შეუძლებელი ფილმების ყურება ჩემი ერთ-ერთი საყვარელი გართობაა, რაც გამოწვეულია იმით, რომ ბავშვობაში ჰალკ ჰოგანის უცნაურ ჰოლივუდურ კარიერას ვუყურებდი. თუ ფილმს აქვს რეპუტაცია, რომ მისი ყურება შეუძლებელია, მე მას განზრახ მოვძებნი, რადგან, როგორც ჩანს, ტანჯვის მოყვარული ვარ. თუმცა, კინო-მაზოხიზმში მონაწილეობის უარყოფითი მხარე ის არის, რომ ზოგჯერ ის მტკივნეულია. კინოთეატრში ფილმების „ქით ლემონი: ფილმი“, „ფრინველთა აჩრდილები: ქათმის მკვდრების ღამე“, „მისის ბრაუნის ბიჭები: ფილმი“ და „ანტურაჟი“ ყურება ჩემი ცხოვრების ერთ-ერთი ყველაზე დაბალი წერტილი იყო — რასაც მხოლოდ ოჯახის წევრებისა და შინაური ცხოველების სიკვდილი აღემატება. მაგრამ მე ყველა მათგანს ბოლომდე ვუყურე, რაც იმაზე მეტია, ვიდრე „ომი ყველას წინააღმდეგ“-ზე შეიძლება ითქვას. თუ არ იცნობთ ამ ფილმს (და კარგად იქნებით), „ომი ყველას წინააღმდეგ“ არის მეგობრული პოლიციური თავგადასავალი, სადაც მაიკლ პენია და ალექსანდრ სკარსგარდი – ორი ბრწყინვალე მსახიობი – კორუმპირებულ დეტექტივებს განასახიერებენ ნიუ მექსიკოში. მათი მისია? დააკავონ კრიმინალი, რომელიც თითქმის ისეთივე ცუდია, როგორიც თავად არიან. კორუმპირებული პოლიციელების ფილმისთვის ადეკვატური სიუჟეტია, არა? „ომი ყველას წინააღმდეგ“ გადაიღო ჯონ მაიკლ მაკდონამ, ბნელი კომედიების, როგორიცაა „გუშაგი“ და იდუმალებით მოცული ფილოსოფიური „კალვარია“, რეჟისორმა. კონტექსტისთვის, „გუშაგი“ ჩემი ერთ-ერთი საყვარელი ფილმია, ხოლო „კალვარია“ იმ ფილმების კატეგორიას მიეკუთვნება, რომლებმაც ოსკარი უნდა მოეგოთ, მაგრამ არ მოიგეს. მოკლედ, 2016 წელს „ომი ყველას წინააღმდეგ“-ის აუდიტორია მე ვიყავი. მაშ, რატომ გადავწყვიტე შუა გზაზე მიტოვება? ყველამ ვიცით განცდა, როცა გაბრაზებული არ ხარ, უბრალოდ იმედგაცრუებული. კინოთეატრში „ქით ლემონი: ფილმი“-ს ყურებამ ისე გამაბრაზა, რომ შემდეგ 100 გობლეტ-სქუატის გაკეთების სურვილი გამიჩნდა, რადგან ბილეთზე £12.40 დავხარჯე. „ომი ყველას წინააღმდეგ“-ის შემთხვევაში კი იმედგაცრუებული დავრჩი, რადგან ყველა დროის ერთ-ერთ საუკეთესო კომედიას ველოდი, მაგრამ მყისიერად ძალიან იმედი გამიცრუვდა. „ომი ყველას წინააღმდეგ“ იწყება მაიკლ პენიას პერსონაჟის კითხვით, გამოსცემენ თუ არა მიმები ხმას, როდესაც მათ მანქანა გადაუვლის. მისი პარტნიორი კი მანქანით გადაუვლის მიმს, რომელსაც მისდევენ, რითაც პასუხობს კითხვას. ეს სცენა გვიჩვენებს, რომ ჩვენი ანტიგმირები კანონგარეშეები არიან, მაგრამ ეს სისულელეა — და არა კარგად. ჯონ მაიკლ მაკდონას წინა ნამუშევრებს ლეგენდარული გახსნითი სცენები აქვს. „გუშაგში“ ბრენდან გლისონის ირლანდიელი პოლიციელი იღებს გზაზე დაღუპული მსხვერპლის ნარკოტიკებს და უყურებს პირქუშ ნაცრისფერ ოკეანეს, იშვიათი ბედნიერების მომენტს სიამოვნებით აკვირდება. ეს მყისიერად ადგენს პერსონაჟის დისფუნქციურ პიროვნებას, ამასთანავე აცნობს ფილმის ცენტრალურ კრიმინალურ საიდუმლოს, რომელიც მან უნდა ამოხსნას. „კალვარია“ კი იწყება უჩინარი მამაკაცის მიერ მღვდლისთვის (კვლავ გლისონი თამაშობს) ნათქვევი სიტყვებით, რომ ის მოკლავს მას. აი, ეს არის მიმზიდველი დასაწყისი. ამასობაში, „ომი ყველას წინააღმდეგ“-ის გახსნა შოკისმომგვრელი ღირებულების ზარმაცი მცდელობაა, რომელიც არც სახალისოა, არც ინტრიგა აქვს და არც შოკისმომგვრელია. ფილმი ამ მომენტიდან მხოლოდ უსახსოვრო სცენებში დაბორიალობდა, ამიტომ 40 წუთის შემდეგ მივატოვე, რადგან არ მინდოდა, რომ ჩემთვის საყვარელ რეჟისორს კიდევ უფრო იმედი გაეცრუებინა. მიუხედავად ამისა, წლების შემდეგ მთლიანად ვუყურე ფილმს, მაგრამ გაუმჯობესდა თუ არა ის დაბალი მოლოდინებითა და ჩემი სურვილით, მიმეცა მისთვის მეორე შანსი? „კალვარია“ და „გუშაგი“ შეიცავს პათოსისა და ჰუმანურობის მომენტებს, რათა დააბალანსონ ბნელი იუმორი. ბრენდან გლისონის პერსონაჟი ამ უკანასკნელში რასისტულ ხუმრობებს აკეთებს კოლეგებზე და არღვევს კანონს, მაგრამ ეს იმიტომ, რომ მოწყენილია. მისი პრობლემური ატრიბუტები ეგზისტენციალური პრობლემებიდან მოდის, რაც იუმორისთვის შესანიშნავად არის გამოყენებული. ამის საპირისპიროდ, „ომი ყველას წინააღმდეგ“-ის დეტექტივები უბრალოდ უსიამოვნოები არიან, მაგრამ იუმორი მოზარდის დონისაა, რაც ისეთი შეგრძნებას იწვევს, თითქოს ის გაბრაზებულმა 13 წლის მოზარდმა დაწერა. არ ვიცი, ცდილობდა თუ არა ჯონ მაიკლ მაკდონა აქ პოლიციური ჟანრის სატირიზაციას, მაგრამ საბოლოო პროდუქტი იმდენად უსახურია, რომ ძლივს შეიძლება კომედიად ჩაითვალოს. „გუშაგისა“ და „კალვარიასგან“ განსხვავებით, „ომი ყველას წინააღმდეგ“ ნამდვილად არ იმსახურებს ან არ ამართლებს თავის შეურაცხმყოფელ იუმორს. დეტექტივები ხუმრობენ მუსლიმებზე, ჭარბწონიან ბავშვებსა და მიწისძვრის შედეგად დაღუპულ პერუელებზე, ასე რომ არც ერთი ჯგუფი არ არის დაცული დაცინვისგან, მაგრამ რა აზრი აქვს ამ ყველაფერს? იმის საჩვენებლად, რომ ეს ბიჭები საშინელები არიან? ეს ვიცით. მოსაწყენია, რადგან სულ ეს არის. თუ გსურთ ნახოთ კარგი უსახსოვრო ფილმი პრობლემურ დეტექტივებზე, რომლებიც უსიამოვნოები არიან, ნახეთ „ბეტონზე გადათრეულები“. თუ გსურთ ნახოთ კომედია, რომელიც სატირულად აგვიწერს პოლიციურ ფილმებს, ვერ შეცდებით „ცხელ ფაზთან“ ერთად, რომელიც კინოს ისტორიაში ერთ-ერთი საუკეთესო პაროდიული ფილმია. საქმე იმაშია, რომ მაკდონას აქვს ნიჭი, შექმნას სასწაულები მსგავსი სიუჟეტით, ამიტომ არ ვიცი, როგორ მოახერხა „ომი ყველას წინააღმდეგ“-ით აცილება. ჰოდა, უკეთესია განმეორებითი ყურებისას? პასუხი არის არა.