2015 წლის გრილ შემოდგომის შუადღეს, სკოლიდან სახლში დავბრუნდი და დედა სამზარეულოს მაგიდასთან დამხვდა, ხელში საფოსტო ბარათი უცახცახებდა. „რაღაც მოგივიდა“, მითხრა ფრთხილად. „არ ვიცი… ვისგან არის? ის… შემზარავია.“ მან ბარათი ჩემკენ გამიელვა და დავინახე ნეონის ვარდისფერი ნიშანი, რომელიც თეთრ ფონზე კაშკაშებდა, ხუთი სტრიქონით: I LIKE IT WHEN YOU SLEEP, FOR YOU ARE SO BEAUTIFUL YET SO UNAWARE OF IT. „ღმერთო ჩემო“, ამოვიკვნესე და ბარათი ხელიდან გამოვტაცე. „ეს The 1975-ისგანაა!“ მათი დებიუტიდან მოყოლებული, The 1975-ის ერთგული ფანი ვიყავი, One Direction-ის ფანობიდან გადავედი ჩემი იდენტობისა და პიროვნების გრანჟულ, უფრო მოუწესრიგებელ ბრიტანელ მამაკაცთა ჯგუფთან შესაბამისობაში მოქცევაზე. თითქმის One Direction-ის Warios-ებივით. „Sex“-ის მუსიკალური ვიდეოდან კადრები ერთხელ, სკოლის პირველ კურსზე, ჩემს Tumblr-ის დაფაზე გამოჩნდა და სამუდამოდ შევიცვალე (და დღემდე დარწმუნებული ვარ, რომ მათი სასცენო განათების ვირუსულობამ პლატფორმაზე მათი აღმასვლა განაპირობა). ერთი წლის შემდეგ, Terminal 5-ში მათ კონცერტზე საეჭვოდ ახალგაზრდა აუდიტორიის წევრი ვიყავი, უშუალოდ ვხედავდი ფრონტმენ მეთი ჰილის მოუხერხებელ, წითელი ღვინით გაჟღენთილ სასცენო პერსონას, რომელიც იმ მომენტში არც ისე ბევრად იყო პერსონა, რამდენადაც უკვე ზღვარზე მყოფი ადამიანი, რომელიც კარგად ვერ იყო. მაგრამ Topshop-ის „ჯემი“ ჯინსების, American Apparel-ის სკეიტერული ქვედაბოლოების, მოთხუპნული თვალის ლაინერისა და T1 VSCO ფილტრის წლები ჩემთვის კარგი იყო. ალბათ ცოტა ზედმეტად კარგიც კი. მათი 2025 წლის საკონცერტო ალბომის, Still… At Their Very Best-ის დაწყებიდან ნახევარი საათის შემდეგ, ჰილი მაყურებელს ეკითხება: „ნუ იქნებით ნოსტალგიურები… ნუ იზამთ ამას!“ მანჩესტერის AO Arena გაგებით იგუგუნებს „A Change of Heart“-ის, ჯგუფის მეორე ალბომის, I like it when you sleep, for you are so beautiful yet so unaware of it-ის პირველი სიმღერის, გახსნის მელოდიაზე. სამწუხაროდ, ნოსტალგია ჩემი საყვარელი საქმეა. და რამდენიმე ალბომი თუ შეეხო ჩემს წყლის ნიშნის რომანტიკულ ბუნებას ისე ძლიერად, როგორც I like it when you sleep. არაფერი სჯობს 16-17 წლის ასაკს, როცა ახალი მართვის მოწმობა გიბრწყინავს ხელში, ხოლო შენი საყვარელი ჯგუფის ახალი CD შენი მშობლიური ქალაქის ირგვლივ პირველ გასეირნებებს აფორმებს. ვიცოდი, რამდენად ჩამომყალიბებელი იყო ეს ყველაფერი: „Love Me“-ზე ყვირილი, ტექსტი უკვე ზეპირად ვიცოდი მისი გამოსვლიდან ერთი საათის შემდეგაც კი; სამ ზოლზე გადაჭრა მოძრაობა „She’s American“-ის ჰანგებზე; დედისთვის გაუცნობიერებლად სიმღერის ჩართვა ჰილის მუდმივი კოკაინის პრობლემის შესახებ („UGH!“); სიჩქარის ლიმიტს 30-ით გადაჭარბება სანაპიროზე მარტო გასეირნებისას, რათა მშვიდად შემესრულებინა „The Ballad of Me and My Brain“. ეს რაღაცნაირად „ვიეტნამიდან ბოლო ვერტმფრენით გამოსვლის“ განცდას მიტოვებს; მოზარდობა ტვინის სრული გაფუჭების ეპოქამდე. ბოლო წლებში, The 1975 საკუთარ თავს უფრო ლეგენდარულ ჯგუფად მიიჩნევს, ვიდრე სხვა რამედ. მათი At Their Very Best ტური, უახლეს სტუდიურ ალბომთან (2022 წლის ანტონოფის გავლენით შექმნილი Being Funny in a Foreign Language) ერთად, გედის სიმღერასაც ჰგავს და ხელახალ წარდგენასაც. ჰილი ყოველთვის თითქმის მტკივნეულად თვითკრიტიკული იყო, დასცინოდა საკუთარ თავს – წარსულსა და აწმყოში – მთელი მისი ტექსტების განმავლობაში. მაგრამ ათი წლის შემდეგ, ის აკრიტიკებს საკუთარ თავის იმ ვერსიებს, რომლებიც ყველამ უშუალოდ ვიხილეთ. Being Funny-ის პირველი სიმღერა მოიცავს სტრიქონს „მოუწესრიგებლობისგან ესთეტიკის შექმნა და / შენი იმ ნაწილების მოპოვება, რომლებიც გგონია, რომ შეგიძლია გაყიდო,“ რაც მაშინვე მახსენებს ჰილის იმ ადრეულ კონცერტებზე, როცა ის სცენაზე გათიშვამდე სვამდა, ისედაც გაურკვეველ ტექსტებს კიდევ უფრო ბუნდოვნად წარმოთქვამდა, ზოგჯერ კი ბენდის წევრებს სცენიდან გაჰყავდათ. ის ჰეროინს ეწეოდა და კოკაინს მოიხმარდა, და ILIWYS ტურის ბოლოს რეაბილიტაციაში წავიდოდა (შემდეგ ისევ გამოიყენა, სანამ ერთი წლის შემდეგ მკვეთრად არ დაანება თავი). და ეს სულაც არ ნიშნავს, რომ ჰილი თავის დამოკიდებულებას რომანტიზებდა; ეს უბრალოდ ის გზა იყო, თუ როგორ წარმოჩინდებოდა ის თავისი ადვილად აღსაქმელი, ძირითადად მოზარდი აუდიტორიის წინაშე იმ დროს. და ფანებმა, უკეთესად თუ უარესად, ეს ყველაფერი მონელეს. ის, როგორც ფრონტმენი, კერპად აქციეს, მისი არეულობა აღმერთეს და მისი არასტაბილურობა ავთენტურობად მიიღეს. ჰილი მოწყვლადი და გაუგებარი იყო, და ჩვენ გვეგონა, რომ მის შესახებ ყველაფერი ვიცოდით. ცხოვრება საზიზღარია, და ეს ბიჭიც ნამდვილად ასე ფიქრობს. მას ესმის. მას ნამდვილი პრობლემები აქვს, იმდენად რეალური, რომ მათ ბოლომდე ვერც კი ვხვდებით, უბრალოდ ვიცით, რომ ის თავის ემოციებს ისე ამაღლებული, თითქმის მელოდრამატული გზით გადმოსცემს, რაც პირდაპირ უკავშირდება ჩვენს არასტაბილურ მოზარდულ არსებობებს. ლტოლვა, თანაგრძნობა. ჩვენ ყველანი შეგვიძლია ერთად ვიყოთ საშინელი და უბედური. „Robbers“-ის მუსიკალურ ვიდეოში ჩვენ ეტრფოდნენ ბიჭს, რომელსაც აქტიურად ეჭირა დამბაჩა შეყვარებულის თავთან, და სანამ ხალხი TikTok-ზე თვითდიაგნოსტირებას დაიწყებდა, ჩვენ Tumblr-ზე ვატარებდით „ფანდომის დეპრესიის ოლიმპიადას“: აბა, რამდენჯერ მოგნდომებიათ „Antichrist“-ის გამო ყველაფრის დასრულება? მაგრამ იტირეთ, როცა ქალწულობა დაკარგეთ „Sex“-ზე?? ჰილის სცენაზე უბარიერობა ასახავდა კათარზისულ ემოციურ განტვირთვას, რომელიც ბრბოში ვრცელდებოდა, როცა ის ყვიროდა სტრიქონებს, როგორიცაა „ახლა ყველა მკვდარია!“ ან „და ეს ჩემი ბრალი არაა / რომ ყველა აქ მყოფი დავარჭვე!“ – როგორც შეწყვილების მოწოდებებს, რომლებსაც თავად ზუსტად ვერ ვუკავშირებდით, რითაც ვიღებდით ჰილის ზღვარზე მყოფ და გრანჟულ სტილს, რომელმაც დიდწილად განსაზღვრა ჯგუფის ჟღერადობა.