უდავოა, რომ ბოლო 15 წლის განმავლობაში ჰორორის მოყვარულები განებივრებულები ვართ. ისეთი სტუდიების აღზევებამ, როგორიცაა Blumhouse და A24, ასევე კინორეჟისორების, ჯორდან პილისა და არი ასტერის გამოჩენამ, უნიკალური ხმების ეპოქა შექმნა, რამაც ჟანრი ხელახლა გააცოცხლა. ამ კინემატოგრაფიული ტერორის ბოლო ტალღის დამსახურება არც ერთ კონკრეტულ მომენტს ან ფილმს არ ეკუთვნის. 2010-იანი წლების დასაწყისში გამოვიდა რამდენიმე ფილმი, რომლებიც არა მხოლოდ შესანიშნავი ჰორორები იყო, არამედ უზარმაზარ კომერციულ წარმატებასაც მიაღწიეს. მათ შეძლეს ჟანრის აუდიტორიის გაფართოება საინტერესო ისტორიების მოყოლით – და სისხლისღვრის მინიმიზაციით. გასაგებია, რომ საშინელებათა ფილმებში სისხლისღვრა დიდ ეკრანზე აბსოლუტურად არაფერია ცუდი, მაგრამ მას მაყურებლის პოტენციური აუდიტორიის საკმაოდ დიდი ნაწილის განდევნა შეუძლია. რამდენიმე ფილმმა, რომელთა შორის ჯეიმს ვანის თანამედროვე შედევრი „კონჯურინგი“ ლიდერობდა, მოვლენები ისეთი მიმართულებით განავითარა, რომ ფილმები უფრო შემზარავი გახადა, ვიდრე ნებისმიერი რაოდენობის სისხლისღვრა ოდესმე იქნებოდა. მათ შეეხნენ ჩვენს ნამდვილ შიშებს და ორიენტირებული იყვნენ სიკეთისა და ბოროტების ჭეშმარიტ ადამიანურ ისტორიებზე. არსებობს მიზეზი, თუ რატომ რჩება „კონჯურინგი“ 13 წლის შემდეგაც ჩვენი დროის ერთ-ერთ ყველაზე საყვარელ ჰორორ ფილმად. 2000-იანი წლების დიდ ნაწილში გაბატონებული „სლეშერებისა“ და სისხლიანი ფილმებისგან განსხვავებით, „კონჯურინგმა“ მიმართა პარანორმალური მოვლენების მკვლევარების, ედ და ლორენ უორენების რეალურ ისტორიას, რომელთა როლებს ფილმში (და შემდგომ ფრენჩაიზში) პატრიკ უილსონი და ვერა ფარმიგა ასრულებდნენ. უორენების საქმეები არის დემონური შეპყრობისა და აჩრდილების შემზარავი ისტორიები, რომელთაგან თითოეული შესანიშნავი მასალა აღმოჩნდა „კონჯურინგის“ ფრენჩაიზისთვის. ორიგინალური ფილმი არა მხოლოდ ქმნის საფუძველს ბოროტების შემოტანით, რომელსაც მარტო ვერ შეებრძოლები, არამედ მის მსხვერპლსაც მაქსიმალურად ნაცნობად აქცევს, რაც საშინელებებს კიდევ უფრო რეალისტურს ხდის. საეჭვო გადაწყვეტილებების მიმღები მოზარდების ან უცნობი სამყაროების შემსწავლელი უხეში გმირების ნაცვლად, „კონჯურინგის“ მთავარი გმირები ჩვეულებრივი ოჯახის წევრები არიან. მათგან არცერთი არ დებს გარიგებას ეშმაკთან, რომ სახლში ბოროტება მოიტანოს. ისინი არ არიან იმ გვარის ნაწილი, რომელიც თაობების განმავლობაში ოკულტიზმთან იყო დაკავშირებული. ეს უბრალოდ ჩვეულებრივი ადამიანები არიან ამ ისტორიის ცენტრში. ადამიანები, ზუსტად ჩვენნაირები. ოჯახის მაქსიმალურად ავთენტური და ნორმალური ჩვენებით, „კონჯურინგი“ გვიჩვენებს, რომ ასეთი აჩრდილები შეიძლება ნებისმიერს შეემთხვას. თქვენ არ გჭირდებათ ცუდი გადაწყვეტილებების მიღება ან აშკარა გაფრთხილებების იგნორირება – ბოროტება შეიძლება უბრალოდ შემთხვევით გიპოვოთ. ეს თავისთავად შემზარავი იდეაა და „კონჯურინგის“ მიერ ჩვენზე ასეთი ხანგრძლივი კვალის დატოვების დიდი ნაწილია. „მან იცის, რა გაშინებს.“ იმის გარდა, რომ „კონჯურინგი“ ისეთ ისტორიად გვეჩვენება, რომელშიც შეიძლება შემთხვევით აღმოვჩნდეთ, ჯეიმს ვანმა ასევე დრო დაუთმო ფილმის განმავლობაში სრულყოფილი შიშის ელემენტების შექმნას. ის საშუალებას აძლევდა ატმოსფეროს თანდათანობით დაგროვებულიყო, გვახსენებდა, რომ ბოროტება ყოველ კუთხეში იმალებოდა. იმის ნაცვლად, რომ ეს ბოროტება ყოველ ჯერზე გაეცოცხლებინა, ვანმა გამოიყენა შვება და ყურადღების გადატანა, რათა ჩვენთვის ცრუ უსაფრთხოების განცდა შეექმნა, სანამ დიდ ეკრანზე ერთ-ერთ საუკეთესო საშიშ მომენტს შემოგვთავაზებდა, რაც კი ოდესმე გვინახავს. დაფიქრდით „კონჯურინგის“ დამალობანას სცენაზე, სადაც ოჯახის წევრები ტაშის გამოყენებით პოულობენ ერთმანეთს სახლში. როგორც კი თამაშის წესები ცხადდება, თქვენ უკვე იცით, რომ რაღაც შემზარავი მოხდება, მაგრამ ვანი თამაშს საკმაოდ დიდხანს აძლევს განვითარების საშუალებას, სანამ რაიმეს გააკეთებს. ტრადიციული შიშის მრავალი წინაპირობა გვერდით რჩება, რაც მაყურებელს აფიქრებინებს, რომ საშინელებები შესაძლოა არასოდეს მოვიდეს. მაგრამ როგორც კი ეს უსაფრთხოების განცდა გეუფლებათ, კარადადან ხელები უკრავს ტაშს და კიდევ ერთი გამაჟრჟოლებელი მომენტი იწყება. 2013 წლის შემდეგ მრავალი შესანიშნავი ჰორორ ფილმი გამოვიდა, ზოგიერთი „კონჯურინგზე“ უკეთესიც კი. მაგრამ ვანის პარანორმალური, ამაღელვებელი მოგზაურობა იმდენად ეფექტური და დასამახსოვრებელი ტერორის ძრავა იყო, რომ ცოტამ თუ შეძლო იგივე სახის აჟიოტაჟისა და იმპულსის შექმნა.