მაყურებლები, რომლებიც შთაგონებას ეძებენ რთულ დროს, მას „შეპყრობილებში“ იპოვიან, რომელიც არა მხოლოდ ჟურნალისტიკის ძალასა და სამოქალაქო შეუპოვრობის ხარკია, არამედ ისტორიის მოყოლის სტრუქტურის ნამდვილი მასტერკლასია. რეჟისორ შერონ ლიზეს სრულად ესმის, რომ ვერავინ გაუძლებს კარგად მოყოლილ დიდ ამბავს. ამიტომ, „შეპყრობილები“ თავის მხრივ აღმაშფოთებელიც არის და გამამხნევებელიც, მაგრამ თანმიმდევრულად გასართობიც. მისი დოკუმენტური ფილმი იწყება 2023 წლის 11 აგვისტოს, კანზასის ქალაქ მარიონში (მოსახლეობა 1,890). ადგილობრივ გაზეთს დიდი ხანია ფლობენ და მართავენ დედა-შვილი ჟოან და ერიკ მეიერები. ისინი ცოტა ხნის წინ იძიებდნენ პოლიციის უფროს გედეონ კოდის წინააღმდეგ წაყენებულ მთელ რიგ ბრალდებებს. ერთ საგანგაშო დილას, შთამბეჭდავი პოლიციელების ჯგუფი მათ სახლსა და ოფისში მივიდა ელექტრონული მოწყობილობების, დოკუმენტების, ფაილებისა და აღჭურვილობის ამოსაღებად. ორივე მეიერი აღშფოთდა და გააფთრებით გაუწია წინააღმდეგობა; როგორც ჟოანმა თქვა: „შეიძლება ოთხმოცდაათ წელს გადაცილებული ვარ, მაგრამ ვიცი, რა ხდება, და ეს ჯოჯოხეთივით უკანონოა“. ტრაგიკულად, ჟოანი – რომელიც 98 წლის ასაკისთვის საკმაოდ ჯანმრთელად გამოიყურებოდა – მეორე დღეს გარდაიცვალა. მწუხარებისგან განადგურების ნაცვლად, ერიკმა ის მოტივაციად გამოიყენა. მას სჯერა, რომ დედამისი უკანონო შეჭრის სტრესისგან გარდაიცვალა, როგორც პრესის მოწამე. ის მტკიცედ არის გადაწყვეტილი, არა მხოლოდ გაიგოს კორუფციის ფენები, რომლებმაც ამ მომენტამდე მიიყვანა, არამედ გამოააშკარავოს ისინი. თუმცა, იმის აღნიშვნა, რომ ეს უზარმაზარი გამოწვევა იქნება, არაფრის მთქმელი იქნებოდა. „მარიონ ქაუნთი რექორდი“, რომელიც 1869 წელს დაარსდა, ისეთი პატარა ქალაქის გაზეთია, რომ თანამშრომლები ყოველკვირეულ გამოცემას დღესაც ხელით კეცავენ. მათი მცირერიცხოვანი გუნდი დაახლოებით ოთხი ადამიანისგან შედგება – მათ შორის არის დამწყები ჟურნალისტი ფინ ჰარტნეტი, წარმოშობით ნიუ-იორკელი და კოლეჯის კურსდამთავრებული, რომელსაც ხშირად არ ესმის, როგორ აღმოჩნდა ასეთ სიურეალისტურ სიტუაციაში. იქ არის ასევე მერი მაიკ პაუერსი, რომელიც აშკარად იმედოვნებს, რომ ფილმს ზიანის შემცირებაზე გამოიყენებს. თავიდანვე, ის მთელ ამ სცენარს „პატარა, უმნიშვნელო რაღაცების სრულყოფილ ქარიშხალს“ უწოდებს. მაგრამ ის, რასაც ლიზე და მეიერი რეალურად გვაჩვენებენ, არის არაკომპეტენტურობის, მორალური სისუსტისა და დამახინჯების ტორნადო – რომლის დიდი ნაწილი მოიცავს ისეთ ადამიანებს, როგორებიც არიან მერი მაიკი, რომლებიც დამატებით მუშაობენ პრობლემების ხალიჩის ქვეშ დასამალად, ნაცვლად იმისა, რომ პირისპირ შეხვდნენ მათ. მარიონი