შეგიძლიათ დაუკავშირდეთ მას ან გაეცნოთ მის ნამუშევრებს. ის ყველგანაა — Upwork-ზე, YouTube-ზე, Spotify-ზე, SoundCloud-ზე, Collider-ზე, LinkedIn-ზე, Instagram-ზე. ომის საშინელებათა ფილმები სამუდამოდ გვახსოვს. ჯამფ-სქეარი საშინელებათა ფილმები ხელახლა ყურებადი ხდება. სრულყოფილი საშინელებათა ფილმები უფრო იშვიათია, რადგან მან უნდა შეინარჩუნოს ეფექტი მაშინაც კი, როდესაც უკვე იცი, რა მოხდება. საუკეთესოები მაინც გძაბავენ, მაინც გაყურებინებენ პერსონაჟებს, რომლებიც არასწორ გადაწყვეტილებებს იღებენ, მაინც გაგრძნობინებენ, როგორ გეჭიმება წესები. ხელახალი ყურების ტესტი აქ მთავარია. ეს რეიტინგი აგებულია ფილმებზე, რომლებიც შეთქმულების თვალსაზრისით მკაფიოა. ეს ნიშნავს, რომ მათ აქვთ მკაფიო სიუჟეტური ხაზი, სუფთა წესები (ზებუნებრივის შემთხვევაშიც კი), სცენები, რომლებიც ესკალაციას განიცდიან და არა ციკლურად მეორდება, და პერსონაჟები, რომლებიც რეალურ ადამიანებს ჰგავან კუთხეში მომწყვდეულებს. თუ გახსოვთ საშინელებათა ფილმი, რომელიც შიშს, შოკს და შედეგებს უზადოდ გადმოსცემს, სავარაუდოდ, მას ქვემოთ იპოვით. ფილმი „ის მოსდევს“ (It Follows) იმიტომ გიძვრება კანქვეშ, რომ საფრთხე ჩვეულებრივ სივრცეებს საშიშ ზონებად აქცევს – გარეუბნებს, სკოლის დერეფნებს, წყნარ ქუჩას – ადგილებს, სადაც უბრალოდ კარს ვერ ჩაკეტავ და ვერ მოდუნდები. ფილმი ასახავს შემთხვევით სექსუალურ კავშირს, რომელიც ჯეის (მაიკა მონრო) თვალისპირში უყრის საფრთხეს: რაღაც მას ფეხით გაჰყვება, შემთხვევით სახეებს იცვამს და არასოდეს გაჩერდება. ეს იწვევს იმას, რომ ჯეი მუდმივად სკანირების რეჟიმში ცხოვრობს, აკვირდება ბრბოებსა და მანძილებს, რადგან მისი ერთადერთი რეალური უპირატესობა საფრთხის ადრეული შემჩნევაა, და ეს თითქმის მთელი სიუჟეტის არსია. მეორეხარისხოვანი მსახიობები ფილმს დამაჯერებელს ხდიან, რადგან ისინი კამათობენ ისე, როგორც რეალური ადამიანები იზამდნენ. პოლს (კეირ გილკრისტი) დახმარება სურს და მუდმივად აძალებს გეგმებს, რომლებიც ახალ პრობლემებს ქმნის, რადგან ყოველი გამოსავალი თავის მორალურ არეულობას ატარებს. კელი (ლილი სეპე) და იარა (ოლივია ლუკარდი) ერთგულებისა და ურწმუნოების ისეთ ნაზავს ქმნიან, რაც ჯეის თავს იზოლირებულად აგრძნობინებს, თუნდაც გარშემორტყმული იყოს. აუზის სცენა იმითაა გამორჩეული, რომ ეს კონტროლის, აღჭურვილობის, პოზიციონირების, პანიკის ადამიანის დამაჯერებელი მცდელობაა, რასაც გეგმის ჩავარდნის შემდეგ არეული იმპროვიზაცია მოსდევს. „ბაბადუკი“ (The Babadook) მაყურებელს იპყრობს იმიტომ, რომ სემუელი (ნოა ვაისმენი) ისე იქცევა, როგორც ბავშვი, რომელიც წლების განმავლობაში სიცარიელის გვერდით ცხოვრობდა, ხოლო ამელია (ესი დევისი) ისეთ ადამიანს ჰგავს, რომელსაც დიდი ხანია ნორმალურად არ უძინია. სანამ რაიმე ზებუნებრივი გამოჩნდება, ფილმი გაბმევს ამელიას ყოველდღიურობაში: მწუხარება, უძილობა და ბავშვი, რომელიც ყველა ზრდასრულის მოთმინებას წვავს. სწორედ ეს ხდის ჰორორის ესკალაციას იდეალურად ამ ფილმისთვის. ამელიას გაბრაზება სკოლის პერსონალზე, მეზობლის სცენები, ის, თუ როგორ იწყებს