„სასტვენი“: საშინელებათა ფილმი, რომელმაც ვერ გაამართლა

სიუჟეტი: უნებლიე სკოლის მოსწავლეების ჯგუფი აღმოაჩენს წყეულ საგანს – აცტეკების უძველეს „სიკვდილის სასტვენს“. ისინი ხვდებიან, რომ სასტვენის ჩაბერვა და მისგან გამოსული საშინელი ხმა მათ მომავალ სიკვდილს უხმობს. რეცენზია: საშინელებათა ჟანრში ყოველთვის მიკვირს, თუ როგორ შეიძლება მსგავსი კონცეფცია ისევ და ისევ გამოჩნდეს. მთავარი ხშირად შესრულებაა და არა ორიგინალობა, რაც იმას ნიშნავს, რომ დროდადრო საკმაოდ მსგავს ფილმებს ვხედავთ. „სასტვენიც“ სწორედ ასეთი ფილმია. ის მოგვითხრობს სკოლის მოსწავლეების ჯგუფზე, რომლებიც აცტეკების სიკვდილის სასტვენს პოულობენ, რაც მათ მომავალ სიკვდილს უხმობს. წყეული ნივთი, რომელიც მოზარდებს კლავს? „ტაროტი“ და „სურვილების ასრულება“ მხოლოდ რამდენიმეა, რაც თავში მომდის. სიუჟეტი ძალიან „ნანახია“, მაგრამ როგორია მისი შესრულება? ემმ... „სასტვენის“ ერთ-ერთი უდიდესი პრობლემა ის არის, რომ სიკვდილის სასტვენის გამოყენებიდან არანაირი სარგებელი არ არის. როგორც წესი, წყეული საგანი რაიმე დადებით შედეგს იძლევა, რაც მას მიმზიდველს ხდის. სამაგიეროდ, ამ პერსონაჟებს სასტვენი უბრალოდ არაფერში სჭირდებათ. მაშ, რატომ აგრძელებენ მის გამოყენებას? არაფერი მოსალოდნელი სარგებელი არ არის და თან საზარლად გამოიყურება. პირს ნუ მიადებთ! ერთ მომენტში, ორი პერსონაჟი სიკვდილის ფონზე ერთმანეთთან სექსუალურ კავშირს ამყარებს, რაც კიდევ უფრო ამცირებს სიტუაციის სერიოზულობას. ეს სამწუხაროა, რადგან საკუთარი მომავალი სიკვდილის წინასწარი განჭვრეტის კონცეფცია საკმაოდ საინტერესოა. ფილმი „ფინალური დანიშნულების“ მსგავს მიდგომას იყენებს, ზედმეტად დრამატული სიკვდილებით, თუმცა უფრო ზებუნებრივი ელემენტებით არის დატვირთული. ეს უფრო მოჩვენებებს ჰგავს, რომლებიც ადამიანებს აშინებენ და შემდეგ უკიდურესად ძალადობრივი გზით კლავენ. ალბათ, სასტვენს გაუმართლა, რომ არცერთი მოზარდი არ აპირებდა მშვიდობიანად სიკვდილს ძილში, თორემ ეს საკმაოდ არადამაჯერებელ მკვლელობად გადაიქცეოდა. „სასტვენის“ პერსონაჟები უკიდურესად სუსტები არიან და 90-იანი წლების ფილმების სტერეოტიპებს გვანან: ახალი გოგონა, მისი განდგომილი ბიძაშვილი, ორი ბულინგი და ორი პოპულარული გოგონა, რომლებსაც არაპოპულარულ ბავშვებთან კავშირი აქვთ. რატომ არის ზუსტად იგივე ტიპის მრავალი პერსონაჟი? ეს აბსურდულად სულელურია, და ფილმში, სადაც ამ ხალხზე უნდა ზრუნავდე, მე უბრალოდ მათ საბოლოო სიკვდილს ველოდი. დიალოგები იმდენად არაბუნებრივია, რომ ხშირად უფრო გაუცნობიერებლად სასაცილო მომენტებს ქმნის, ვიდრე რაიმე დამაჯერებელს. ამ სკოლის მოსწავლეების ლაპარაკის მოსმენა დამღლელია. ყოველთვის მომწონდა დაფნე კინი და სოფი ნელისი, მაგრამ აქ მათ ბევრი არაფერი აქვთ სათამაშო. მათი