არავინ კამათობს, რომ „ნათლია“ კინემატოგრაფიის მწვერვალია და უამრავ ადამიანს ეკუთვნის დამსახურება, რომ ეს შესაძლებელი გახდა. მარიო პიუზომ დაწერა წიგნი და სცენარი, ფრენსის ფორდ კოპოლამ ის ეკრანზე გააცოცხლა, მარლონ ბრანდომ განასახიერა დონ ვიტო კორლეონე, ხოლო ალ პაჩინოს შესრულებამ მთელი საგა შეინარჩუნა. „ნათლიას“ მეორეხარისხოვანი მსახიობები ყოველთვის ვერ იღებენ დამსახურებულ აღიარებას, განსაკუთრებით კი რობერტ დიუვალი. მიუხედავად იმისა, რომ ის ოსკარზე იყო ნომინირებული საუკეთესო მეორეხარისხოვანი როლისთვის, დიუვალის წვლილი „ნათლიაში“ გაცილებით მნიშვნელოვანია, ვიდრე ბევრს წარმოუდგენია. ტომ ჰეიგენი შესაძლოა არ იყოს კორლეონეს ოჯახის ყველაზე კაშკაშა ან ექსცენტრიული წევრი, მაგრამ დიუვალის შესრულება არის ის წებო, რომელიც „ნათლიას“ ერთიანობაში ინახავს – წამყვანი, რომელიც არ აძლევს მას დრეიფის საშუალებას. „ნათლიას“ არსი მოითხოვს, რომ მარიო პიუზოს ისტორია ეპოქალურმა პერსონაჟებმა შეავსონ. თავად სათაურიც ამას გულისხმობს, რადგან დონ ვიტო ღვთაებრივ როლს ითავსებს იმ სამყაროში, რომელშიც ცხოვრობს. ბუნებრივია, მის ორბიტაზე მყოფნიც არანაკლებ თამამები არიან: მაიკლი – გენიოსი, სონი – ფეთქებადი, ფრედო – გარიყული, რომელსაც წყენა აქვს გულში, ლუკა ბრაზი – სიტყვასიტყვით გიგანტი. იგივე ითქმის ბოროტმოქმედებზეც: სოლოცოს მომხიბვლელი ფასადი, მაკლასკის თვითკმაყოფილი ქედმაღლობა და ბარზინის ბოროტი ყოფნა ჩრდილში. ამდენი ეგოსა და პიროვნების ფონზე, „ნათლიას“ სჭირდება პერსონაჟები, რომლებიც მოვლენებს რეალისტურ ჭრილში შეინარჩუნებენ. დაიან კიტონის ქეი ადამსი ერთ-ერთია ასეთი, მაგრამ მაიკლი შეგნებულად აშორებს ცოლს ოჯახურ საქმიანობას. მეორე კი რობერტ დიუვალის ტომ ჰეიგენია, რომელიც საკვანძო ნარატიულ პოზიციას იკავებს. ჰეიგენს კორლეონეების ოჯახის შიდა წრეში აქვს ადგილი და მას სრულად ენდობიან როგორც ვიტო, ისე მაიკლი. ის, რომ ის სისხლით ნათესავი ან სიცილიელი არ არის, ქმნის განცალკევების განცდას ჰეიგენსა და ოჯახის დანარჩენ წევრებს შორის. რამდენადაც არ უნდა მიიჩნევდეს მას მაიკლი ძმად, ჰეიგენი ყოველთვის გარკვეულწილად განცალკევებულად დგას. ამას ხელს უწყობს მისი როლი კორლეონეს ოჯახის ადვოკატად – ჰეიგენი არის ოჯახის ყველაზე ლეგიტიმური წევრი გარე სამყაროს თვალში. შედეგად, ჰეიგენი ხდება აუდიტორიისთვის კორლეონეების გასაგებად და მათთან დასაკავშირებლად შესასვლელი წერტილი. ის „ნათლიას“ ყველაზე ახლოს მყოფია „ჩვეულებრივ ადამიანთან“ (თუმცა მაფიისთვის მომუშავე ჩვეულებრივი ადამიანი), და მისი არსებობა პიუზოს სამყაროს რეალურ ცხოვრებასთან ოდნავ მიახლოებულ ჭრილში აფუძნებს. ჰეიგენი ჩვენ ვართ – გარედან შემყურე ამ გიჟურ სამყაროში. მისი არსებობით „ნათლია“ აღიარებს, რომ კორლეონეების ცხოვრება ნორმალურისგან შორსაა, მიუხედავად იმისა, თუ როგორ ასახავს მათ ფილმი. ჰეიგენი ჰუმანურობას მატებს „ნათლიას“. დასტურად, საკმარისია გავიხსენოთ სცენა, სადაც მას სოლოცო იტაცებს. მაყურებელი წუხს ჰეიგენზე, ლოცულობს, რომ ის არ გახდეს კიდევ ერთი მსხვერპლი, და იმედოვნებს, რომ მალე დაუბრუნდება საშობაო შოპინგს ოჯახთან ერთად. შეადარეთ ეს მაიკლზე განხორციელებულ მკვლელობის მცდელობას „ნათლია II“-ში, სადაც აუდიტორიას უბრალოდ ეცოდება ის სულელი, ვინც გაბედა დონ კორლეონეს მტერი გამხდარიყო. „ნათლია III“ მარტივად ტრილოგიის ყველაზე ცუდი ნაწილია და უამრავი პრობლემა აქვს სიუჟეტთან, შესრულებასთან და იმ ფაქტთან დაკავშირებით, რომ ის თავიდანვე არ იყო განსაკუთრებით აუცილებელი. ტომ ჰეიგენის დაბრუნება „ნათლიას“ ბოლო ნაწილს მაშინვე დიდებულ ფილმად არ აქცევდა... მაგრამ მას ბევრად უკეთეს ფილმად გადააქცევდა. „ნათლიას“ მესამე ნაწილი უფრო მელოდრამა ხდება. ალ პაჩინოს დაბერებული მაიკლი არის ძველი სკოლის განგსტერი, რომელსაც უბრალოდ მშვიდად პენსიაზე გასვლა სურს, ვინსენტი ამბიციური ახალგაზრდაა, რომელიც ცდილობს სახელის მოხვეჭას, ხოლო კონი – ქაოტური და, რომელსაც საბოლოოდ მიეცა უფლება, ოჯახურ საქმეებში თავისი სიტყვა ეთქვა (და დიდწილად მათ მხარეზეა, ვისაც კორლეონეები არ მოსწონთ და სურთ მათი მოკვლა). დაიან კიტონის ქეი იღებს დიდი ხნის ნანატრ განვითარებას, მაგრამ მაიკლის ყოფილი ცოლის ამპლუაში, ის აშკარად დაღლილია მაფიოზური სისულელეებით. ამდენად, სიუჟეტი კარიკატურას ემსგავსება, რაც „ნათლია III“-ს ტომ ჰეიგენის საჭიროებას აგრძნობინებს, რათა მან ოჯახურ დინამიკას და გადაჭარბებულ ტონს ბალანსი შემოუტანოს. ეს არის სამუშაო, რომელსაც სხვა ვერც ერთი პერსონაჟი ვერ შეასრულებს. ალ ნერი არ იღებს საკმარის ეკრანულ დროს, და ფილმის შემცვლელი ადვოკატი არსებითად უბრალოდ ფონური ფიგურაა. „ნათლია III“-ში არავინაა, ვისთვისაც იგულშემატკივრებდი. აინტერესებს მაყურებელს, მაიკლი კიდევ უფრო მეტ ფულს იშოვის თუ არა? ან ვინსენტი ბოსის ქალიშვილთან ერთად დარჩება თუ არა? ტომ ჰეიგენი იყო „ნათლიას“ და „ნათლია II“-ის ადამიანური კომპასი. თუ სხვა არაფერი, მისი ძმური რწმენა მაიკლის მიმართ პაჩინოს პერსონაჟის უფრო ხელშესახებ მხარეს ავლენდა. „ნათლია III“-ს სჭირდებოდა რაღაც, რაზეც მაყურებელი ემოციურად მიეჯაჭვებოდა, და მაიკლსა და ტომს შორის ურთიერთობა, ორი დაღლილი ვეტერანისა სიბერეში, ამას უზრუნველყოფდა.