„ფილიპინიანაში“, სცენარისტ-რეჟისორ რაფაელ მანუელის დამაჯერებელ და საბოლოოდ ფორმალურად მომნუსხვრელ სადებიუტო სრულმეტრაჟიან ფილმში, ხდება როგორც ყველაფერი, ასევე არაფერი. „ყველაფერი“ არის ძალაუფლების სტრუქტურების შენარჩუნება და გამყარება მანილასთან ახლოს მდებარე გოლფის და ქანთრი კლუბში, ფილიპინებზე, რომელიც თავად ქვეყნის სინეკდოქტს წარმოადგენს. „არაფერი“ კი ის არის, თუ როგორ აგრძელებენ ყველა დანარჩენი თავიანთი რუტინის შესრულებას, მიუხედავად იმ მუდმივი განცდისა, რომ რაღაც ღრმად არის დისბალანსში. ერთი კვებავს მეორეს, რადგან კოლექტიური უმოქმედობა საშუალებას აძლევს ჩუმი, ბოროტი სტატუს-კვოს ინერციას გაგრძელდეს შეუზღუდავად, ყოველ ლამაზ, მაგრამ შემზარავ ვიზუალში, რომელსაც ფილმი აცოცხლებს. ეს უზრუნველყოფს, რომ როდესაც ამ სტატუს-კვოს წინააღმდეგ მოქმედება ხდება, რაც არ უნდა მცირე იყოს ის, ტალღოვანი ეფექტები გამოგაფხიზლებთ იმ მოგონებებიდან, რომელშიც, როგორც ჩანს, პერსონაჟების უმეტესობა რჩება დატყვევებული. თითქმის როგორც ერთი პირქუში, გაჭიანურებული სიცხისეული სიზმარი ერთი დამთრგუნველად ცხელი დღის განმავლობაში, ფილმი თან ახლავს 17 წლის გოგონას, იზაბელს (ჯორიბელ აგოტო), ერთი შეხედვით უმნიშვნელო მოგზაურობაში, რათა დააბრუნოს გოლფის ჯოხი. მან ის კლუბის პრეზიდენტს უნდა გადასცეს, სადაც მუშაობს, მაგრამ მისი მოგზაურობა გაცილებით უფრო სახიფათო მნიშვნელობას იძენს, სწორედ მაშინ, როდესაც ის აცნობიერებს, რომ ვერ გააგრძელებს იმავე გზას, რომელზეც აქამდე იყო. სამოთხისმაგვარ გოლფის მოედანზე სხვა პერსონაჟებიც არიან, როგორებიც არიან მდიდარი მრეწველი და მისი დისშვილი, რომელიც ამერიკიდან ბრუნდება, ასევე იზაბელის თანამშრომლები, რომლებიც ეფექტურ კონტრასტს ქმნიან კლუბის აბსურდულად მდიდარ წევრებთან. ისინი ყველა განასახიერებენ თავიანთი პატარა სამყაროს წინააღმდეგობებსა და სისასტიკეს, სადაც ახალგაზრდა ექსპატრიანტი ყველაზე კრიტიკული აღმოჩნდება იმის გამოსავლენად, თუ რამდენად ადვილად შეიძლება კომპრომისზე წავიდეს სავარაუდო ღირებულებები. თუმცა, ფილმი ძირითადად იზაბელის ქმედებებზეა დაფუძნებული, რადგან ის იწყებს კლუბის ბუნებრივი წესრიგის დახვეწილად დარღვევას. ის ცოტას მოლაპარაკე პერსონაჟია, რომლის ქმედებები არანაკლებ კრიტიკულია, რადგან ის სულ უფრო და უფრო მეტად იღებს ჩუმად რადიკალურ ზომებს. ის, როგორც ჩანს, ამოძრავებს გაუჟღერებელი, მაგრამ ძლიერი სურვილით, რომ საკუთარი თავისთვის რაღაც მეტი იყოს, ვიდრე უბრალოდ მდიდარი მამაკაცებისთვის ჩაის დადგმა. არსებობს ღრმა, ემოციური ზრუნვა იმაზე, თუ როგორ აკვირდება მანუელი იზაბელს, როდესაც ის ცდილობს გაერკვეს, რა ხდება მის სამყაროში და როგორ შეუძლია მისი გაუმჯობესება. კინოოპერატორის, ქსენია პატრიციას მიერ ლამაზად გადაღებული, რომელიც