ფერმერული მხარეა, და ისეთი ადგილია, სადაც მსვლელობის მონაწილეები ტკბილეულს უყრიან ბავშვებს ყოველწლიური კოლონისტების დღის აღლუმის დროს. მოქალაქეებს მშვიდი ცხოვრება სურთ, და ბევრი მათგანი ღიად უკმაყოფილოა მეიერის უარით, რომ არ დაუშვას ეს. ჩვენ შეგვიძლია ისიც კი დავინახოთ, რატომ დაეთანხმებოდა ამდენი ადამიანი ერიკს, როდესაც ის საკუთარ თავს „ჯიუტ ნაბიჭვარს“ უწოდებს. მას არ აინტერესებს მეგობრების შეძენა, და ის ყოველთვის არც კი იღებს ყველაზე რაციონალურ გადაწყვეტილებებს. მისი პატიოსნება აღსანიშნავია, მაგრამ ასევე მისი სიჯიუტე. არის რამდენიმე შესანიშნავი სცენა ფინთან ერთად, კერძოდ, რომელიც ცდილობს, უფრო მსუბუქი შეხება შემოიტანოს ერიკის მკაცრ, ძველმოდურ მიდგომაში. მაგრამ კადრები, რომლებსაც ლიზე იყენებს, სრულად თანამედროვეა: მან და რედაქტორმა დერეკ ბონსტრამ სამაგალითო სამუშაო გასწიეს ტანზე დასამაგრებელი კამერების, სათვალთვალო და უკაბელო ტექნოლოგიების კადრებიდან ჩანაწერების ერთმანეთთან შესაკვრელად. მიუხედავად იმისა, რომ დროის ხაზებს შორის ძალიან ბევრი ნახტომია, ისინი მტკიცედ არიან გადაწყვეტილი – როგორც ჟურნალისტიკა 101-ის პროფესორი ურჩევდა – ჩვენება და არა მოყოლა. (ნიკოლას სემრადის საოცრად მხიარული საუნდტრეკი დიდ წვლილს შეაქვს სერიოზული საკითხების გასართობ მიდგომასთან დაბალანსებაში.) „შეპყრობილები“ ფრთხილად ობიექტურია, და ყველას სრული სამართლიანობით ეპყრობიან; მრავალი თანამედროვე დოკუმენტური ფილმისგან განსხვავებით, ამ ფილმს გულწრფელად სურს, რომ ჩვენ თვითონ შევიქმნათ აზრი. მიუხედავად ამისა, აქ არის უდავო გზავნილი: ურყევ ბარიკადს შეუძლია მნიშვნელოვანი კორუფციაც კი შეაჩეროს. როგორც ჟოანი ამბობს რეიდის დროს: „არ მესმის, როგორ შეიძლება კარგმა ადამიანებმა ამის გაგრძელების უფლება მისცენ. ნაცისტური ქმედებები! ბანდა ხულიგნებისა!“ მაგრამ ის პოლიციასაც ახსენებს: „გაზეთებსაც აქვთ ძალა.“ „შეპყრობილები“ სანდენსზე იმავე კვირას შედგა, როდესაც გავრცელდა ცნობები, რომ ჯეფ ბეზოსი „ვაშინგტონ პოსტში“ სარედაქციო კოლეგიის მასშტაბურ შემცირებას გეგმავდა, ამავდროულად, დაახლოებით 75 მილიონ დოლარს ხარჯავდა მელანია ტრამპის დოკუმენტურ ფილმ „მელანიაზე“, Amazon-ის მეშვეობით. და მარიონის მსგავსმა პატარა ქალაქებმა ბოლო წლებში ათასობით გაზეთი დაკარგეს. მიუხედავად ამისა, ინდივიდუალური ჟურნალისტები და არაკომერციული ორგანიზაციები, როგორიცაა ამერიკული ჟურნალისტიკის პროექტი, ბევრს შრომობენ ამ სიმაგრის აღდგენაზე. სანამ იქნებიან რეპორტიორები, რომლებიც ურყევად ერთგულნი არიან თავიანთი საქმისადმი, მარიონის მსგავს თემებს შეუძლიათ დაეყრდნონ დაცვას, რომლის საჭიროებაც შესაძლოა არც კი იცოდნენ.