მულტივერსი შეიძლება იყოს შავი ხვრელი. მიუხედავად იმისა, რომ უსასრულო პარალელური რეალობების კონცეფცია დიდი ხანია სპეკულაციური ფანტასტიკის განუყოფელი ნაწილია, ბოლო წლებში პოპ-კულტურა ხშირად ეყრდნობა ამ იდეას „ფან-სერვისისთვის“ (fan service). რა მოხდება, თუ თქვენი საყვარელი პერსონაჟის ერთი ვერსია სხვას შეხვდება? რა მოხდება, თუ საბედისწერო სიკვდილის თავიდან აცილება მოხერხდება? რა მოხდება, თუ ნაცნობი მოვლენები გადამუშავდება და ძველი ისტორიები ახლის სახით იქნება წარმოდგენილი? ეს არის უსაზღვროდ ვრცელი სქემა, მაგრამ ხშირად ის თრგუნავს ორიგინალურობის ნებისმიერ კვალს და ყველაფერს ბრტყელდება ეკრანზე იმ აზრით, რომ ეს მხოლოდ ერთი ვერსიაა მსგავსი, ოდნავ განსხვავებული ვარიაციების უსაზღვრო ასორტიმენტში. ეს ძალიან შეესაბამება კორპორატიულ ხედვას „მოყოლის“ შესახებ, სადაც კარგად დამკვიდრებული ინტელექტუალური საკუთრება შეიძლება ოდნავ შეიცვალოს ფუნდამენტური ცვლილების ან გამოწვევის გარეშე. თავისი საწყისი თავებით, Romeo Is A Dead Man, SUDA51-ისა და Grasshopper Manufacture-ის უახლესი ქმნილება, საკმაოდ თვითშეგნებულია იმის შესახებ, თუ რამდენად დამღლელი შეიძლება იყოს მულტივერსი. შედეგად, ნაცვლად იმისა, რომ მისი სივრცე-დროის დამახინჯებელი წინაპირობით შესუსტდეს, ის სრულად იძირება აბსურდში, ეწინააღმდეგება საკუთარ ლოგიკას და უგულებელყოფს უწყვეტობის ნებისმიერ გრძნობას, რადგანაც სასაცილო უკიდურესობებამდე მიდის; საუკეთესო შემთხვევაში, მას ესმის, რომ ამგვარი კოსმოსური სირთულეების იდეალური პასუხია ჩვენი გაცინება. ეს ირონიული განწყობა ძალიან მკაფიოდ არის წარმოდგენილი თამაშის ელვისებურ შესავალში. რომეო სტარგეიზერი არის შეთქმულების თეორიების მიმდევარი და შერიფის მოადგილე პენსილვანიის პატარა ქალაქ დედფორდში. მისი ცხოვრება ნორმალურია, სანამ ერთ დღეს, პატრულირებისას, მას მოულოდნელად თავს დაესხმება ფერმკრთალი მონსტრი, რომელიც მკლავსა და სახის ნახევარს აგლეჯს, რის შედეგადაც ის მკვდრად ტოვებს. საბედნიეროდ, მისი ბაბუა (რომელიც დოკ ბრაუნს ოდნავ მეტად ჰგავს) მოულოდნელად ჩნდება დროში მოგზაური მოტოციკლით და მას უცნაურ ნივთიერებას უკეთებს, რომელიც სიცოცხლეს უხსნის; ხელით დახატული ანიმაციის „ტრიპული“ სეგმენტის შემდეგ, ის გარდაიქმნება. ის აღარ არის უბრალოდ რომეო; ის არის დედმენი (Deadman), „ჰენშინ ჰეროს“ მსგავსი დამნაშავეებთან მებრძოლი. მიუხედავად იმისა, რომ ეს ყველაფერი გარკვეულწილად აზრიანია, ეს შესავალი სწრაფად იწყებს საკუთარ თავში ჩაკეცვას. წინა მოვლენები, თურმე, სიზმარი იყო, მაგრამ არც მთლად? კომიქსის სტილში „წინა თავების მიმოხილვა“ გვეუბნება, რომ რომეოს უყვარს ჯულიეტა (სუდა51-ის მრავალწლიანი რწმენით, დახვეწილობა მშიშრებისთვისაა), იდუმალი ქალი, რომელიც ასევე განწირულობის მომასწავებელია; მისი გამოჩენის შემდეგ რეალობა განადგურდა, რის შედეგადაც კონკრეტული დროისა და ადგილების ნამსხვრევები მთელ კოსმოსში გაიფანტა. ასევე, რომეოს