შვიდი წლის შემდეგ, სოფი ტერნერი და კიტ ჰარინგტონი საბოლოოდ გაერთიანდნენ HBO-ის ჰიტ ფანტასტიკური სერიალის „სამეფო კარის თამაშები“ დასრულების შემდეგ. სერიალი, რომელიც ცნობილია თავისი მეტეორული წარმატებითა და საკამათო ფინალით, აღნიშნავდა ტერნერისა და ჰარინგტონის ბოლო ერთობლივ გამოჩენას ეკრანზე, ვიდრე ისინი ახლა, ნატაშა ქერმანის უახლეს გოთიკურ საშინელებათა ფილმში, „საშინელი“ (The Dreadful), არ გამოჩნდებოდნენ. ფილმში ტერნერის პერსონაჟი, ენი, ცხოვრობს დედამთილთან, მორუენთან (მარსია გეი ჰარდენი) და მოუთმენლად ელის ქმრის, შეიმუსის (ლორენს ო'ფუარაინი), ომიდან დაბრუნებას. ყველაფერი უარესობისკენ იცვლება, როდესაც შეიმუსის ბავშვობის მეგობარი, ჯაგო (ჰარინგტონი), ბრუნდება შეიმუსის შესახებ გამანადგურებელი ამბებით და ორივე ქალის ცხოვრებას თავდაყირა აყენებს. გოთიკური გამოსახულებებით, სისხლითა და რელიგიური დანაშაულით ღრმად გაჟღენთილი „საშინელი“ არის თემატურად მდიდარი ფილმი, რომელსაც მესამე აქტში სრულყოფილი დასასრული არ აქვს. „საშინელი“ მოგვითხრობს ენის, მე-15 საუკუნეში მცხოვრები ღვთისმოსავი ქალის ისტორიას. ის და მისი დედამთილი, მორუენი, სიღარიბის ზღვარზე ცხოვრობენ. რაც ფული აქვთ, ყველაფერს ხარჯავენ აუცილებელ ნივთებსა და საკვებზე. ასაკის მატებასთან ერთად, მორუენი ენზე გახდა დამოკიდებული, იმდენად, რომ ახალგაზრდა ქალი საჭმელსაც კი უღეჭავს მას. სანამ ორივე მოთმინებით ელოდება შეიმუსის დაბრუნებას, მორუენი და ენი იძულებულნი არიან იკლონ და დაზოგონ, მორუენი მზადაა მეზობლებისგანაც კი მოიპაროს, რათა თავი გაიტანონ. ვინ იფიქრებდა, რომ ბრიტანული მოჩვენებების ისტორია შთაგონებას შუა საუკუნეების იაპონიაში იპოვიდა? როდესაც ჯაგო, ენისა და შეიმუსის ბავშვობის მეგობარი, ომიდან ბრუნდება, რათა ენსა და მორუენს შეატყობინოს, რომ შეიმუსი მკვდარია, ეს ამბავი გულსატკენია. მორუენი უფრო ღრმად იძირება სიბნელეში, მზადაა გამოიყენოს ძალადობა იმისთვის, რაც სურს, და ეს ენს უნებლიე თანამზრახველად აქცევს. ჯაგო, რომელიც აღიარებს, რომ დეზერტირია, ენით არის დაინტერესებული და არწმუნებს მას, რომ მასთან იცხოვროს. ჯაგოსთან ახალი სიყვარულის მღელვარებასა და შეიმუსის დედისადმი პასუხისმგებლობას შორის მოქცეული ენი ცდილობს ბალანსის პოვნას ორ ადამიანს შორის, რომლებიც უფრო მეტად არიან შეპყრობილნი მისი ფლობით, ვიდრე მასთან ყოფნით. როგორც ტერნერმა ჩვენთან ინტერვიუში განაცხადა გასულ წელს ფილმ „ნდობის“ შესახებ, „საშინელი“ დიდწილად ნასესხებია „ონიბაბასგან“. კანეტო შინდოს 1964 წლის ისტორიული საშინელებათა ფილმი მოგვითხრობს მსგავს ისტორიას, რასაც ქერმანი აქ გვიყვება, შედარებით ზუსტად მიჰყვება სიუჟეტურ ხაზს. თუმცა, არსებობს რამდენიმე ძირითადი განსხვავება. მთავარი განსხვავება დასასრულშია, სწორედ აქ კარგავს „საშინელი“ თავის მომხიბვლელობას. მესამე აქტამდე, „საშინელი“ ატმოსფერული, მისტიკური და თემატურად თანმიმდევრულია. ენის ურყევი რწმენა მას წინამძღვრობს, მაგრამ ცხოვრება სასტიკია. ის გამუდმებით უყენებს მას გამოწვევებს როგორც ჯაგოს უპატივცემულობით რელიგიის მიმართ, ასევე მორუენის მისი დამახინჯებული ინტერპრეტაციით. შემაშფოთებელი კოშმარებით, სისხლიანი ხილვებითა და წინათგრძნობებით შეპყრობილი ენი ძლიერი პერსონაჟია, რომლის თვალითაც ჩვენ ვხედავთ, როგორ უმკლავდება ის ცხოვრებაში ამ ორ დაპირისპირებულ ურთიერთობას. მიუხედავად იმისა, რომ მსახიობთა გუნდი სასიამოვნოა, განსაკუთრებით ჰარდენი, როგორც ხარბი მორუენი, ფილმის ძალა მდგომარეობს როგორც ჯულია სვეინის თითქმის სიზმრისებურ კინემატოგრაფიაში, ასევე ქერმანის ოსტატობაში, შეკრიბოს საშინელი საიდუმლო. კომპოზიტორი ჯამალ გრინი იდეალურ ელფერს სძენს თავისი რბილი და ბნელი საუნდტრეკით, რომელიც იდეალურ მომენტებში აქტიურდება. თუმცა, როგორც კი ფილმი მესამე აქტს აღწევს და მთავარი სიუჟეტური შემობრუნება ვლინდება, ამბავი იწყებს დაშლას. „ონიბაბაში“ ნიღბიანი სამურაის ვინაობა, რომელსაც ხანდაზმული ქალი კლავს, საიდუმლოდ რჩება; ეს არის თხრობის ხერხი, რათა ხანდაზმულმა ქალმა ხელში ჩაიგდოს მისი ჰანიას ნიღაბი. „საშინელში“ მსგავსი კონცეფციაა, მაგრამ მას თან ახლავს სიუჟეტური შემობრუნება. მიუხედავად იმისა, რომ ეს შემობრუნება ეფექტურია და ალბათ ადვილად პროგნოზირებადი, თუ ყურადღებით ხართ, ფილმს არ აქვს წარმოდგენა, რა გააკეთოს ამ გამჟღავნებასთან მისი წარდგენის შემდეგ. არ არის საკმარისი დრო დათმობილი ფილმის ზებუნებრივი ელემენტებისთვის, რაზეც ფილმის დიდი ნაწილია დამოკიდებული, და სანამ დასასრულს მივაღწევთ, ენის ისტორია საკმაოდ მოულოდნელად სრულდება. ეს ართმევს ფილმს იმ იმპულსს, რასაც ის აგებდა და ძირს უთხრის იმ განვითარებას, რასაც ენის პერსონაჟში ველოდით. რაც ნამდვილად მუშაობს „საშინელში“, არის ტერნერისა და ჰარინგტონის ეკრანული ქიმია. მათ უკვე დიდი დრო გაატარეს კამერის წინ ერთად, როგორც სტარკების დედმამიშვილებმა „სამეფო კარის თამაშებში“, მაგრამ შეყვარებულების ამ ახალი როლი არც ისე უცნაური ჩანს, როგორც შეიძლება იფიქროთ, თუ HBO-ის ფანტასტიკური სერიალის დიდი ხნის ფანი ხართ. მთავარი დაბრკოლება, რაც მათ უნდა გადალახონ, არის უხერხული ძველი ინგლისური აქცენტი, რომელსაც მსახიობთაგან ვერც ერთი ვერ ფლობს 100%-ით. ტერნერის აქცენტი თითქმის არ იგრძნობა, რასაც აქვს მოულოდნელი გვერდითი ეფექტი – ის ყველაზე გასაგებ პერსონაჟად აქცევს. მაგრამ ჰარდენი და ჰარინგტონი აქცენტს მაქსიმუმზე რთავენ, და შედეგად დიალოგი ხანდახან ყურადღების გამფანტველი და ძნელად გასაგები ხდება. იმ მცირე მომენტებში, როდესაც ტერნერისა და ჰარინგტონის პერსონაჟები კოცნიან ან არავერბალურად უკავშირდებიან ერთმანეთს, სცენები ძალზედ დამაჯერებელია. ეს პირველი შემთხვევაა, როდესაც ფილმში ენი ნამდვილად იღიმის.