ხშირად „სხეულებრივ ჟანრებად“ მოხსენიებული, კომედიასა და საშინელებათა ფილმებს ბევრად მეტი აქვთ საერთო, ვიდრე ბევრს ჰგონია, მიუხედავად მაყურებელზე მათი ზემოქმედების მკვეთრი კონტრასტისა. ორივე მათგანს შეუძლია მაყურებლებში უნებლიე ფიზიკური რეაქციის გამოწვევა. ის, თუ როგორ გადაიქცევა ხმამაღალი სიცილი ტერორით სავსე ყვირილად და პირიქით, სწორედ ის არის, რაც საშინელებათა კომედიის ჟანრის ფილმებს ყველაზე გასართობს ხდის. საშინელებათა კომედიები, რომლებიც მართლაც საკმაოდ შემზარავია, ხშირად იყენებენ ამ ტაქტიკას – იუმორი ტერორში გადაიზარდოს. მაყურებელი კომედიურ ეპიზოდში უსაფრთხოების წყაროს პოულობს, რაც შემდეგ ნებისმიერ უეცარ შეშინებას ან სხვა საშინელებათა ხერხს უფრო ეფექტურს ხდის. შიში და გართობა ხშირად დაუბალანსებელია, რადგან თითოეული ფილმი ირჩევს ტონს, რომელიც მის კონკრეტულ ნარატივს შეესაბამება. თუმცა, საუკეთესო საშინელებათა კომედიები ამ თხელ ზღვარზე თამაშობენ იუმორსა და საშინელებას შორის, რაც მაყურებელს საშუალებას აძლევს, იუმორი თვით საშინელებაში იპოვოს. საშინელებათა ფილმების უმეტესობას აბსურდული სიუჟეტი აქვს, რომელიც მათ კომედიებად აქცევდა, თუკი სხვაგვარად იქნებოდა გადაღებული, დამონტაჟებული და განსხვავებული მუსიკალური გაფორმებით. ამის ერთ-ერთი საუკეთესო დემონსტრირება 2017 წლის ფილმშია. „ველოსიპასტორის“ სიუჟეტის მოკლე აღწერილობა თავისთავად საკმარისი მიზეზია, რომ ყოველ მომენტში კომედიას ელოდოთ. ფილმი მოგვითხრობს მღვდელ დუგ ჯონსზე (გრეგორი ჯეიმს კოჰანი), რომელიც ჩინეთში მიემგზავრება, რათა მშობლების ნაადრევი სიკვდილი ავტოკატასტროფაში შეურიგდეს. იქ ის აღმოაჩენს ველოცირაპტორად გადაქცევის უნარს და ამ ძალას დანაშაულთან საბრძოლველად იყენებს. დუგი თავდაპირველად ყოყმანობს თავისი ძალების გამოყენებაზე, რადგან ისინი აშინებს. მაგრამ სექს-მუშაკი, რომელიც ასევე ნახევარ განაკვეთზე ადვოკატია და ექიმობაზე სწავლობს, არწმუნებს მას, რომ ეს ძალები სიკეთისთვის გამოიყენოს. სწორედ ამ დროს ისინი ნინძებს ხვდებიან, რომლებიც ეკლესიის მიერ არიან დაქირავებული, რათა ნარკოტიკები გაავრცელონ საზოგადოებაში და ამით მრევლის რაოდენობა გაზარდონ. ფილმში „ველოსიპასტორი“ არც ერთ მომენტში არ არის შესაძლებელი დარწმუნებით იმის პროგნოზირება, თუ რა მოხდება შემდეგ, და მიუხედავად იმისა, რომ ახსნისას შეიძლება საშინლად ჟღერდეს, სინამდვილეში ეს შესანიშნავი ფილმია, რომელსაც უდავო გასართობი ფაქტორი აქვს. „ველოსიპასტორის“ ყურების სიამოვნების ნაწილი სწორედ ის არის, რომ სცადო დაუკავშირებელი დეტალების და ერთი შეხედვით შემთხვევითი მოვლენების ერთიან ნარატივად შეკვრა. ფილმის მრავალ მომენტში მაყურებლები აღმოაჩენენ, რომ „ველოსიპასტორზე“ იცინიან და არა მასთან ერთად, განსაკუთრებით იმიტომ, რომ მისი ნულოვანი ბიუჯეტის შეზღუდვებმა გამოიწვია დამაბნეველი და შოკისმომგვრელად გადაჭარბებული შემოქმედებითი გადაწყვეტილებები. თუმცა, არის რაღაც ბრწყინვალე ხუმრობების დაუსრულებელ ნაკადში, რაც საუკეთესოდ ვლინდება ფილმის აშკარად