არსებობს მიზეზი, რის გამოც ხალხი დღემდე კამათობს, ჰქონდა თუ არა ბალროგს ფრთები, ან რა დაემართათ ენტცოლებს. ეს არ არის მხოლოდ იმიტომ, რომ ტოლკინის ფანებს ბევრი თავისუფალი დრო აქვთ. ეს იმიტომ, რომ შუახმელეთი უბრალოდ გულს გიჩუყებს. ჯ.რ.რ. ტოლკინმა თავისი ცხოვრების უმეტესი ნაწილი „ბეჭდების მბრძანებლის“ შექმნას მოანდომა – სამყარო იმდენად მკვრივი, იმდენად დეტალური, რომ ფონური პერსონაჟებიც კი ისე გამოიყურებიან, თითქოს მთელი ცხოვრება უკვე მოილიეს ამბის დაწყებამდე. როდესაც პიტერ ჯექსონმა ეს სამყარო დიდ ეკრანზე 2000-იანი წლების დასაწყისში გადმოიტანა, რაღაც ჯადოსნური მოხდა. ფილმები თავისთავად ლეგენდარული გახდა. ახალი ზელანდიის შთამბეჭდავი პეიზაჟები, ჰოვარდ შორის ამაღელვებელი მუსიკა და მსახიობთა გუნდი, რომლებიც თითქოს თავიანთი როლებისთვის იყვნენ დაბადებულები, ერთად შეიკრიბნენ და შექმნეს ტრილოგია, რომელიც ორ ათწლეულზე მეტხანს გაუძლო დროს. ჯექსონმა და მისმა გუნდმა ტოლკინის ისტორიას პატივი მიაგეს, მაგრამ ანსამბლური ეპოსების თავისებურება ის არის, რომ რაც უფრო დიდია სამყარო, მით უფრო მეტი პერსონაჟი რჩება გამოუკვლეველი. მარტო ძმობა ცხრა ადამიანისგან შედგება, და ეს სანამ მეფეებზე, ჯადოქრებზე, მეომრებზე და მოხეტიალეებზე გადახვალთ, რომლებიც საუკუნეების ისტორიით დატვირთულნი შემოდიან და გადიან ამბიდან. ჩვენ ვიხილეთ მხოლოდ ნაწყვეტები. მაცდური, იმედგამაცრუებელი, ლამაზი ნაწყვეტები. საკმარისი იმისათვის, რომ სრულად შეგვყვარებოდა გარკვეული პერსონაჟები, და ზუსტად ამიტომ გვგონია, რომ „ბეჭდების მბრძანებლის“ ეს ცხრა პერსონაჟი იმსახურებს საკუთარ პრიქველ ფილმს. არავინ არის ისეთი, როგორიც ტომ ბომბადილი შუახმელეთში. ის ჩნდება „ბეჭდის საძმოში“ (წიგნში და არა ფილმში, საიდანაც ის, მოგეხსენებათ, მთლიანად ამოიღეს) როგორც ეს უცნაური, ხალისიანი, თითქმის აგრესიულად მხიარული პერსონაჟი, რომელიც ძველ ტყეში, შაირთან ახლოს ცხოვრობს თავის მეუღლე გოლდბერისთან ერთად. ფროდო და ჰობიტები მის ტერიტორიაზე შემთხვევით აღმოჩნდებიან შავი მხედრებისგან გაქცევისას, და ის უბრალოდ... ეხმარება მათ. თავისუფლად. ის იხსნის მათ ძველი კაცის ტირიფისგან, მასპინძლობს მათ რამდენიმე დღის განმავლობაში, კვებავს, განუწყვეტლივ მღერის და შემდეგ აცილებს. ტომი ასევე იღებს ერთ ბეჭედს, იკეთებს მას, და აბსოლუტურად არაფერი ემართება. ის ერთადერთი არსებაა ამ ამბავში, ვისზეც ბეჭედს ნულოვანი ძალა, ნულოვანი გავლენა და ნულოვანი ეფექტი აქვს. ტოლკინი არასოდეს ხსნის სრულად, თუ ვინ ან რა არის ის, და ეს სრულიად მიზანმიმართულია, რის გამოც ტომ ბომბადილის პრიქველის შემთხვევა ნაკლებად ეხება სიუჟეტს და უფრო მეტად მითოლოგიას. თავად ტოლკინი წერილებში მას მოიხსენიებდა, როგორც „(გამქრალი) ოქსფორდისა და ბერკშირის სოფლის სულს“, მაგრამ შუახმელეთის ლეგენდების ფარგლებში, ისეთი ფიგურები, როგორებიც არიან განდალფი და გალადრიელი, ნამდვილად არ იციან, რა არის ის. ტომი საკუთარ თავს „უძველესს“ უწოდებს. უფროსი ბნელ მბრძანებელზე, უფროსი ტყეებზე, უფროსი მთებზე. ის ამტკიცებს, რომ ის იქ იყო მდინარემდე, ხეებამდე, პირველ წვიმამდე. პრიქველს შეეძლო ამ ყველაფერში ჩაღრმავება. ადამიანების უმეტესობამ, ვისაც მხოლოდ ფილმები აქვს ნანახი, საურონი იცის, როგორც „ბეჭდების მბრძანებლის“ მთავარი ბოროტმოქმედი. რასაც ფილმები არ ეხება, არის ის, რომ საურონი დიდი ხნის განმავლობაში უბრალოდ სხვისი ლეიტენანტი იყო. ეს სხვა იყო მორგოთი, და ის საურონს ადვილად გასამკლავებლად აქცევს. თავდაპირველად მელკორის სახელით ცნობილი მორგოთი არის „სილმარილიონის“ ცენტრალური ბოროტმოქმედი, და მისი ისტორია მოთხრობილია ტოლკინის შუახმელეთის ვრცელ მითოლოგიურ ისტორიაში. ის დაიწყო, როგორც აინურების, ილუვატარის მიერ სამყაროს შექმნამდე არსებული ღვთაებრივი არსებების, ყველაზე ძლევამოსილი და მან მთელი მარადისობა გაატარა სიამაყისა და განადგურების არჩევაში ყველაფერზე მეტად. მან მოაქცია ადრეული ელფები ორკების შესაქმნელად, მან მოიპარა სილმარილები ელფის ოსტატ ფეანორისგან, რამაც ომი გამოიწვია, და ის ათასობით და ათასობით წლის განმავლობაში მართავდა თავისი ციხესიმაგრიდან, უტუმნოდან, სანამ საბოლოოდ დამარცხდებოდა და სიცარიელეში იქნებოდა გადაგდებული. მიზეზი, თუ რატომ იქნებოდა მორგოთზე ფილმი არაჩვეულებრივი, ის არის, რომ მისი არკი არ არის ბოროტმოქმედის წარმოშობის ისტორია ჩვეულებრივი გაგებით. ეს ტრაგედიაა. ის არის ადამიანი უზარმაზარი სილამაზითა და ძალით, მაგრამ ის თავს იმონებს თავისი დაუოკებელი ცეცხლისადმი გატაცებით. ეს შიმშილი, ეს ნელი დაშლა, მომხიბვლელია.