ტელევიზიის მდგომარეობა იმდენად შემაძრწუნებელია, რომ ზოგიერთს ის დრო ენატრება, როდესაც მხოლოდ სამი არხი იყო. სტრიმინგმა იმდენად დიდი რაოდენობით კონტენტი შემოგვთავაზა, რომ უბრალოდ იმის გადაწყვეტა, თუ რას უყურო, უკვე მთელი ძალისხმევის დადებაა. მარველსაც კი გაუჭირდა თავისი ერთ-ერთი საუკეთესო სატელევიზიო შოუს, „უონდერ მენის“ (Wonder Man) მხარდაჭერა, რომლის მარკეტინგზეც თითქმის არაფერი დახარჯულა. სტრიმინგ პლატფორმებმა მთელი ძალისხმევა ამბიციურ სერიალებში ჩადეს, რომლებსაც არაერთგვაროვანი წარმატება ხვდა წილად. Hulu-მ, Disney+-ის გაფართოებამ, კრიტიკული წარმატება მოიპოვა ისეთი შოუებით, როგორიცაა „შოგუნი“ (Shogūn) და ფანების დისკუსიები გამოიწვია „მითხარი ტყუილების“ (Tell Me Lies) მესამე სეზონით, მაგრამ არის ერთი სერიალი, რომელიც დანარჩენებს სჯობს. ფანები მიაწყდნენ Fox-ის ახალ შოუს, „მკვლელის მეხსიერება“ (Memory of a Killer), რომელიც Hulu-ზე სტრიმინგდება. სერიალი პატრიკ დემპსის დაბრუნებას აღნიშნავს სატელევიზიო სივრცეში, წლების შემდეგ რაც მან „გრეის ანატომია“ (Grey’s Anatomy) დატოვა, სადაც საყვარელ მაკდრიმის (McDreamy) როლს ასრულებდა. ეს სერიალი ცვლის ტემპს, რადგან დემპსი ასრულებს დაქირავებული მკვლელის, ანჯელო დოილის როლს, რომელსაც ალცჰაიმერის ნიშნები უვითარდება. წიგნითა და შემდგომი ფილმით „დე ზააკ ალცჰაიმერი“ (De Zaak Alzheimer) შთაგონებული, „მკვლელის მეხსიერება“ კლასიკური მაფიოზური დაქირავებული მკვლელის ისტორიის ახალი ვერსიაა. ნებისმიერ დაქირავებულ მკვლელს მოუწევდა ფიქრი თავისი ტყუილების გამჟღავნებაზე, მაგრამ ანჯელო კიდევ უფრო დიდ სირთულეებს აწყდება მისი გაუარესებული ფსიქიკური ჯანმრთელობის გამო. მიუხედავად იმისა, რომ ეს კონცეფციები მარტივია, მათ სერიალს საშუალება მისცეს, Hulu-ზე უფრო მაღალკონცეფციურ სერიალებს აჯობოს. ზოგჯერ, ფანებს უბრალოდ უნდათ, რომ ერთი საათით დაჯდნენ და ტელევიზორში ჩაიკარგონ. დამკვიდრებულმა ინტელექტუალურმა საკუთრებამ და ფრანშიზებმა სიამოვნება წაართვა მიმზიდველი ისტორიის ყურების უბრალო აქტს. მარველი ხშირად სთხოვს მაყურებელს, რომ იმდენ ლორს (მითოლოგიურ სამყაროს) მიჰყვეს, რომ ამ ფილმებისა და შოუების ყურება უფრო მოვალეობად იქცა. „მკვლელის მეხსიერება“ არის რეაქცია ამის წინააღმდეგ, იყო ეს მიზანი თუ არა. მიუხედავად იმისა, რომ Fox-ის სერიალი შთაგონებულია წყარო მასალით, ის არ მოითხოვს ფანებისგან მასში ღრმად ჩახედვას, თუ მათ ეს არ სურთ. „მკვლელის მეხსიერება“ სიახლის განცდას ტოვებს, რადგან მაყურებლისგან დამატებითი ძალისხმევა არ არის საჭირო. კლასიკური სატელევიზიო არხების ეპოქის მსგავსად, სერიალს აქვს ყურადღების მიმპყრობელი კონცეფცია, რომელსაც შემდგომი განმარტება არ სჭირდება. ისტორია მკვლელზე, რომლის ტყუილებიც ალცჰაიმერის ადრეული სტადიის გამო იწყებს გამოაშკარავებას, მომხიბვლელია და მისი აღქმა ზედაპირულადვეა შესაძლებელი. მაყურებელს არ სჭირდება ანჯელოს წარსულის ცოდნა, რათა