ის სემუელის მტრად აღქმას – ეს მომენტები ამკვრივებს სიუჟეტს. როდესაც შეპყრობა მთავარი მოვლენა ხდება, ის შეესაბამება ყველაფერს, რაც ადრე ნახეთ: მისი იზოლაცია, მისი წყენა, მისი მხარდაჭერის ნაკლებობა. დასასრულიც კი იმსახურებს თავის ადგილს, რადგან ფილმი ჰორორს რუტინით მართულად წარმოაჩენს. „ტეხასის ხოცვა-ჟლეტა ბენზოხერხით“ (The Texas Chain Saw Massacre) დღემდე უკანონოდ მიიჩნევა, თითქოს რაღაც ისეთი ნახე, რაც არ უნდა გენახა. ფილმი მძიმეა სიცხით, აბრაზიულია ხმით, და ძალადობა იმდენად მახინჯია, რომ ყოველგვარ გლამურს უკარგავს მას. „ტეხასის ხოცვა-ჟლეტა ბენზოხერხით“ სალი ჰარდესტის (მერლინ ბერნსი) ამბავს მოგვითხრობს და წარმოუდგენელია, როგორ ეშვება ის მთლიანად გადარჩენის ინსტინქტებამდე. ის ჩვეულებრივ ადამიანად იწყებს ჩვეულებრივ დღეს, და ფილმი უბრალოდ ყველაფერს ართმევს მას, სანამ ის ინსტინქტებზე არ დაიწყებს მოქმედებას. ბერნსი შიშს ფიზიკურს ხდის. მისი სუნთქვა წყვეტილი ხდება. ხმა უტყდება და თხელდება. მისი კივილი ფორმას იცვლის, რადგან ყელი გაგლეჯილი აქვს. და რა თქმა უნდა, არის „ლედერფეისი“ (გუნარ ჰანსენი) და ის იმავე მიზეზითაა საშიში. ის სწრაფად რეაგირებს. ის სულელურ შეცდომებს უშვებს. ის უკან ბრუნდება. ის ფრუსტრირებულია. ის მუდმივად მოძრაობს. ის ისე იქცევა, თითქოს ცდილობს გაუმკლავდეს სიტუაციას, რომელიც ხელიდან ეცლება, იყენებს რა ერთადერთ ხელსაწყოებსა და ჩვევებს, რაც აქვს. თითქოს ის მონსტრი კი არა, პრობლემების გადამწყვეტია გაუმართავი მეთოდებით. და ეს მას უარესს ხდის. სრულყოფილი ნაწილია ის, თუ როგორ აქცევს „ტეხასის ხოცვა-ჟლეტა ბენზოხერხით“ ატმოსფეროს მთავარ ბოროტმოქმედად. დღის სინათლე მკაცრია, სახლი ხაფანგია, ხოლო ოჯახის სისასტიკე – ჩვეულებრივი. „ალქაჯი“ (The Witch) სასტიკია, რადგან ის ძირითადად ადამიანების საუბრებზე, ყურებაზე, განსჯაზეა აგებული, და დაძაბულობა მაინც მუდმივად იზრდება. ფილმი თომასინს (ანია ტეილორ-ჯოი) მიჰყვება, როგორც უფროს ქალიშვილს, რომელიც მორჩილად აკეთებს იმას, რასაც ეუბნებიან, და ფილმი მას მუდმივად აშკარა სამიზნედ აქცევს. ვიღაც ყოველთვის უყურებს მას. ვიღაც ყოველთვის ადანაშაულებს მას. ბრალდებები ერთბაშად არ მოდის; ისინი მცირე ნაწილებად გროვდება, სანამ ოჯახი სხვა ვერაფერს ვეღარ ხედავს. ეს არის წნევა, რომელიც არ ჩერდება. და ის, რაც „ალქაჯს“ დასამახსოვრებელს ხდის, არის ის, თუ რამდენად სერიოზულადაა ნაჩვენები ოჯახის დაშლა. უილიამი (რალფ ინესონი) მუდმივად იღებს ჯიუტ და უმნიშვნელო გადაწყვეტილებებს, სანამ ისინი საშიში არ გახდება. კეტრინი (კეიტ დიკი) მწუხარებაზე ხელს ისე უჭერს, სანამ ის სისასტიკედ არ გადაიქცევა. ფილმი არ ჩქარობს არაფრის ახსნას და უნდობლობას აძლევს საშუალებას, ზიანის უმეტესი ნაწილი მიაყენოს, და როდესაც ჰორორი გამოჩნდება, ის მოულოდნელობის ეფექტს არ ქმნის და სწორედ ამიტომაა სრულყოფილი. „როზმარის ბავშვი“ (Rosemary’s Baby) მოგვითხრობს როზმარი ვუდჰაუსის (მია ფეროუ) ისტორიას, რომელიც გადადის შენობაში, სავსე ადამიანებით, რომლებიც მასთან წვდომას თავიანთ უფლებად მიიჩნევენ: კვება