამწყვეტად ჟღერს, სანამ საკმარისად დიდხანს არ დაფიქრდები, რომ გააცნობიერო, რამდენი რამაა მასში ჯერ კიდევ უთქმელი. „Know You Then“, ალბომის ერთ-ერთი ყველაზე მძლავრი როკ სიმღერა, მარტივ რეფრენს – „მაშინ არ გიცნობდი“ – მორალურ კოანად აქცევს, ჯგუფი ზეწოლას ზრდის მის ქვეშ, სანამ მისამღერი თანაბრად ბოდიშს და თავდაცვას არ გამოხატავს. გიტარები სუფთად და დაჭიმულად იწყება, შემდეგ კი ერთმანეთში გადადის, თითქოს ემპათიასა და წყენას, დანაშაულსა და ფრუსტრაციას შორის ზღვარი რეალურ დროში იშლება. გამორჩეული ტრეკი „Light Night Mountains All That“ კიდევ უფრო შორს მიდის იმ მტკივნეულ სივრცეში, სადაც მზრუნველობა ბრაზად იქცევა. ეს ალბომის დიდი „ჭიის ხვრელის ჯემია“, რა თქმა უნდა, მაგრამ ის, რასაც ის ნამდვილად გადმოსცემს, არის კონკრეტული, კუჭის ამშლელი გაღიზიანება იმის გამო, რომ გიყვარს ადამიანი, რომელიც უარს ამბობს შენთან შეხვედრაზე შუა გზაზე. სიმღერაში გაბრაზების ვიცერული გადმოცემა ადვილია, მაგრამ ფრუსტრაცია რატომღაც ბევრად უფრო სპეციფიკურია – და ეს სიმღერა პირდაპირ მიზანში არტყამს.