პერსონაჟები ერთმანეთს უყვარდებათ, მაგრამ ეს ძალიან ხელოვნურია და მათ შორის ნაპერწკალი არ არის. სასიამოვნოა, რომ ფილმი ლესბოსურ ურთიერთობებს ყოველდღიურად აღიქვამს და არა როგორც რაიმე განსაკუთრებულს, მაგრამ მათ შორის არანაირი ქიმია არ იგრძნობა. ნიკ ფროსტიც ჩნდება, როგორც პერსონაჟი, რომელიც მხოლოდ სიუჟეტის ასახსნელად არის და მარტივი მსხვერპლია. და არ ვარ დარწმუნებული, რომ შემიძლია სცენას სერიოზულად მოვეკიდო, როდესაც პერსონაჟის სახელია ცხენი და ხალხი საშინლად გაჰყვირის ამ სახელს. ყველაზე ცუდი პერსონაჟი ნოა ჰაგერტია, რომელსაც პერსი ჰაინს უაიტი ასრულებს. ის ადგილობრივი ეკლესიის ახალგაზრდული ლიდერია, რომელიც ასევე... ნარკოდილერია? შესაძლოა, ეს კარგად ყოფილიყო გათამაშებული, მაგრამ ის იმდენად ზედმეტად ბოროტია პირველივე გამოჩენიდან, რომ მისი სერიოზულად აღქმა რთულია. მისი არსებობა მხოლოდ სიუჟეტის დასასრულის მიბმაა, მისი ბოროტება სხვა პერსონაჟებს ყოველგვარი დანაშაულისგან ათავისუფლებს. მაგრამ, როგორც ამ ფილმის ბევრი სხვა პერსონაჟი, ის მხოლოდ კარიკატურაა და არასდროს არ გრძნობ, რომ ის ნამდვილი ცოცხალი ადამიანია. ყველა პერსონაჟი უბრალოდ საშუალებაა ამ ამბის მოსაყოლად, ნაცვლად იმისა, რომ ეს მოვლენები რეალურ, მრავალგანზომილებიან ადამიანებს დაემართოთ. ყველაფერი არ არის საშინელი, რადგან არის რამდენიმე შესანიშნავი ვიზუალური ეფექტი, მაგალითად „სპირალის ლაბირინთი“ ნამდვილი გამორჩეული მომენტია. რეჟისორ კორინ ჰარდის ზოგჯერ საინტერესო ხედვა აქვს. ზოგიერთი სიკვდილი ძალიან შთამბეჭდავია, განსაკუთრებით ძალადობრივია ბოლო რამდენიმე სცენა. მანქანის და მანქანა-დანადგარების ავარიები განსაკუთრებით სასტიკი იყო და კარგად იყო შესრულებული. თუ ფილმი ამას უფრო მეტ დროს დაუთმობდა და სასტვენის წესებზე უფრო მეტად იმუშავებდა, მას უფრო დიდი პოტენციალი ექნებოდა. მაგრამ წესები საშინლად არათანმიმდევრულია. ერთი პერსონაჟი სასტვენის შემდეგ ერთ საათში კვდება, სხვები კი – დღეებში. თავიდან მეგონა, რომ ეს დაკავშირებული იყო მათი სიკვდილის მოახლოებასთან, მაგრამ არა. ყველაფერი სრულიად შემთხვევითია. მრავალი საშინელებათა ფილმის რეჟისორია მოხსენიებული „მუსჩიეტის სიგარებში“ (ფილმ „იტ-ის“ რეჟისორის, ენდის გამო) და მისტერ კრევენში (ცხადია, უესის გამო). დარწმუნებული ვარ, სხვაც ბევრი გამომრჩა, მაგრამ ეს კიდევ ერთი ელემენტია, რომელიც ამ ფილმს წინა ათწლეულის საშინელებათა ფილმს ამსგავსებს, რადგან ეს უკვე გაცვეთილი ტროპია. „სასტვენის“ ყურება ნამდვილად არ მსიამოვნებდა. რამდენიმე შთამბეჭდავი სიკვდილის გარდა, ეს იმ ტიპის ფილმს ჰგავს, რომელსაც 2010-იან წლებში სტრიმინგზე ვნახავდი. პერსონაჟები უბრალოდ არასასიამოვნოა და მათი ბედზე ზრუნვა რთულია. ფილმი არ ტოვებს დასამახსოვრებელ შთაბეჭდილებას.