ბავშვობაში ადამიანი მარტივ ცხოვრებისეულ გაკვეთილებს სწავლობს, იმ საღი აზრის რჩევებს, რომლებიც ცოცხლად გვტოვებს. „გაიხედე ორივე მხარეს ქუჩის გადაკვეთამდე“ – ეს კარგი რჩევაა. „ჩანგალი ელექტრო განყოფილებაში არ ჩაყო“ – ეს მეორე. ეს არ არის რადიკალური ცხოვრებისეული „ჰაკები“, მაგრამ ისინი გამოსადეგი ზოგადი წესებია და თუ სიცოცხლე გინდათ, სავარაუდოდ, უნდა დაიცვათ. რაც უფრო ვბერდებით, მით ნაკლებ პრაქტიკულ რჩევას ვიღებთ, ამიტომ თინეიჯერობის ასაკში, როგორც წესი, საღი აზრის საზღვრებს ვწევთ. გვიანობამდე ვერთობით წვეულებებზე, მავნე ხუმრობებს ვაწყობთ და, რა თქმა უნდა, ძალიან, ძალიან გვიყვარს „ბოროტი სასტვენების“ მოწევა. იცით, ისეთების, რომელზეც თუ დაუბერავ, სიკვდილამდე გდევს ბნელი მოჩვენება, რომელიც შენს ფორმას იღებს და ისე ვლინდება, როგორც თავიდანვე გქონდა დადგენილი სიკვდილი. ასე რომ, თუ თქვენ „სკიტლებით“ სავსე აუზში უნდა დახრჩობილიყავით, მოგდევდათ მოჩვენება, რომელიც ზუსტად თქვენ გგავთ, იმ განსხვავებით, რომ ის მუდმივად „სკიტლებს“ ანთხევს. „შეაფასე ცისარტყელა“, მართლაც. კორინ ჰარდის ფილმში „სასტვენი“, პრობლემური თინეიჯერი, სახელად ქრიზანთემა (დაფნი კინი), ერთ-ერთ ასეთ „ცუდ ბიჭს“ სკოლაში თავის ახალ სათავსოში პოულობს. სათავსო ექვსი თვის წინ იდუმალ ვითარებაში გარდაცვლილ კალათბურთელს ეკუთვნოდა და, ვფიქრობ, მთელი ამ ხნის განმავლობაში არავის უფიქრია მისი ნივთების მშობლებისთვის დაბრუნება, რაც, სამართლიანობისთვის, ამერიკულ საჯარო სკოლას ნამდვილად შეეფერება. ყოველ შემთხვევაში, ის პოულობს ამ ბოროტ სასტვენს, რომელიც ძველად და ამაზრზენად გამოიყურება, მალე კი მისი ერთ-ერთი მეგობარი მასზე უბერავს და ახლა ყველა მოკვდება. რა თქმა უნდა, საბოლოოდ ყველა მოკვდება. ფილმები, როგორიცაა „სასტვენი“, „ფინალური დანიშნულება“ და „ის მოსდევს“, რომლებშიც დაწყევლილი თინეიჯერები სიკვდილის ცოცხალ გამოვლინებას უპირისპირდებიან, იმაზეა, თუ როგორ გადავდივართ სიკვდილზე, როგორც აბსტრაქტულ კონცეფციაზე ფიქრიდან, სიკვდილზე, როგორც უშუალო საფრთხეზე, აკვიატებულ ფიქრზე. ყველას ცხოვრებაში დგება მომენტი, როცა ხვდები, რომ დიახ, ერთ დღეს მოკვდები, და ეს ნამდვილი გარდამტეხი მომენტია, რაც სიცოცხლეს ეხება. ამ ზებუნებრივი წყევლის ფილმებიდან საუკეთესოები სწორედ ამ მენტალიტეტს იკვლევენ, როგორც წესი, ახალგაზრდების პერსპექტივიდან, რომლებსაც რამდენიმე წამის წინ ეგონათ, რომ ისინი დაუმარცხებელნი იყვნენ. „სასტვენი“ არ არის ამ ზებუნებრივი წყევლის ფილმებიდან საუკეთესო. მისი ამოსავალი წერტილი სასაცილოდ ხელოვნურია, და რადგანაც დაწყევლილი სასტვენი ცენტრალური ამერიკის ფოლკლორშია დაფუძნებული — ძალიან, ძალიან