ჯერ კიდევ 2021 წელს, ჰანას გატაცება გიკური სამყაროთი და მისი წერისადმი სიყვარული ერთმანეთს შეერწყა – და მას შემდეგ არ გაჩერებულა. ის აშუქებს პოპ კულტურის სიახლეებს, წერს მიმოხილვებს და ატარებს ინტერვიუებს თითქმის ყველა სახის მედიაზე, რისი წარმოდგენაც კი შეიძლება. თუ ის რაიმე შემაძრწუნებელზე არ საუბრობს, თამაშებზე საუბრობს, და მისთვის საყვარელი მომენტები ნებისმიერ წაკითხულ, ნანახ ან ნათამაშებ ნაწარმოებში ყოველთვის ყველაზე საშიშია. ჰანასთვის არაფერი სჯობს იმ მღელვარებას, რასაც ჩრდილში მოლივლივე ან კუთხეში მომლოდინე საფრთხის აღმოჩენა იწვევს, რომელიც თავის შანსს ელოდება, რომ ღამით გამოჩნდეს და შეგვაშინოს. ერთხელ მას "მხოლოდ ავადმყოფებისთვის" განკუთვნილად მოიხსენიეს, რასაც ის უდიდეს კომპლიმენტად მიიჩნევს. Red Dead Redemption ყოველთვის არასწორად იყო გაგებული, როგორც ძალაუფლების ფანტაზია, რადგან ის მის სამოსს ატარებს. იარაღი, ცხენები, ღია სივრცე და თავისუფლების ილუზია ნაცნობ ვესტერნულ მითს გვთავაზობს, მაგრამ სერია ათობით საათს ხარჯავს ამ ფანტაზიის მეთოდურად დასანგრევად, სანამ არაფერი დარჩება, გარდა მისი შედეგებისა. ძალა არ გიშველის, ერთგულება არ გიცავს და სამყარო საკმარისად დიდხანს არ ჩერდება, რომ სინანულს აზრი ჰქონდეს. ის, რაც Red Dead Redemption-ს ასეთ ძლიერ საადაპტაციო კანდიდატად აქცევს, არის ის, რომ ის იზოლირებულად არ არსებობს. მისი პრიქუელი, Red Dead Redemption 2, მთელ საგას უკუღმა მოყოლილ ტრაგედიად წარმოაჩენს — ჯერ გვიჩვენებს მოდერნიზმის მიერ განწირული კაცის ნელ მორალურ გამოღვიძებას, შემდეგ კი მიჰყვება სხვას, რომელიც საკმარისად დიდხანს გადარჩება, რათა გაიგოს, რამდენად უაზროა ეს გადარჩენა. სწორედ ამიტომ, Red Dead Redemption HBO-ს ადაპტაციების რიგში The Last of Us-ის ყველაზე ბუნებრივ მემკვიდრედ იგრძნობა. არა იმიტომ, რომ ის ძალადობრივი ან პირქუშია — ასეთი თამაშები მრავლადაა — არამედ იმიტომ, რომ მას ესმის ის, რასაც ადაპტაციების უმეტესობა გაურბის: ისტორია მორალს არ აჯილდოებს. აქ გამოსყიდვა არ არის პატიება. ეს არის აღიარება, და აღიარება ძალიან გვიან მოდის შედეგის შესაცვლელად. თავისი თემატური ბირთვით, Red Dead სერია მოძველებაზეა. არა გმირულ დაცემაზე, არამედ ბიუროკრატიულ წაშლაზე. Red Dead Redemption 2-ში არტურ მორგანი ცხოვრობს სამყაროში, რომელიც უკვე იხურება თავის თავზე. ფრონტიერის მითი შიგნიდან ლპება, და არტურის ტრაგედია არ არის ის, რომ ის ვერ გაურბის მას, არამედ ის, რომ საკმარისად ნათლად ხედავს, რათა გაიგოს, რაოდენ საფუძვლიანად უარყო ის მომავალმა. არტური არ იღუპება ერთი ღალატით ან საბოლოო სროლით. ის დროის მიერ არის დაღუპული. რკინიგზა კვეთს მიწას. ხელშეკრულებები ხელის ჩამორთმევას ცვლის. ძალადობა შრომად იქცევა: განმეორებითი, დამთრგუნველი და ფიზიკურად გამანადგურებელი. მისი ავადმყოფობა არ არის მეტაფორული გაფორმება; ეს არის სხეულებრივი ფასი იმ ცხოვრებისა, რომელიც სისასტიკიდან