ჩაერთოს. ყველაფერი ეკრანზეა და დაბნეულობის მცირე ადგილს ტოვებს. ფანები არ ეძებენ დამალულ კამეოებს ან „სააღდგომო კვერცხებს“ (easter eggs); მათ შეუძლიათ უბრალოდ დააჭირონ დაკვრას და ისიამოვნონ. როდესაც სხვა ყველა ტელევიზია მაყურებლის მხრიდან ამდენ ძალისხმევას მოითხოვს, შვებაა ისეთი სერიალის ყურება, რომელიც ყველაფერს ცხადად გვიჩვენებს. პრესტიჟულ ტელევიზიასა და მის მიერ წარმოდგენილ ნელ-ნელა განვითარებად ისტორიებზე ბევრი რამის თქმა შეიძლება. HBO Max ყოველთვის აწვდიდა მაყურებელს პერსონაჟებზე ორიენტირებულ კრიმინალურ შოუებს, როგორიცაა „ნამდვილი დეტექტივი“ (True Detective) და „ისტტაუნის მერი“ (Mare of Easttown). „მკვლელის მეხსიერება“ არის შოუ, რომელიც სატელევიზიო არხისთვის შეიქმნა და თუმცა ის არ არის ისეთი დეტალურად დამუშავებული, როგორც აღნიშნული სამყაროები, მაყურებლის ყურადღებას იპყრობს. სერიალი არის გამოსავალი რეალობიდან, რომელიც ფანების ყურადღებას არ გაფანტავს. ის თავის ისტორიას თავბრუდამხვევი ტემპით მოგვითხრობს, ერთი სიუჟეტური წერტილიდან მეორეზე გადადის. ფსონები უკვე მაღალია ანჯელოს სამყაროში, რადგან მას ეშინია, რომ მისი სახლისა და პროფესიული ცხოვრება ერთმანეთს შეეჯახება. მას შემდეგ, რაც მისი ქალიშვილი იწყებს კითხვების დასმას მამის საქმიანობაზე, ის ხვდება, რომ თავისი საქმეები უფრო ფრთხილად უნდა დამალოს. მისი მეგობარი და დამსაქმებელი, დაჩი (მაიკლ იმპერიოლი), ასევე ეჭვობს, რადგან სჯერა, რომ ანჯელო არასდროს ყოფილა ოჯახის კაცი. ეს ტყუილები უკვე მომხიბვლელ სატელევიზიო სანახაობას წარმოადგენდა, მაგრამ იმის ცოდნა, რომ ანჯელო ალცჰაიმერის ზღვარზეა, მას კიდევ უფრო ამაღელვებელს ხდის. როგორც კი ფანები ერთ კონფლიქტს მიჰყვებიან, მეორე ჩნდება. სიუჟეტის ეს სწრაფი ცვლილებები გასული სატელევიზიო არხების ეპოქის დამახასიათებელი ნიშნებია და ისინი კარგად მუშაობს ამ ისტორიისთვის. „მკვლელის მეხსიერება“ სარგებლობს ყოველკვირეული ეპიზოდების გამოშვებით, რაც ფანებს დაძაბულობაში ტოვებს. მათ შეუძლიათ ჩაერთონ კლიფჰენჯერებში (cliffhangers), რომლებიც მაყურებელს იწვევენ, რომ ყოველ კვირას დაბრუნდნენ. ეს იყო აპრობირებული სტრუქტურა, რომლითაც არხები ხელმძღვანელობდნენ. „მკვლელის მეხსიერება“ გამორჩეულია ტელევიზიის უმეტეს შოუებს შორის ამ ფაქტის გამო. ის სიახლის შეგრძნებას ტოვებს, რადგან ის ერთ-ერთია იმ მცირერიცხოვან შოუებს შორის, რომელიც ამას აკეთებს, მიუხედავად იმისა, რომ ეს იყო სტრატეგია, რომელმაც ისეთი ყოველკვირეული შოუები, როგორიცაა „ციხიდან გაქცევა“ (Prison Break), ასეთი პოპულარული გახადა. შესაძლოა, ეს არ იყოს ყველაზე რეალისტური სატელევიზიო შოუ, მაგრამ ეს გართობის ნახევარია. გვსურს თქვენი აზრი მოვისმინოთ! გაგვიზიარეთ თქვენი მოსაზრებები ქვემოთ მოცემულ თემაში და გახსოვდეთ, რომ პატივისცემით უნდა მოეკიდოთ. თქვენი კომენტარი არ არის შენახული. ეს თემა ღიაა დისკუსიისთვის. იყავით პირველი, ვინც თქვენს აზრებს გამოაქვეყნებთ.