დიდი ალბათობით, ნებისმიერ დიდ კინოკრიტიკოსს თუ მწერალს როჯერ ებერტმა, „ჩიკაგო სანს-თაიმსის“ რეცენზენტმა, რომელმაც ფილმებზე ისე ისაუბრა, როგორც არავინ, ამა თუ იმ ფორმით გავლენა მოახდინა. დღევანდელი გრძელფორმატიანი ესეისტებისა და ფსევდო-მრავალსიტყვიანი „ფილმ ტვიტერისგან“ განსხვავებით, ებერტს შეეძლო რამდენიმე აბზაცში გადმოეცა, თუ რას გრძნობდა ფილმების მიმართ, ამასთან, ინარჩუნებდა მაღალ ჟურნალისტურ სტანდარტებს. ის სუბიექტურობასა და ობიექტურობას სარისკო სფეროში აერთიანებდა და უმეტესად წარმატებას აღწევდა. ის თავად არის პოპულარული კულტურის ნაწილი. მან კინოკრიტიკა მეინსტრიმში შემოიტანა სატელევიზიო შოუებით, წიგნებითა და ინტერნეტის გარდაუვალი აღზევებით, განსაკუთრებით კი ხანგრძლივი სატელევიზიო მიმოხილვის შოუთი „ფილმებში“ (თავდაპირველად ჯინ სისკელთან, შემდეგ კი რიჩარდ როუპერთან ერთად), რომელიც დღესაც პოპულარულია YouTube-ის წყალობით. რა თქმა უნდა, ის ყოველთვის მართალი არ იყო. მისი ზოგიერთი ყველაზე მწვავე თუ დამაბნეველი მოსაზრება დომინირებდა მის მემკვიდრეობაში. თუმცა, ეს ყველაფერი პირადი გემოვნების საკითხია, ისევე როგორც ფილმები, რომლებიც მას უყვარდა. და, მართლაც, ბევრის თქმა შეიძლება ადამიანზე მისი საყვარელი ფილმების გაგებით. ებერტი ხმამაღლა საუბრობდა იმ ფილმების სიაზე, რომლებსაც ის ყველა დროის უდიდეს ნამუშევრებად მიიჩნევდა. თავისი არჩევანის ახსნისას, ის გულწრფელად აღნიშნავდა, რომ გადაწყვეტილებები მის ემოციურ რეაქციებზე იყო დაფუძნებული და განმარტავდა: „კინო არის უდიდესი ხელოვნების ფორმა, რომელიც ოდესმე შექმნილა აუდიტორიაში ემოციების წარმოსაქმნელად. ეს არის ის, რასაც ის საუკეთესოდ აკეთებს.“ ეს არის როჯერის არჩევანი ყველა დროის 10 უდიდესი ფილმისთვის. ისინი კონკრეტული თანმიმდევრობით არ არის წარმოდგენილი, რადგან ებერტს არ სურდა თავისი ფავორიტების რანჟირება. თუ გსურთ სიის ვიდეო ვერსიის ნახვა, შეგიძლიათ იხილოთ ქვემოთ: როჯერ ებერტი ძალიან ექსპრესიული იყო, როდესაც საუბრობდა „კასაბლანკას“ სრულყოფილ ნარატიულ სტრუქტურაზე, აღფრთოვანებული იყო იმით, თუ როგორ ქმნის ის თავის რკალებს მარადიული ტრაგედიისა და გულისტკენის მეშვეობით. 1944 წლის საუკეთესო ფილმის ოსკარის მფლობელი ნამდვილი კლასიკაა და როჯერმა კარგად ახსნა, თუ რატომ. მკვეთრი, ციტირებადი დიალოგებიდან დაწყებული, ჩუმი რომანტიკული შესრულებებით დამთავრებული, ეს არის მარადიული ფილმი, რომელიც დგას მრავალი ჟანრის მწვერვალზე: ომი, რომანტიკა, დრამა. „მოქალაქე კეინი“ მრავალი ადამიანის მიერ ითვლება ყველა დროის საუკეთესო ფილმად – და მათ შორის როჯერ ებერტიც არის. ორსონ უელსის მაგნუმ ოპუსმა შეცვალა კინოს ენა, შემოიღო ტექნიკა, რომელიც დღესაც შთამბეჭდავია. სიუჟეტი იმ დროისთვის საკამათო იყო, რადგან გაზეთის მაგნატის, უილიამ რენდოლფ ჰერსტის, გამოგონილ პარალელს მოგვითხრობდა, და მისი ამბავი ძალაუფლების, კორუფციისა და დანაკარგის შესახებ მუდმივად აქტუალური რჩება. ეროლ მორისის ეს 1978 წლის დოკუმენტური ფილმი როჯერის ნაკლებად ცნობილ არჩევანთაგანია, თუმცა ეს მხოლოდ ზრდის მისი ნახვის