აზრს ეძებდა. თამაში აიძულებს მოთამაშეს, შეეგუოს ამ დაცემას, უყუროს, როგორ იქცევა არტურის ძალა შეზღუდვად და არა ძალაუფლებად. იმ დროისთვის, როდესაც Red Dead Redemption იწყება, ის სამყარო უკვე დასრულებულია. ჯონ მარსტონი მემკვიდრეობით იღებს მის შედეგებს. იქ, სადაც არტური გადარჩენის გარეშე იძენს ცნობიერებას, ჯონს სთავაზობენ გადარჩენას თავისუფლების გარეშე. მას უფლება აქვს იცხოვროს, მაგრამ მხოლოდ პირობითად — გაწვეული იმავე სისტემების მიერ, რომელთა მოახლოებასაც არტური ხედავდა. ჯონის ისტორია ეხება სიცრუეს, რომ მორჩილებას შეუძლია ცოდვების გამოსყიდვა. მთავრობას არ სჭირდება ჯონის გამოსყიდვა, მას სჭირდება, რომ ის სასარგებლო იყოს. ერთად, ორი თამაში ქმნის დახურულ ციკლს. არტური ძალიან გვიან ხვდება ხაფანგს, რომ გაექცეს მას. ჯონი კი მას დროულად ხვდება, რათა მის მიერ იყოს განადგურებული. მოქმედებაზე ორიენტირებული ნარატივების უმეტესობისგან განსხვავებით, Red Dead Redemption უარს ამბობს ძალადობის ესკალაციად მიჩნევაზე. მოკვლა სამყაროს არ აფართოებს; ის ავიწროვებს მას. ყოველი სროლა ტოვებს ნაკლებ ვარიანტს, ნაკლებ მოკავშირეს და ნაკლებ ილუზიას. რეპუტაცია ხდება ისეთი რამ, რაზეც მოთამაშეს შეუძლია გავლენა მოახდინოს, მაგრამ სრულად არასდროს აკონტროლოს. Red Dead Redemption 2-ში არტურის დღიურის ჩანაწერები ასახავს ძალადობის შინაგან შედეგებს, სანამ ამას ამბავი მოითხოვდეს. მისი მორალური ცვლილება მას არ იხსნის — ის აზუსტებს მას. Red Dead Redemption-ში ჯონის ძალადობა გარიგებად არის წარმოდგენილი: მოკალი ჩვენთვის, და შეიძლება შეინარჩუნო ის მცირე სიცოცხლე, რაც შექმენი. დაპირება ცარიელია, და თამაში არასდროს აჩვენებს სხვანაირად. სწორედ აქ ემთხვევა Red Dead ასე სუფთად HBO-ს ძლიერ მხარეებს. The Last of Us ენდობოდა აუდიტორიას, რომ შეეგუებოდა დისკომფორტს, მიიღებდა იმას, რომ ზოგიერთი ისტორია სრულდება არა ტრიუმფით, არამედ ჭეშმარიტებით. Red Dead Redemption იმავე მოთმინებას მოითხოვს. მისი ყველაზე დამანგრეველი მომენტები ჩუმია — მომენტები, როდესაც პერსონაჟები ხვდებიან, რომ „სწორი საქმის“ გაკეთება არ გააუქმებს უკვე მიყენებულ ზიანს. ნებისმიერი ადაპტაცია, რომელიც სერიის ძალადობას შედეგის გარდა სხვა რამედ მიიჩნევს, მთლიანად აცდენს აზრს. სერიის ყველაზე შემაშფოთებელი იდეა საბოლოოდ ცენტრალურ ადგილს იკავებს. Red Dead Redemption-ის პრესტიჟული ტელევიზიისთვის მზადყოფნის ერთ-ერთი მიზეზი ის არის, რომ მისი პერსონაჟები უკვე სრულყოფილად არიან განსახიერებულნი. Rockstar მხოლოდ გახმოვანებაზე არ დაეყრდნო; სერია სრული მოძრაობის აღბეჭდვით შეიქმნა, და ეს შრომა განუყოფელია იმისგან, თუ რატომ არიან ეს პერსონაჟები ასეთი გამძლეები. როჯერ კლარკის შესრულება არტურ მორგანის როლში Red Dead Redemption 2-ში ფუნდამენტურია. არტურის ფიზიკური სიმძიმე, მისი თავშეკავება, მისი თანდათანობითი ემოციური გახსნა — ეს მხოლოდ დაწერილი თვისებები არ არის. ისინი ცხოვრობენ...