უკვე საკმაოდ დიდი ხანია, რაც კომედიური ფილმი უპატივცემულოდ, ან თუნდაც გაუგებრად რჩება. სტრიმინგ სერვისების გაჩენის შემდეგ, როდესაც ამ კომპანიებმა რაც შეიძლება მეტი ორიგინალური კომედიური ფილმის შეძენა დაიწყეს, ჟანრი „კონტენტის“ დონემდე დაეცა. თეორიულად, ეს გასაგებია; კომედია, როგორც ჟანრი, ხშირად აღიქმება მსუბუქ გასართობად – ისეთ რამედ, რასაც ჩართავდი და რაც, ზოგადად, უწყინარი და ადვილად მოსანელებელი იქნებოდა. თუმცა, ჟანრის მოყვარულები ხვდებიან, რომ საუკეთესო კომედიები შეიძლება იყოს ისეთივე თამამი, ცოცხალი, გაბედული და არტისტული, როგორც ყველაზე შემზარავი დრამა. ეს კიდევ ერთხელ დადასტურდა ჯიზელ ბონილიას ბრწყინვალე ფილმის „მიუზიკლი“ პრემიერით 2026 წლის სანდენსის კინოფესტივალზე. ფილმი არ არის ვარსკვლავებით სავსე, იმპროვიზაციებით გაჯერებული ფრაგმენტებისა და იდეების თავისუფალი კრებული, როგორიც ბოლო ორი ათწლეულის განმავლობაში ჯად აპატოუსა და ადამ მაკკეის შთაგონებით შექმნილი კომედიები იყო. მიუხედავად იმისა, რომ მთავარ როლებში კომედიის რამდენიმე ვეტერანია, მსახიობთა უმრავლესობა არა მხოლოდ უცნობია, არამედ თინეიჯერი ბავშვები არიან. სცენარი პირველად მოღვაწე სცენარისტ ალექსანდერ ჰელერს ეკუთვნის. თავად ბონილა, თუმცა 2000-იანი წლების შუა პერიოდიდან მოქმედი მსახიობია, ამ ფილმით სარეჟისორო დებიუტსაც აღნიშნავს. შესაბამისად, „მიუზიკლი“ არის ფილმი, რომლის კომედიურობაც კარგად შემუშავებული პერსონაჟებიდან და სიტუაციიდან გამომდინარეობს, რომელიც ნელ-ნელა ამოუცნობლად იხლართება. მას აქვს მკვლელი სიუჟეტი, რომელიც იუმორისტულად შოკისმომგვრელ სცენებს გვთავაზობს, რომლებსაც მალე არ დაივიწყებთ, და ის ჩემი ფავორიტია 2026 წლის სანდენსის საუკეთესო ახალ ფილმებს შორის. თუ საკმარისად მოხიბლული ხართ, რომ ნახოთ „მიუზიკლი“ მისი გამოსვლისთანავე, გირჩევთ, აღარ წაიკითხოთ. მაგრამ თუ გსურთ გაიგოთ, რას მოიცავს ის, მაშინ წინასწარ გეტყვით. „მიუზიკლი“ მოგვითხრობს დაგ ლაიბოვიცზე (ვილ ბრილი), წარუმატებელ დრამატურგზე, რომელიც საშუალო სკოლის თეატრის მასწავლებელი გახდა. ახალი სემესტრი იწყება და წინა გაზაფხულზე მას ლამაზ ხელოვნების მასწავლებელთან, აბიგაილთან (ჯილიან ჯეიკობსი) ჰქონდა რომანი — ურთიერთობა, რომელიც ზაფხულის არდადეგებზე ჩაქრა. ურთიერთობის განახლების იმედით, დაგი შეწუხებულია იმის გაგებით, რომ აბიგაილმა უკვე დაიწყო შეხვედრები სკოლის დირექტორ ბრეიდისთან (რობ ლოუ). ამ ღალატისა და დირექტორ ბრეიდის შემაწუხებელი სურვილის გამო, რომ სკოლამ ჯილდო მოიპოვოს მისი „ჯანსაღობისთვის“, დაგი გადაწყვეტს გააუქმოს „ვესტსაიდური ისტორიის“ დაგეგმილი დადგმა. ამის ნაცვლად, მისი კლასი ფარულად ივარჯიშებს და დადგამს მის მიერ დაწერილ ახალ, ორიგინალურ მიუზიკლს... რომელიც 11 სექტემბრის ტრაგედიას ეხება. „მიუზიკლი“ „გლის“ განსაკუთრებით შეშლილ ეპიზოდს ჰგავს, სადაც