თავისუფლად — მას აქვს რასისტული ქვეტექსტი, რაზეც კინორეჟისორები ცდილობენ, რომ არ გაამახვილონ ყურადღება. ზებუნებრივი საფრთხის წესები ძირითადად „ფინალური დანიშნულების“ ფილმებიდან არის აღებული, და ახალი დამატებები კარგად არ ჯდება ერთმანეთში. გვეუბნებიან, რომ პროტაგონისტებს მათი სიკვდილის მოჩვენებები დასდევენ, და როცა ეს მოჩვენებები მათ იპოვიან, ისინი მოკვდებიან, მაგრამ მოჩვენებები მათ ხშირად პოულობენ და, როგორც წესი, მკვლელობის ნაცვლად, „ჯამფ-სქეარს“ აწყობენ. ვფიქრობ, მათ იციან, რომ ფილმში არიან და ფილმს შემავსებელი მასალა სჭირდება. მაგრამ მიუხედავად იმისა, რომ „სასტვენი“ ზებუნებრივი სიკვდილის წყევლის ჟანრს ახალს არაფერს სთავაზობს, მისი რეჟისორი კორინ ჰარდია, და კორინ ჰარდის უყვარს „გაგიჟება“ (ანუ მაქსიმუმის გაკეთება). „სასტვენი“ ატმოსფეროთი გაჟღენთილია, მას ბევრი მამოძრავებელი ენერგია აქვს და, რაც ყველაზე მნიშვნელოვანია, მკვლელობები ჯოჯოხეთურად ამაზრზენია. თუ ავტოკატასტროფაში უნდა დაღუპულიყავით და თქვენი მოჩვენება დაგიჭერთ, დაგიმტვრევენ, ჰაერში ილივლივებთ, მანქანის გარეშე, საკუთარი მშობლების თვალწინ. არ ვარ დარწმუნებული, რატომ იყო საჭირო ტკივილისა და დასახიჩრების ნაწილები, რადგან მთავარი მხოლოდ „სიკვდილის“ ნაწილი უნდა იყოს, მაგრამ ვფიქრობ, ეს ძველი მოჩვენებები სიზუსტის დამცველები არიან. თქვენი მკლავი სიგრძეზე შუაზე უნდა გაგლეჯილიყო, ასე რომ, სწორედ ასე მოხდება. საიქიოშიც კი, წერტილები უნდა დასვა და ტირეები უნდა გაავლო. ეს დაფნი კინის ფილმია და ის ძალიან გულუხვია მის გაზიარებაში, თუმცა ანსამბლის დანარჩენ წევრებს მისი ქარიზმისთვის ვერ მიუღწევიათ. ის თინეიჯერს თამაშობს, რომლის მამა დოზის გადაჭარბებისას გარდაიცვალა, ამიტომ მას გარკვეული პრობლემები აქვს. მას ასევე უყვარს ძველი ვინილის ჩანაწერების მოსმენა, მიწაზე წოლისას, ალბომის ყდები კი მის გარშემო იდეალურ კონტურს ქმნის, რაც უცნაურად გასაგებია, რაც შეეხება უაზრო თინეიჯერულ პოზირებას. მას რომანი აქვს სხვა სტუდენტთან, რომელსაც სოფი ნელისი თამაშობს, და ის, თუ როგორ აქცევენ ისინი მოზარდობის სიყვარულს თავიანთი ცხოვრების მთელ აზრად, ასევე ზუსტად არის გადმოცემული. „სასტვენი“ არც თავის ჟანრს აახლებს და არც მის მაგალითს წარმოადგენს. ის უბრალოდ ჟანრის ფილმია, და საკმაოდ კარგიც. კორინ ჰარდის რეჟისურას აქვს „კომფორტული საკვების“ ხარისხი, სადაც ვიცით, რას ვიღებთ, და ის მხოლოდ კოსმეტიკურად განსხვავდება სხვა ყველაფრისგან, მაგრამ ოსტატობითაა გაკეთებული და ლტოლვას აკმაყოფილებს. ან, სხვა, უფრო ლაკონური გზით რომ ვთქვათ: „სასტვენი“ თქვენს ინტერესს გააღვიძებს. „სასტვენი“ უკვე კინოთეატრებშია.