ბაბუა, პროფესორი ბენჯამინი, ეკრანის მიღმა გარდაიცვალა და ახლა რომეოს ქურთუკის უკანა მხარეს მოლაპარაკე სტიკერია. ჩვენი პროტაგონისტი უერთდება FBI-ის სივრცე-დროის პოლიციას, რათა იპოვოს თავისი (ერთგვარი) შეყვარებული, ნადირობს მის ვარიანტებზე და სხვა დროის კრიმინალებზე, პარალელურად ცდილობს გაერთიანდეს „ნამდვილ“ ჯულიეტასთან, რომელიც იცნობდა დედფორდის ოთხგანზომილებიან სივრცეში გაფანტვამდე. ეს მართლაც ბევრია, კაცო. პირველი 15 წუთი ისეთი მოუწესრიგებელი ტემპით მიმდინარეობს, რომ დამაბნეველი ინტერგანზომილებიანი თხრობის მიზანმიმართულ პაროდიად გეჩვენებათ. ამ რეალობაზე-ხტუნვის განწყობის გადმოსაცემად, თამაში დაუსრულებლად ცვლის მედიუმებსა და რეჟიმებს: შესავალი გადადის ცოცხალი მოქმედების დიორამის კადრებიდან, თამაშშიდა კატ-სცენაზე, 2D ანიმაციურ სეგმენტზე, კომიქსების ილუსტრაციების სერიაზე. „Game Over“ ეკრანი არის ყველა დროის საუკეთესო Stop-Motion კოშმარი, რომელიც შეიძლება იყოს ან არ იყოს მინიშნება „დაკარგული კიდობნის მაძიებლების“ სახის გადნობის მომენტზე. როდესაც ბაზაზე ბრუნდებით, სივრცე-დროის პოლიციის სამშობლო ხომალდზე, ესთეტიკა გადადის პიქსელ არტზე, რომელიც სრულიად განსხვავდება ძირითადი თამაშის 3D ვიზუალიდან. სხვა საკითხებთან ერთად, ეს ბაზა უჩვეულო დალეველების მექანიკის სამშობლოა, სადაც პატარა არსებას ლაბირინთში ატარებთ მუდმივი განახლებების მოსაპოვებლად; რა მოხდებოდა, თუ „სქილ ტრიები“ შეიცვლებოდა რეტრო არკადული სიმულაკრებით? ყველაფერი აქაა და ის ტრიალებს ორკესტრირებულ ქაოსში, რომელიც წყდება თქვენს ეკიპაჟთან სურვილისამებრ დიალოგებით, რომელთაგან სულ მცირე ერთს აბსოლუტურად არ აქვს თხრობითი გავლენა, გარდა მანჩესტერ იუნაიტედის ფეხბურთელებზე საუბრისა (ბოდიში, ლივერპულის ფანებო). უაზრო ლოგიკა არ არის მხოლოდ ერთჯერადი ხუმრობა, არამედ ფუნდამენტურია უცნაურად თანმიმდევრული პრეზენტაციისთვის, რომელიც მოიცავს როგორც პულპურ ცნობისმოყვარეობებს, ასევე ხელოვნებას — არის მინიშნებები ედვარდ ჰოპერსა და შექსპირზე, პროფესიონალური ჭიდაობის „ფინიშერებთან“ და The Clash-თან ერთად. მიუხედავად იმისა, რომ თამაშის თამაშის აქტი არ არის ისეთი უცნაური, ის განისაზღვრება საბაზისო კომპეტენციით, რომელიც ამაღლებულია ექსცენტრიული სტილის ზოგადი შეგრძნებით — მათ, ვინც ითამაშა GrassHopper-ისა და SUDA51-ის სხვა თამაშები, განსაკუთრებით No More Heroes, აქ თავს საკმაოდ კომფორტულად იგრძნობენ. ჯულიეტასა და სხვა სივრცე-დროის დამნაშავეების ძიებაში, რომეო მოგზაურობს რეალობის ფრაგმენტებში ათწლეულების განმავლობაში: ერთ მომენტში ის 70-იან წლებშია, მზიან კულტს იძიებს, ხოლო მეორეში, ის დახურულ ფსიქიატრიულ საავადმყოფოშია, რაც საშინელებათა თამაშის სეგმენტამდე მიდის. ამ ტერიტორიების გავლა ასევე მოიცავს „ქვესივრცეში“ გადასვლას, ციფრული კუბების აბსტრაქტულ სამყაროში, რომელიც გადმოსცემს თამაშის ზოგადად დამაბნეველ განწყობას. ამას ემატება...