უცნაურია იმის გაფიქრება, რომ პოპ-მუსიკის ახალი თაობის ფანებისთვის, რიანას სახე, ალბათ, უფრო ნაცნობია „ფენტის“ რეკლამებიდან, ვიდრე მუსიკალური ალბომის გარეკანიდან. მისი, როგორც პოპ-ვარსკვლავის, პოზიცია დღეს დიდწილად მისი არყოფნით განისაზღვრება, რამაც იგი თითქმის მითოლოგიურ სტატუსამდე აიყვანა: R9, მისი სავარაუდოდ რეგეი-ინსპირირებული (ან არარეგეი-ინსპირირებული) მეცხრე ალბომი, პოპ-მუსიკის ერთგვარ წმინდა გრაალად იქცა, რომლის აღმოჩენა მხოლოდ ინდიანა ჯონსის სტილშია შესაძლებელი. მისი იშვიათი, ერთჯერადი ტრეკებიც კი, მაგალითად, ბოლო ხმოვანი ჩანაწერი „სმურფების“ საუნდტრეკისთვის, გულდასმით შეისწავლება მომავალი ალბომის ნიშნების აღმოსაჩენად; მისი ფანები ქურუმებივით ცდილობენ ყოვლისშემძლე ღმერთის სიგნალების ამოკითხვას. მიუხედავად იმისა, რომ რიანა ახლა (მუსიკალურად) უფრო მეტად ცნობილია თავისი არყოფნით, ის ერთ დროს განუყოფელი ნაწილი იყო პოპ-მუსიკის. ბარბადოსელმა სუპერვარსკვლავმა „Def Jam“-თან კონტრაქტი სულ რაღაც 15 წლის ასაკში გააფორმა და წლების განმავლობაში პოპის ყველაზე სანდო ჰიტების მანქანა იყო, რომელიც ჩარტების სათავეში მოქცეულ სინგლებს ერთმანეთის მიყოლებით უშვებდა. (ამჟამად რიანას 14 #1 სინგლი აქვს, რაც მას მეორე ქალ შემსრულებლად აქცევს „Billboard“-ის #1 სინგლების რაოდენობით, მხოლოდ მერაია ქერის ჩამორჩება.) მაშინ, როდესაც რიანას ალბომები ხშირად მხოლოდ რამდენიმე ჰიტ-სინგლის მიწოდების საშუალება იყო და შემდეგ უამრავ შემავსებელ მასალას შეიცავდა, მისი „იმპერიული ეპოქის“ განმავლობაში ის ალბომების შემსრულებელზე ან თუნდაც პოპ-ვარსკვლავზე მეტი იყო: ის უბრალოდ პოპის განსახიერება გახლდათ. მან განასახიერა პოპ-მუსიკა, მოიცვა 2000-იანი წლების ბოლოს და 2010-იანი წლების დასაწყისის ყოველი ატომი. მაშინაც კი, თუ არასოდეს მოგისმენიათ რიანას ალბომი მთლიანად, თქვენ იცოდით მისი ყველა ჰიტი: მისი ხმა რადიოში განუწყვეტლივ ჟღერდა, ისეთივე უდავოდ ფუნდამენტური, როგორც ჰაერი, რომელსაც ვსუნთქავდით. თუმცა „ANTI“ იყო რიანას პირველი ალბომი, რომელიც ნამდვილად ალბომი იყო. თავიდანვე ის მკვეთრად განსხვავდებოდა რიანას წინა ნამუშევრებისგან. ალბათ, იმის ნიშნად, თუ რა მოხდებოდა საბოლოოდ, „ANTI“ პირველ რიგში თავისი არყოფნით გამოირჩეოდა: მაშინ როდესაც რიანა ადრე ალბომებს საათივით ზუსტად უშვებდა – წელიწადში ერთს შვიდი წლის განმავლობაში (გარდა ერთი შესვენებისა 2008 წელს) – „ANTI“-სა და მის წინა ალბომს, 2012 წლის „Unapologetic“-ს, შორის ოთხწლიანი პაუზა იყო. ახალი მუსიკის მოლოდინი აუტანელ დონემდე გაიზარდა და „ANTI“-ის გამოშვების პროცესი – განმეორებითი შეფერხებების, არარეგულარული სინგლების გამოშვების, და თუნდაც წარუმატებელი „TIDAL“-ის გაჟონვის არეულობა – მხოლოდ აძლიერებდა დაბნეულობასა და მოლოდინს. როდესაც ის საბოლოოდ გამოვიდა, ის იყო გამომწვევი და არატრადიციული, პოპის აფეთქება, რომელიც ალტ-R&B-ის, დენსჰოლის, ტრაპის, დუ-ვოპის, ქანთრისა და ფსიქოდელიური როკის კალეიდოსკოპურ ნაზავად დაიშალა. იმ შემსრულებლისთვის, რომელმაც თავისი მემკვიდრეობა „დიდი პ“-ს მქონე პოპზე ააგო, „ANTI“ ყველაფრის პირდაპირ უარყოფად მოჩანდა, რაც მანამდე იყო. „ANTI“-ის გარეკანზე რიანა ბავშვის სახითაა გამოსახული, თავზე გვირგვინით, რომელიც თვალებს უფარავს; ეს უკვე მიანიშნებს დაუცველობასა და ცნობადობას შორის დაძაბულობაზე, რომელიც ალბომის დიდ ნაწილს დაედება საფუძვლად. თუმცა, გარეკანზე არის კიდევ ერთი ხშირად შეუმჩნეველი დეტალი: ლექსი, რომელიც ბრაილის შრიფტითაა დაწერილი და შეიცავს სტრიქონებს: „ჩემი ხმა არის ჩემი სამოსი და ჯავშანი, ჩემი ფარი და ყველაფერი, რაც მე ვარ.“ ეს ფოკუსირება ხმაზე მართლაც სწორია: რიანას ერთ-ერთი ყველაზე დასამახსოვრებელი მახასიათებელი მისი ვოკალია. მიუხედავად იმისა, რომ ის არასდროს ყოფილა, ვთქვათ, მერაია ქერის ან ალიშა ქისის ტიპის შემსრულებელი, რიანას პოპ-მუსიკის ინტერპრეტაცია ყოველთვის განისაზღვრებოდა მისი ძლიერი შესრულებით და მექანიკური სიზუსტით, რომლითაც ის შეძლებდა ჰუკის აღებას, რაც მას სხეულს და სიმძიმეს აძლევდა, რათა ელექტრონული მუსიკის ან დენს-პოპის პროდუქციაზე გადაეფრინოს და ნამდვილად „დაარტყას“. „Umbrella“-ში მას მოულოდნელი თავდაჯერებულობა ჰქონდა, ის მღეროდა ამ მისამღერს და იმ ჰიპნოტურ „ella-ella“-ებს; მისი ხმის ძალამ, მაგარმა თავდაჯერებულობამ და შეუპოვრობამ გაიძულა დაგეჯერებინა სიმღერის მთავარი იდეა – იქნებ მართლაც ყველაფერი კარგად იქნებოდა, თუ რიანას ქოლგის ქვეშ იდგებოდი. ანალოგიურად, „Only Girl (In The World)“-ში რიანა, შესაძლოა, სთხოვდა თავის საყვარელს, რომ თავი მსოფლიოში ერთადერთ გოგონად ეგრძნობინებინა, მაგრამ მისი მისამღერის ევფორიული გააზრებიდან ნათელი იყო, რომ მას სხვისი ნებართვა არ სჭირდებოდა; მან უკვე იცოდა, რომ ასეთი იყო. მისი ხმა განისაზღვრებოდა მისი შეუპოვრობით, ძლიერი და თავდაჯერებული, რომელსაც შეეძლო ყოველი მარცვალი ხმოვანი, პერკუსიული პატარა „ვარსკვლავური აფეთქებებით“ გაევსო. (მისი „ეჰ-ეჰ-ეჰ“-ებიც კი იმდენად შესანიშნავი და სავსე იყო.) ჯეისონ გრინმა, რომელიც „Pitchfork“-ისთვის წერდა, ამ თვისებას „რიანას ხმა“ უწოდა, ფენომენი, რომელმაც მთელი პოპ-მუსიკა მოიცვა: მისი გამოძახილი ისმის ზარა ლარსონის, ერა ისტრეფის, მეგი ლინდემანის, და თუნდაც ლორდის სიმღერებში. ასე რომ, რიანას ხმა ყოველთვის იყო ის სივრცე, სადაც პოპი, პერსონა, მისტიკა და ცნობადობა ერთმანეთს ერწყმოდა, და ნებისმიერ წინა ალბომზე მეტად, ეს ძლიერი ნაზავი „ANTI“-ზე წინა პლანზეა წამოწეული. ავიღოთ „Work“, ალბომის ყველაზე დიდი ჰიტი. დარწმუნებული ვარ, ახლაც, წლების შემდეგაც გახსოვთ ის მისამღერი – სადაც რიანა სიტყვას „work“ ისე გაწელვით იმეორებს ისევ და ისევ, ყოველი მარცვალი ერთმანეთში გადადის პოსტ-ვერბალურ „ვურ-ვურ-ვურ“-ში, ამცირებს მკაცრ თანხმოვნებს მანამ, სანამ მისამღერი ერთ უწყვეტ, მოქნილ ძაფად არ იქცევა. მაგრამ რატომღაც, მიუხედავად მათი შემოკლებული მდგომარეობისა, ყოველი ცალკეული „work“ მაინც ხაზგასმით ჟღერს. ინსტრუმენტული ნაწილი, იამაიკური „Sail Away“-ით ინსპირირებული...