უდავოა, რომ ტეილორ შერიდანმა თანამედროვე ვესტერნული ტელესერიალების შთამბეჭდავი იმპერია შექმნა. ისეთი სერიალები, როგორებიცაა „ლენდმენი“ (Landman), „1883“, „1923“ და, რა თქმა უნდა, მისი გვირგვინი – „იელოუსტოუნი“, თანამედროვე მაყურებელს კლასიკურ ჟანრს აცნობს. ეს შოუები ბევრად მეტს გვთავაზობს, ვიდრე უბრალოდ მარტოხელა კოვბოის შემოსვლას პატარა ქალაქში, მაგრამ სიმართლე ისაა, რომ შერიდანის „პრესტიჟულ“ დრამებს არასოდეს მიუღწევიათ HBO-ს იმ სერიალის დონემდე, რომელმაც ნამდვილად ააღორძინა ვესტერნის ჟანრი 2004 წელს. „დედვუდი“ ათწლეულებია აღარ გადის ეთერში, მაგრამ მაინც ახერხებს დროის გამოცდას გაუძლოს, როგორც ყველა დროის ერთ-ერთმა უდიდესმა ვესტერნულმა სერიალმა (და შესაძლოა, ზოგადად, ერთ-ერთმა უდიდესმა სერიალმა). ეს დრამა ასახავს 1870-იანი წლების უხეშ და ხმაურიან ქალაქს, რომელიც რეალურად არსებობდა. როგორც გამოგონილი, ისე რეალურ პიროვნებებზე დაფუძნებული პერსონაჟების (მათ შორის უაილდ ბილ ჰიკოკის, უაიატ ერპის და ქელემითი ჯეინის) ჩართვით, „დედვუდი“ ისტორიულ სიზუსტესა და დამაჯერებელ დრამატიზმს სძენს ყველა 36 ეპიზოდს. სიუჟეტის დიდი ნაწილი შერიფ სეთ ბალოკის (ტიმოთი ოლიფანტი) გარშემო ვითარდება, რომელსაც ევალება უწესრიგო ქალაქში გარკვეული წესრიგის დამყარება და მას ნამდვილად ბევრი სამუშაო აქვს გასაკეთებელი. ბალოკი ხშირად უპირისპირდება ალ სუერენგენს (იან მაკშეინი), რომელიც ადგილობრივ სალონს მართავს, მაგრამ რეალურად ფარულად ხელმძღვანელობს მოვლენებს, ხშირად ძალადობის სასტიკი აქტებით. ბალოკისა და სუერენგენის გზები ალმა გარეტს (მოლი პარკერი) კვეთს. ის არის დახვეწილი ქალი, რომელიც შეწუხებულია იმით, რომ ტალახიან, მტვრიან, ქაოტურ ქალაქში აღმოჩნდა და ერთ-ერთი პერსონაჟია, რომელიც ნათლად ასახავს იმ პერიოდში ქალად ყოფნის სირთულეებს. „დედვუდში“ საფრთხე არ აკლია, იქნება ეს კაცები, რომლებიც ცუდი კარტის თამაშის გამო მკვლელობას ჩაიდენენ, თუ სასიკვდილო დაავადებები, რომლებიც მეცხრამეტე საუკუნის ქალაქს მოიცავს. „დედვუდი“ არა მხოლოდ სისხლში ადრენალინის მომატების გამომწვევ სიუჟეტებს მოიცავს მკვლელობებსა და ქაოსზე, არამედ პერსონაჟების უფრო წყნარ კვლევებსაც გვთავაზობს, რომლებიც ისტორიის საინტერესო პერიოდის ინტრიგულ ხედებს გვაძლევს. მისი თხრობა ამაღელვებელი, მუდმივად მკაცრი და შეუვალია. სერიალი სამი სეზონის განმავლობაში გადიოდა ეთერში, HBO-მ მისი გაუქმება 2006 წელს გამოაცხადა. იმ დროისთვის, როცა ის ეთერიდან მოიხსნა, ეს ვესტერნი კრიტიკოსების ფავორიტი და ემის ჯილდოს მფლობელი გახდა, ამასთან ერთად, მან რამდენიმე ვარსკვლავის კარიერა აღმასვლაში მოაქცია. ფანები გაუქმებით იმედგაცრუებულები დარჩნენ, მაგრამ გასაგები იყო, რომ HBO ვერ აუდიოდა მთელი ვესტერნული ქალაქის ხელახლა შექმნის მასშტაბურ საპროდუქციო ხარჯებს. ფაქტობრივად, ის ერთ-ერთი ყველაზე ძვირადღირებული ტელესერიალი გახდა, რომელიც ოდესმე გადაღებულა. წლების შემდეგ, მაშინ როცა ფანები კვლავ ნანობდნენ, რომ მათი დრო „დედვუდში“ მოკლე აღმოჩნდა, HBO-მ და შემქმნელმა დევიდ მილჩმა სერიალი 2019 წელს „დედვუდი: ფილმის“ სახით დააბრუნეს. ამ პროექტმა მაყურებლებს საშუალება მისცა, მნიშვნელოვანი დროითი ნახტომის შემდეგ კვლავ შეხვედროდნენ საყვარელ პერსონაჟებს და სერიალს ღირსეული გამოსამშვიდობებელი აკორდი დაუდო მოულოდნელი გაუქმების შემდეგ. „სამყარო მაშინ მთავრდება, როცა მოკვდები. მანამდე კი, მეტი სასჯელი გელის.“ მიუხედავად იმისა, რომ შერიდანის პროექტები უზომოდ პოპულარული და ყოველთვის გასართობია, ისინი „დედვუდთან“ ახლოსაც კი ვერ მივლენ. შერიდანის შოუების მრავალი ასპექტი არარეალურად გამოიყურება, რაც სიყალბის ზოგად განცდას იწვევს. იმის გამო, რომ პერსონაჟები და სიუჟეტები სიმართლეზე არ არის დაფუძნებული, ისინი ხშირად უაზრო ტერიტორიაზე გადადიან. კერძოდ „იელოუსტოუნში“, ზოგიერთი სიუჟეტური ხაზი არსად მიდის და წყდება მოგვარებამდე, ხოლო მილიარდერი პერსონაჟების უმეტესობა უბრალოდ ზედმეტად არასიმპათიურია. მიუხედავად იმისა, რომ „დედვუდში“ აშკარად არაეთიკური პერსონაჟებიც არიან, თქვენ მაინც სავარაუდოდ მათ გადარჩენას უსურვებთ. შერიდანის შოუებში ხშირად არის ხმაურიანი, სისხლიანი ხელჩართული ჩხუბები და მოულოდნელი სიკვდილი, რაც მხოლოდ შოკისმომგვრელ ეფექტზეა გათვლილი და არა გააზრებულ თხრობაზე, მაშინ როდესაც „დედვუდი“ მოიცავს დამაჯერებელ ნარატიულ მოხვევა-მოხვევებს ისეთი ფორმით, რომელიც პერსონაჟებს ემსახურება და ნამდვილად ავთენტურ წერას ქმნის. ეს არ ნიშნავს იმას, რომ შერიდანის შოუები სახალისო, მარტივ სანახაობრივ გამოცდილებას არ გვთავაზობს, მაგრამ არცერთ მის ვესტერნს არ მიუღწევია „დედვუდის“ უხეში, გულწრფელი ასახვის დონემდე ვესტერნის ჟანრში. თუ გადაწყვეტთ „დედვუდის“ მარათონულად ყურებას, შეიძლება აღმოაჩინოთ, რომ შერიდანის სამყაროში დაბრუნება ცოტა გაგიჭირდებათ.