ასევე მუშაობდა გასული წლის სანახაობრივ „ზოდიაქოს მკვლელის პროექტზე“, „ფილიპინიანა“ ხშირად შედგება ძირითადად სტატიკური ტაბლოებისგან, რომლებიც იმდენად სრულყოფილად, პოეტურად არის გადმოცემული, რომ თითქმის ნახატებს ჰგავს. იქნება ეს ფიგურა, რომელიც მარტო დგას მაღალ ბალახში და ოდნავ ტანჯული გამომეტყველებით უყურებს სამყაროს, თუ ფანტასტიკური ბოლო კადრი, რომელიც რამდენიმე წუთის განმავლობაში გრძელდება, მანუელი არ ჩქარობს, რომ ყველაფერი თქვენს თვალწინ გაშალოს. ცხოვრება მის ფილმში განსხვავებული, უფრო მიზანმიმართულად შრომატევადი ტემპით მიედინება, ისევე როგორც სიკვდილის აჩრდილი, როგორც ჩანს, სულ უფრო მეტად იმალება კადრის მიღმა. მიუხედავად იმისა, რომ ფილმი მაიკლ ჰანეკესა და დევიდ ლინჩს შეადარეს, მანუელი ასევე ახსენებს გვიანდელ, დიდ ჟაკ ტატის და ადვილი იქნებოდა „ფილიპინიანას“ წარმოჩენა, როგორც ტატის კლასიკური „Playtime“-ის უფრო თავშეკავებული, სარკისებური გამოსახულება იმით, თუ როგორ აჩვენებს თანამედროვე ცხოვრების რიტმებს. კიდევ ერთი შედარება, რომელიც ყველაზე რელევანტური მეჩვენა, იყო ბოლო დროინდელი ამაღლებული „უნივერსალური ენა“, როგორც მისი შესანიშნავი გადაღების სტილით, ასევე იმით, თუ როგორ გადაიქცა ის სახლსა და მეხსიერებაზე ასახვად მის ბოლო აქტში. „ფილიპინიანა“ გაცილებით მეტად არის გადაადგილებაზე, სადაც მიმდინარე, მაგრამ უხილავი ძალადობა კლუბის ოპერაციების მხოლოდ კიდევ ერთი ნაწილი გახდა. დასასრულისკენ, ერთ მოულოდნელად ამაღელვებელ მონოლოგში, ფილმი აშკარას ხდის, რომ კლუბში საქმის ამძრავებელი მუშები არიან ის ადამიანები, რომლებიც მოწყვეტილნი არიან თავიანთი ცხოვრებიდან და ისტორიებიდან. ისევე როგორც ამოძირკვული ფიჭვები, რომლებიც მუდმივად მოაქვთ მას შემდეგ, რაც წინა დაიღუპება, სიცოცხლე ამ ადგილას მუდმივად მიუწვდომელი ჩანს. ეს ყველაფერი კლუბის ხელოვნურობის ნაწილია, რაც მას ცხოვრების სიმულაკრას ჰგავს. რეალობას მხოლოდ დასასრულისკენ ვიწყებთ დანახვას, მანუელი მიზანმიმართულად გვიჭერს დისტანციაზე, სწორედ მაშინ, როდესაც იზაბელი უახლოვდება ამ ყალბ, უცნაურად შემზარავ სამყაროში გაჩენილი ბზარების დანახვას. ის, რომ ის ყოველთვის არ არის დარწმუნებული, რა არის ზუსტად არასწორი, მას კიდევ უფრო შემაშფოთებელს ხდის. ის, თუ როგორ ვითარდება ეს, სავარაუდოდ, გამოსცდის მათ მოთმინებას, ვინც არ არის მიჩვეული იმას, რასაც შეიძლება ფართოდ ვუწოდოთ „ნელი კინო“, მაგრამ მეორედ ნახვისას აღმოვჩნდი სრულიად მოხიბლული „ფილიპინიანას“ მიზანმიმართული, გამანადგურებელი განვითარებით. ეს არის თავშეკავებული, მაგრამ არანაკლებ შემძვრელი, შფოთის ფილმი, რომელიც, მიუხედავად კლუბში არსებული მთელი ხელოვნური სილამაზისა, ასევე გიწვევთ, რომ უფრო ახლოს შეხედოთ და დაფიქრდეთ, რა სიმახინჯე იმალება ქვემოთ.