„უცხო“ ერთ-ერთია იმ იშვიათ ფილმთაგანიდან, რომელიც მეცნიერულ ფანტასტიკასა და საშინელებათა ჟანრს ბრწყინვალედ ერწყმის. ის არა მხოლოდ „ქსენომორფის“ სახით ერთ-ერთ ყველაზე შემზარავ უცხოპლანეტელს გვთავაზობს, არამედ რიდლი სკოტი ლეგენდარულ რეჟისორად, სიგურნი უივერი კი სამეცნიერო ფანტასტიკის ხატად დაამკვიდრა. თუმცა, ჯონ კარპენტერის „რაღაც“ („The Thing“), ნელი, მზარდი შიშისა და სხეულის ჰორორის ოსტატური ნიმუში, „უცხოს“ სამეცნიერო ფანტასტიკისა და საშინელებათა ჟანრში ბევრად აღემატება. კიდევ უფრო შთამბეჭდავია იმის გაგება, რომ „რაღაც“ ჯონ უ. კემპბელ უმცროსის კლასიკური სამეცნიერო ფანტასტიკის მოთხრობის, „ვინ არის იქ?“ („Who Goes There?“), ადაპტაციაა. „რაღაცის“ მოქმედება ანტარქტიდაში, ამერიკულ კვლევით სადგურში ვითარდება, სადაც პილოტი რ. ჯ. „მაკ“ მაკრიდი (კურტ რასელი) და მეცნიერთა ჯგუფი ნორვეგიული სადგურის ნანგრევებს იკვლევენ და დასახიჩრებულ გვამს პოულობენ. ბაზაზე დაბრუნებისთანავე აღმოაჩენენ, რომ მათთან ერთად იდუმალი უცხო სიცოცხლის ფორმაა, რომელსაც ნებისმიერი ცოცხალი არსების იდეალურად კოპირება შეუძლია. კარპენტერი „რაღაცას“ „წნევის ქვაბის“ ფილმად აქცევს, მაყურებელს ბოლომდე დაძაბულობაში ტოვებს, ტიტრების შემდეგაც კი. ეს მიდგომა იმ დროის სამეცნიერო ფანტასტიკური ფილმებისთვის უჩვეულო იყო, მაგრამ სწორედ ეს გამოარჩევს „რაღაცას“. „რაღაცში“ უცხოპლანეტელი არსება შესაძლოა სამეცნიერო ფანტასტიკის ისტორიაში ყველაზე შემზარავი არსება იყოს, მისი უნარის გამო, სრულყოფილად შეცვალოს ფორმა და სხვა არსებებად გარდაიქმნას. ეს ყველაზე მკაფიოდ მისი პირველი გამოჩენისას ჩანს, როდესაც ის ძაღლის ფორმას იღებს და თავის ბუნაგში მყოფ სხვა ძაღლებს შთანთქავს. არანაკლებ შემაშფოთებელია ის ფორმები, რომლებსაც არსება ფილმის განმავლობაში იღებს. კაცის მკერდში მასიური პირი იზრდება; თავი ობობას ფეხებს ივითარებს და გარბის; მეცნიერი ბლერი (უილფორდ ბრიმლი) კი ისეთ არსებად გარდაიქმნება, რომელზეც დევიდ კრონენბერგსაც კი კოშმარები დაესიზმრებოდა. საშინელებათა ჟანრის მოყვარულებმა მადლობა უნდა უთხრან რობ ბოტინს ამ კოშმარული ხილვებისთვის, რადგან მან „რაღაცის“ ბიუჯეტის დიდი ნაწილი გამოიყენა იმისთვის, რომ არსება მაქსიმალურად უცხო და რეალისტური ყოფილიყო. არსება მაყურებელზე მხოლოდ ვიზუალურ საშინელებას არ ახდენს, არამედ ფსიქოლოგიურსაც. რადგან მას ფორმის შეცვლა შეუძლია, კითხვა რჩება: ვინ არის სადგურზე ადამიანი და ვინ – არა? კარპენტერი ამას ლოგიკურ უკიდურესობამდე მიჰყავს, რადგან გადარჩენილები სულ უფრო და უფრო პარანოიულები ხდებიან. ზოგჯერ ეს პარანოია გამართლებულია, მაგალითად, როდესაც ბლერი წყვეტს ჯგუფის კომუნიკაციას გარე სამყაროსთან; სხვა დროს კი – არა, რადგან მაკრიდი გარეთ რჩება, მიუხედავად იმისა, რომ „რაღაცის“ არანაირ ნიშანს არ ავლენს. შესაძლოა, სამეცნიერო ფანტასტიკის ერთ-ერთი ყველაზე საკულტო ციტატით, მაკრიდი ჩამწერ მოწყობილობაში ამბობს: „არავინ არავის ენდობა და ჩვენ ყველანი ძალიან დაღლილები ვართ.“ „რაღაცის“ შეჯამებისთვის უკეთეს წინადადებას ვერ იპოვით. ჩიხში ხართ? „რაღაცის“ დებიუტი შედგა ეგრეთ წოდებულ „სამეცნიერო ფანტასტიკის ზაფხულში“, რომელშიც ისეთი ჰიტები შედიოდა, როგორებიცაა „უცხოპლანეტელი“ („E.T.: The Extra-Terrestrial“), „ვარსკვლავური გზა II: ხანის რისხვა“ („Star Trek II: The Wrath of Khan“) და რიდლი სკოტის კიდევ ერთი ეპოსი, „ბლეიდ რანერი“ („Blade Runner“). რასაც ფანების უმეტესობა ივიწყებს, არის ის, რომ მისი გამოსვლის დროს ფილმი როგორც კრიტიკოსებმა გაანადგურეს, ისე სალაროებში ჩავარდა. მიმოხილვების უმეტესობა პრობლემად მის ნიჰილისტურ ტონს მიიჩნევდა კონკურენტების უფრო იმედის მომცემ შეხედულებებთან შედარებით. სხვებმა „Universal“-ს დააბრალეს ფილმის არასათანადო მარკეტინგი, ან ამტკიცებდნენ, რომ იმ ზაფხულს ზედმეტად ბევრი სამეცნიერო ფანტასტიკური ფილმი გამოვიდა, რაც იმას აჩვენებს, რომ კინოდისკუსია დროთა განმავლობაში იშვიათად განვითარებულა. ჯონ კარპენტერი მოგვიანებით აღიარებდა, რომ „რაღაცის“ ცუდი მიღება მას პირადად შეეხო: „ყველა წარუმატებლობას მძიმედ განვიცდი. ყველაზე მძიმედ „რაღაცის“ მარცხი განვიცადე. ჩემი კარიერა სხვანაირი იქნებოდა, თუ ის დიდი ჰიტი გახდებოდა... ფილმი შეიძულეს. სამეცნიერო ფანტასტიკის ფანებმაც კი. მათ ეგონათ, რომ მე რაღაც ნდობა ვუღალატე, და ეს თავდასხმა გიჟური იყო.“ კარპენტერი საბოლოოდ გამართლდა, როდესაც რეტროსპექტივებმა „რაღაცა“ მის ერთ-ერთ საუკეთესო ფილმად შეაფასეს. სხვა რეჟისორებმა, მათ შორის გილერმო დელ ტორომ და კვენტინ ტარანტინომ, განაცხადეს, რომ მან მათ ნამუშევრებზე შთამბეჭდავი გავლენა მოახდინა. „უცხომ“ შესაძლოა დაამტკიცა, რომ კოსმოსში შენს ყვირილს ვერავინ გაიგონებს. „რაღაც“ კი ამტკიცებს, რომ არასოდეს იცი, რა იმალება სიბნელეში... ან რა ფორმის მიღება შეუძლიათ მონსტრებს, და ეს უფრო შემზარავია, ვიდრე ნებისმიერი ქსენომორფი. გვსურს თქვენი აზრი მოვისმინოთ! გაგვიზიარეთ თქვენი მოსაზრებები ქვემოთ მოცემულ განყოფილებაში და გახსოვდეთ, რომ პატივისცემა შეინარჩუნოთ. თქვენი კომენტარი არ შეინახულა. ეს განყოფილება ღიაა განხილვისთვის. იყავით პირველი, ვინც თქვენს აზრებს გააზიარებს.