აუცილებლობას. „ზეცის კარიბჭე“ არის ამბავი შინაური ცხოველების დაკრძალვის ბიზნესზე და მის უკან მდგარ ადამიანებზე, და იმაზე, თუ როგორ უმკლავდებიან ისინი საკუთარ ეგზისტენციალურ კითხვებს. მაგრამ, როგორც მორისის ნებისმიერ დოკუმენტურ ფილმში, აქაც ბევრად მეტია სათქმელი. რეჟისორის ტიპურ სტილში, თხრობის გარეშე (იმ დროისთვის არატრადიციული) რედაქტირებული, ეს არის ერთდროულად სევდიანი, ბედნიერი და უცნაური კინოგამოცდილება, რომელსაც არასოდეს დაივიწყებთ. ფელინის ფილმის ებერტისეული არჩევანი ზოგჯერ საეჭვო იყო. უფრო კონვენციური არჩევანი იქნებოდა „8½“, რომელიც მრავალი კრიტიკოსის სიაში გვხვდება. სამაგიეროდ, ებერტმა აირჩია „ტკბილი ცხოვრება“, სიცარიელის მშვენიერი ასახვა რომის ქუჩებში. ეს შესანიშნავი ფილმია, რომელიც გვიჩვენებს, თუ როგორ იყო როჯერ ებერტი მზად, დაეცვა საკუთარი აზრი და ის, რაც მას ემოციურად ეხმაურებოდა, უფრო ფართო კრიტიკული კონსენსუსის მიუხედავად. ეს იყო ფელინის ფილმი, რომელმაც მასზე ყველაზე დიდი ემოციური გავლენა მოახდინა, ამიტომაც მოხვდა ტოპ 10-ში. „ცნობილი“ იყო როჯერ ებერტის საყვარელი ჰიჩკოკის ფილმი, კიდევ ერთხელ გადაუხვია ჩვეულებრივი ეჭვმიტანილებისგან („თავბრუ“ და „უკანა ფანჯარა“ აშკარა არჩევანი იქნებოდა). მაგრამ მან კიდევ ერთხელ თითქმის სრულყოფილ ფილმს მიაგნო. ეს სიყვარულის ისტორია, რომელიც მეორე მსოფლიო ომის შემდგომ პერიოდში ვითარდება, დღემდე მშვენიერი და ემოციურია. საინტერესოა, რომ ეს არის ინგრიდ ბერგმანის მონაწილეობით მეორე ფილმი ამ სიაში, რაც ადასტურებს მის სტატუსს, როგორც ეკრანის ლეგენდას. ებერტმა მიმოიხილა სკორსეზეს ყველა კლასიკა, რომელიც მისი კარიერის განმავლობაში გამოვიდა, მაგრამ „ტაქსის მძღოლი“, „დიდებული ბიჭები“ და „ბინძური ქუჩები“–ის მსგავს ფილმებზე მაღლა დგას „გაბრაზებული ხარი“. ერთი შეხედვით, მოკრივის ფილმი და სპორტული ბიოგრაფია, ეს ფილმი ბევრად უფრო ინტროსპექტიულია ჯეიკ ლამოტას ნამდვილ ამბავზე და მის ექსცესურ ცხოვრებაზე. სკორსეზე თითქმის ყოველთვის დაცემას ასახავს, მაგრამ ცოტაა ასე პოეტური. ფილმ ნუარის ჟანრის მწვერვალი, „მესამე ადამიანი“, კიდევ ერთი ომის შემდგომი თრილერია, რომელმაც როჯერ ებერტზე დიდი გავლენა მოახდინა. ქეროლ რიდის რეჟისორობით და ორსონ უელსის ხატად ქცეული შესრულებით, როჯერ ებერტმა განსაკუთრებით შეაქო გამორჩეული კინემატოგრაფია და კუთხეებისა და განათების გამოყენება. ის დღემდე ითვლება ერთ-ერთ უდიდეს ბრიტანულ ფილმად, რაც ოდესმე გადაღებულა. „აპ“ დოკუმენტური ფილმები ერთ-ერთი ყველაზე უნიკალურია. პირველი, „შვიდი წლამდე!“, ასახავდა ბრიტანელი ბავშვების ცხოვრებას 1960-იან წლებში. სერია ყოველ შვიდ წელიწადში ერთხელ ბრუნდებოდა, რაც აჩვენებდა, თუ როგორ იზრდებოდნენ და იცვლებოდნენ ეს ადამიანები დროთა განმავლობაში. როჯერ ებერტის სიაში ოფიციალურად მოხვდა 1984 წლის „28 წლამდე“, თუმცა მთელი 9-ფილმიანი, 1018-წუთიანი მოგზაურობა სანახავად ღირს. შემდეგი ფილმი, „70 წლამდე“, სავარაუდოდ, 2026 წელს გამოვა. იაპონური ფილმი ოსტატურად ჩუმი იასუძირო ოძუსგან, „მოტივტივე სარეველები“ მომხიბვლელია.