დაგი ცდილობს თავისი მონდომებული მოსწავლეები საკუთარ პატარა ვერსიებად აქციოს, მათში ჩანერგავს მწარე და შურისმაძიებლურ თეორიებს სამყაროსა და სხვა ადამიანების შესახებ. მიუხედავად იმისა, რომ ფილმის ბოლოს 11 სექტემბრის მთელ მიუზიკლს ვერ ვხედავთ, საკმარისს ვხედავთ იმისთვის, რომ ფილმი ბრწყინვალე და ნაკლებად ცნობილ „თეატრალურ ბანაკს“ მოგვაგონებს. ბონილიასა და ჰელერის გენიალური ნაბიჯი ის არის, თუ როგორ არის ფილმი წარმოდგენილი არა როგორც უცნაური კომედია (რაც, დარწმუნებული იყავით, ნამდვილად არის), არამედ როგორც მაკაბრული ფსიქოლოგიური თრილერი. სცენარი შეიცავს ჩაფიქრებულ, პოლ შრეიდერის სტილის ხმოვან თხრობას, მატეო ნოსას საუნდტრეკი ბერნარდ ჰერმანის ნამუშევრებს მოგვაგონებს, ხოლო ბონილიას კომპოზიციები და მონტაჟი ვინტაჟური ბრაიან დე პალმას სტილს გვაგონებს. სიურპრიზის შესანარჩუნებლად, არ მიხსენებია სხვადასხვა ზემოთ აღნიშნული სცენა, რომლებიც წარმოუდგენლად შედის „მიუზიკლში“. (საკმარისია ვთქვათ, რომ დიახ, ერთ-ერთი ბავშვი რუდი ჯულიანს განასახიერებს, და თავად თავდასხმების დრამატიზებაც არის.) რასაც ხაზს გავუსვამ, არის ის, რომ „მიუზიკლი“ უფრო მეტია, ვიდრე უბრალოდ კომედია დახვეული კონცეფციით. ეს არ არის ფილმი, სადაც ჩვენ განზრახული გვაქვს ვიცინოთ პათეტიკურ პერსონაჟზე, რომელიც გიჟდება და თან თავის მოსწავლეებსაც ითრევს. ამის ნაცვლად, ფილმი არის ქება ნებისმიერი ადამიანისთვის, ვინც შურით არის სავსე, წყენას იკავებს და ცდილობს რაღაც გააკეთოს ამის წინააღმდეგ, რაც არ არის ძალადობრივი ან ფიზიკურად დესტრუქციული. რა თქმა უნდა, არის მსგავსება ისეთ ფილმებთან, როგორიცაა „მძიმე დანაშაული“ (Breaking Bad) ან „ჯობია სოლს დაურეკო“ (Better Call Saul), იმით, თუ როგორ არის დაგი სიმპათიური პროტაგონისტი, რომელიც აკეთებს არასახარბიელო რაღაცებს. თუმცა, ბონილა არასოდეს უშვებს, რომ სიტუაცია ნამდვილ დრამაში გადაიზარდოს, როგორც ეს ვინს გილიგანის შოუებში ხდება. შესაბამისად, „მიუზიკლი“ სურვილების ასრულების ფილმად მოჩანს ნებისმიერი ადამიანისთვის, ვინც საყვარელმა მიატოვა, ან ვისაც სძულს თავისი უფროსი, ან სურს სამსახური დატოვოს რაც შეიძლება თეატრალური ფორმით. ყველა მსახიობი შესანიშნავია, განსაკუთრებით ბავშვები, ხოლო ბრილი ქმნის საოცრად ობსესიურ, ნევროტულ, შურისმაძიებელ მთავარ პერსონაჟს. ჩვენი ნაკლებად ღირსეული მიდრეკილებებისადმი მიმართვით, ბონილამ შექმნა კომედია, რომელიც საოცრად კარგად მუშაობს აუდიტორიასთან; მისი ყურება განტვირთვის მსგავსი იყო. ამ წერის მომენტისთვის გაურკვეველია, როდის და სად გამოვა „მიუზიკლი“. იმედია, ფილმს დისტრიბუტორი აიყვანს, რომელიც მას ქვეყნის მასშტაბით კინოთეატრებში ჩვენების შესაძლებლობას მისცემს. წინააღმდეგ შემთხვევაში, შესაძლოა, შურისძიება მოგვიწიოს იმ სტრიმერებზე, რომლებიც კომედიას დაბალ დონეზე ინარჩუნებენ.