გაზვიადებულ კომედიურ დიალოგებში. ველური პერსონაჟების სახელებიდან დაწყებული, დამცინავი იუმორით დამთავრებული, სცენარი ისეთივე სახალისოა, როგორც ფილმის დაბალბიუჯეტიანი სპეცეფექტები. ამრიგად, დაბალი მოლოდინების მიუხედავად, „ველოსიპასტორი“ კარგი აღმოჩნდა თავისი განზრახ გადაჭარბებული სიუჟეტის გამო. ის ასრულებს მაყურებლის გართობის დაპირებას, ხოლო უფრო დახვეწილი პროდუქცია მას რესურსების არამდგრად გამოყენებად აქცევდა. ყველა, ვინც „ველოსიპასტორი“ უყურა, დუგის მშობლების სიკვდილის სცენის თაყვანისმცემელია. აფეთქების ხმის შემდეგ ეკრანზე ჩნდება სათაურის ბარათი წარწერით „VFX: Car On Fire“ დამწვარი მანქანის ნაცვლად. ფილმს შეეძლო ფოკუსირება მოეხდინა დუგის გამომეტყველებაზე ავარიის ყურებისას, მაგრამ ის მაინც ამ აბსურდულ სათაურის ბარათს აჩვენებს. მთელი ეპიზოდი რეჟისორის მხიარულ მოწვევას ჰგავს, რომ უარი თქვას კინოს, როგორც ამბის თხრობის საშუალების, ყველა ცნობილ წინასწარ წარმოდგენაზე და უბრალოდ მიიღოს თავისი ფილმის სისულელე. თუმცა, ასეთი ხრიკები მხოლოდ ნულოვანი ბიუჯეტის ფილმში გამოიყურება მახვილგონივრულად. „ველოსიპასტორს“ არ ეშინია არასერიოზულად და დაუფინანსებლად გამოჩენის, რადგან მისი მთავარი მიზანი მაყურებლის გაცინებაა. ადვილი მისახვედრია, რატომ იყვნენ კინოკრიტიკოსები შედარებით გულგრილები „ველოსიპასტორის“ მიმართ, თუმცა მისი საშუალო რეიტინგი 59% მას Rotten Tomatoes-ზე თითქმის „ახალს“ ხდის. ფილმის უცნაური მიდგომა სიუჟეტური წერტილების ერთმანეთთან დაკავშირებაზე, მოთხრობის სახელით, შესანიშნავად გადმოსცემს, თუ როგორ იძლევა ნებისმიერი, თუნდაც ყველაზე სულელური იდეის ბოლომდე განხორციელება თითქმის ყოველთვის გასართობ შედეგებს. მიუხედავად უცნაური სიუჟეტისა, ფილმი უკიდურესად გასართობია და სამართლიანია იმედი ვიქონიოთ მისი მომავალი არსებობისთვის, როგორც მტკიცებულება იმისა, თუ რამდენად ქაოტური და არასერიოზული შეიძლება იყოს საშინელებათა კომედიის ჟანრის ფილმი. „ველოსიპასტორი“ იმსახურებს თავის რეპუტაციას, როგორც ანდერგრაუნდული ფავორიტი, რომელსაც მისი ფანები აღნიშნავენ, როგორც იმის დემონსტრირებას, თუ როგორ ანათებს ვნება შეზღუდული რესურსების პირობებშიც კი. თავისთავად რეფერენტული, თავშეკავებული კომედიის სტილი, რომელიც დღეს პოპულარული გახდა, 2020-იანი წლების მემკვიდრეობაში ჟანრის განმსაზღვრელი ფორმა იქნება. კომედია 2020-იანების ფავორიტი ჟანრია სიკვდილზე სასაუბროდ, მაგალითად, რაც გასაგებია მიმდინარე მოვლენების მდგომარეობიდან გამომდინარე, მაგრამ ისეთი თავაშვებული კომედია, როგორიცაა „ველოსიპასტორი“, ამდენად, აუცილებელი ცვლილებაა. „ველოსიპასტორის“ ძალა მის რწმენაში მდგომარეობს. მაყურებლები მოხიბლულნი არიან, რადგან ფილმი დარწმუნებულია თავის მრავალ ხუმრობასა და მათ უნარში, რომ ბრბოს სიცილი მოუტანოს. არ არსებობს ისეთი უაზრო ეპიზოდი, რომელსაც გუნდი სერიოზულად არ აღიქვამს, და სწორედ ის ძალისხმევა, რაც ფილმის შექმნას მოხმარდა, აქცევს მას ერთ-ერთ ყველაზე გასართობ საშინელებათა კომედიად.