საშინელებათა და კომედიის ჟანრებს ყოველთვის აკავშირებდათ უცნაური, სისხლით შეღებილი ნათესაობა. ორივე დაძაბულობით, დროის შეგრძნებითა და მაყურებლის მიერ გაზვიადებულ რეალობაზე დამორჩილების მზაობით საზრდოობს. გასული საუკუნის განმავლობაში, კინორეჟისორები მუდმივად აბუნდოვნებდნენ ზღვარს კივილსა და სიცილს შორის, ქმნიდნენ პაროდიულ ფილმებს, რომლებიც სიყვარულით დასცინიან ჟანრს და ამავდროულად ავლენენ მისი მექანიზმების ღრმა გაგებას. საუკეთესო საშინელებათა პაროდიები აშიშვლებს ტროპებს, ამხელს კლიშეებს და ზოგჯერ აუმჯობესებს კიდეც ფორმულებს, რომლებსაც პაროდირებენ. სლეშერის ჟანრის წესების მკვეთრი დეკონსტრუქციიდან დაწყებული, მხიარულად აბსურდული უცხოპლანეტელთა შემოჭრებით დამთავრებული, ეს ფილმები გვიჩვენებს, თუ რამდენად ელასტიური შეიძლება იყოს საშინელებათა ჟანრი. ქვემოთ წარმოდგენილია ათი შედევრი, რომლებმაც საშიში ფილმები სატირის ობიექტად აქციეს და თავადვე გახდნენ ჟანრის მნიშვნელოვანი ნაწილი. **Scary Movie** უეინსების ძმების რეჟისორობით გადაღებული „სკერი მუვი“ (Scary Movie) ისეთივე ინფანტილურია, როგორც მისი სათაური გვთავაზობს. მაგრამ სწორედ ეს არის მისი ხიბლი. უხეში ხუმრობებისა და აღმაშფოთებელი გეგების მიღმა იმალება 90-იანი წლების ბოლოს საშინელებათა ჟანრის მოულოდნელად მკვეთრი გაგება, განსაკუთრებით კი ისეთი ფილმების, როგორიცაა „კივილი“ (Scream) და „ვიცი, რა ჩაიდინე გასულ ზაფხულს“ (I Know What You Did Last Summer). ეს სულელურია, დიახ, მაგრამ ასევე შესანიშნავად ჭკვიანური კონკრეტული სცენებისა და კონვენციების დაშლაში. მხოლოდ საწყისი სცენა იმეორებს მის საწყის მასალას ზუსტად, სანამ მხიარულად გაანადგურებს ყოველ დრამატულ ეფექტს. მართლაც, „სკერი მუვი“ საუკეთესოდ მაშინ მუშაობს, როდესაც მაყურებელი ცნობს იმ ზუსტ მომენტებს, რომლებსაც უეინსები პაროდირებენ. „სკერი მუვი“ ამ ნაცნობობას კომედიურ ჯილდოდ აქცევს. მიუხედავად იმისა, რომ დახვეწილობა არ არის მისი დამახასიათებელი თვისება, მისმა უშიშარმა ერთგულებამ პაროდიის მიმართ გზა გაუხსნა ჟანრული სატირის მთელ ეპოქას. „სკერი მუვი“ ამტკიცებს, რომ საშინელებათა ჟანრს შეუძლია გაუძლოს (და სარგებელიც კი მიიღოს) დაუნდობელი დაცინვისგან. **Behind the Mask: The Rise of Leslie Vernon** „ნიღბის მიღმა: ლესლი ვერნონის აღზევება“ (Behind the Mask: The Rise of Leslie Vernon) თავის თანატოლებზე ნაკლებად ხმამაღლა სასაცილოა. თუმცა, შესაძლოა ის ყველაზე ჭკვიანური იყოს მათ შორის. წარმოდგენილია როგორც მოკუმენტური ფილმი, რომელიც მიჰყვება ამბიციურ სლეშერ-ბოროტმოქმედს, ფილმი ბრწყინვალედ შლის სლეშერის ჟანრის ლოგიკას. ლესლი მშვიდად ხსნის ნიღბიანი ქაოსის ლოგისტიკას – მათ შორის ინტენსიურ კარდიო ვარჯიშებს, რათა დამაჯერებლად „ტელეპორტირდეს“, როდესაც მსხვერპლი არ იყურება. ეს არის ეშმაკური მინიშნება ზეადამიანურ აურაზე, რომელიც გარს აკრავს ისეთ ხატებს, როგორიცაა ჯეისონი ან მაიკლ მაიერსი. ფილმი ასევე თამაშობს „უკანასკნელი გოგონას“ იდეით. ის აკადემიური სიზუსტით შლის მის მორალურ კოდირებასა და ნარატიულ ბედს. კომედიურზე უფრო ჭკვიანური, „ნიღბის მიღმა“ სლეშერის ტროპებზე შექმნილი სიყვარულით სავსე დისერტაციას ჰგავს. თუმცა ეს ინტელექტი ზრდის სიამოვნებას, აჯილდოებს საშინელებათა ჟანრის ფანებს, რომლებიც აფასებენ როგორც შიშს, ისე მათ მიღმა არსებულ სტრუქტურულ ეშმაკობას. **The Final Girls** „უკანასკნელი გოგონების“ (The Final Girls) შემთხვევაში, პაროდია მოულოდნელად გულწრფელ რაღაცად იქცევა. მოზარდების ჯგუფზეა აგებული, რომლებიც 80-იანი წლების სლეშერ ფილმში აღმოჩნდებიან ჩათრეულნი. ფილმი სიყვარულით დასცინის ეპოქის არქეტიპებს. არის თავაშვებული კემპერი, სპორტსმენი, მორცხვი ქალწული, რომელსაც გადარჩენა უწერია. ეს არის მხიარული გამოკვლევა ერთგვარი „უკანასკნელი გოგონას“ ტროპისა. თუმცა ის ასევე იკვლევს ემოციურ ტვირთს, რომელსაც ეს როლი ატარებს. თანამედროვე პერსონაჟების ფორმულირებულ სისხლისღვრაში მოთავსებით, ფილმი ხაზს უსვამს, თუ რამდენად ხისტი და აბსურდული შეიძლება იყოს ეს კონვენციები. ამავე დროს, „უკანასკნელი გოგონები“ გასაკვირ ემოციურობას პოულობს მწუხარებასთან და ნოსტალგიასთან დაპირისპირებაში. შედეგი არის კლასიკური სლეშერის მექანიზმების სახალისო, ჭკვიანური პაროდია, რომელიც არასოდეს კარგავს პერსონაჟის ხედვას. ის აერთიანებს მეტა-კომენტარს ნამდვილ სითბოსთან ისე, როგორც ცოტა რომელი პაროდია ბედავს. **Killer Klowns from Outer Space** ცოტა თუ რომელი ფილმის სათაური აცხადებს თავის აბსურდულობას ისე თამამად, როგორც „მკვლელი კლოუნები კოსმოსიდან“ (Killer Klowns from Outer Space). მიუხედავად ამისა, ფილმი აბალანსებს სისულელეს ლეგიტიმურ მღელვარებასთან. ეს არის 1950-იანი წლების B-კატეგორიის უცხოპლანეტელთა შემოჭრის ისტორიების, განსაკუთრებით კი „ბლობის“ (The Blob), სიყვარულით შექმნილი ვარიაცია. ის ამორფულ ლორწოს ანაცვლებს გროტესკული ცირკის უცხოპლანეტელებით, რომლებიც შეიარაღებულნი არიან ბამბის ნაჭრის კოკონებითა და პოპკორნის იარაღით. სიუჟეტი სასაცილოდ ჟღერს, მაგრამ შესრულება მას დამაჯერებელს ხდის. დახვეწილი პრაქტიკული ეფექტები კლოუნებს საზარელ ხელშესახებობას ანიჭებს, რაც მათ როგორც სასაცილოს, ისე შემაშფოთებელს ხდის. ფილმი დადის ტონალურ თოკზე, დასცინის პატარა ქალაქის პანიკასა და სამეცნიერო ფანტასტიკის კლიშეებს, ამავდროულად აწვდის დაძაბულ ეპიზოდებს. დროთა განმავლობაში, მისი კანფეტივით ფერადი ქაოსი მართლაც საკულტო გახდა. „მკვლელი კლოუნები კოსმოსიდან“ გვიჩვენებს, რომ პაროდიას არ მოუწევს ატმოსფეროს მსხვერპლად შეწირვა. ფაქტობრივად, მისმა ერთგულებამ პრაქტიკული სანახაობის მიმართ საშინელებათა ეფექტი მოულოდნელად ეფექტური გახადა. **Tucker & Dale vs. Evil** „ტაკერი და დეილი ბოროტების წინააღმდეგ“ (Tucker & Dale vs. Evil) სცენარის გადატრიალების ოსტატური ნიმუშია. ნიღბიანი მანიაკების მიერ უდანაშაულო თინეიჯერებზე ნადირობის ნაცვლად, ორ კეთილგანწყობილ სოფლელს მკვლელებად შეცდომით მიიჩნევს პარანოიით შეპყრობილი სტუდენტების ჯგუფი. შედეგად მიღებული ხოცვა-ჟლეტა ესკალაციური გაუგებრობების მეშვეობით ვითარდება. თითოეული ესკალაცია წინაზე უფრო ისტერიულად ტრაგიკულია. რაც „ტაკერ და დეილს“ გამორჩეულს ხდის, არის მისი სრული ერთგულება სლეშერის მოლოდინების შეცვლისადმი. „წითელყელებიანი სოფლელები“ სიმპათიურ პროტაგონისტებად იქცევიან, მაშინ როცა სავარაუდო მსხვერპლებს თავიანთ სიკვდილს შიშით გამოწვეული ვარაუდები თავადვე უჩენს. სათაურში მოხსენიებული წყვილის შესრულება ქაოსს სითბოთი და უნაკლო კომედიური ტაიმინგით ამაგრებს. სისხლისღვრის მიღმა იმალება საშინელებათა ჟანრის კლასობრივი სტერეოტიპების მკვეთრი კრიტიკა. „ტაკერი და დეილი ბოროტების წინააღმდეგ“ ნაცნობ ტყისპირა კოშმარს ჟანრის ერთ-ერთ ყველაზე ჭკვიანურ და სასაცილო თანამედროვე შედევრად აქცევს.