იმდენად მივეჩვიე „Saturday Night Live“-ის ეპიზოდებს, რომელთაც ხშირად უწევთ სუსტი შესავალი სკეჩების, მონოლოგების (რომლებიც ხშირად უფრო საყვარლები ან ფუნქციური არიან, ვიდრე მართლა სასაცილო) და/ან საწყისი თამაშ-შოუს სკეჩის მძიმე ამოოხვრის გადალახვა, რომ როდესაც ეპიზოდი მართლაც ძლიერად იწყება, ეს არაპროპორციულ აღფრთოვანებასა და გაბერილ მოლოდინებს იწვევს. ალექსანდრ სკარსგარდის პირველი მასპინძლობის 20 წუთის შემდეგ, თითქოს ეს იყო ერთ-ერთი იმ უცნაური შემთხვევიდან, როდესაც შედარებით დაბალი მოლოდინის მქონე წამყვანი (ამ შემთხვევაში ისეთი, ვისი გვარის გადამოწმებაც ხშირად გჭირდება, რომ გაარჩიო ის არის თუ მისი ძმა, რომელიც ასევე მსახიობია, რადგან ორივეს ნათამაშები აქვს ვამპირის როლი) სეზონის გამორჩეული მომენტის თავმჯდომარე ხდება. იცით, დაახლოებით ისე, როგორც ჩვეულებრივი შეყვარებული მოულოდნელად აწვდის უცნაურ ხუმრობებს ყველა შემთხვევისთვის! ეს იმასაც არ ნიშნავს, რომ ამ კვირის ეპიზოდის „კოლდ ოფენი“ ყველა დროის საუკეთესო იყო. მაგრამ ეს არ ყოფილა ტრამპი, რომელიც სტენდ-აპს აკეთებდა, და რამდენიმე (თუმცა დაგვიანებული) გასროლაც კი გააკეთა ICE-ის მომწამვლელი მენტალიტეტის მიმართ, მაშინაც კი, თუ მწერლები – შეგვიძლია რეალისტები ვიყოთ და ვთქვათ, რომ ეს კოლინ ჯოსტია? Reddit-ის დამხმარე თემა, რომელიც სცენარისტების შესახებ ინფორმაციას შეიცავს, ყოველთვის იდუმალებით ცარიელია „კოლდ ოფენებთან“ დაკავშირებით, მაგრამ წარსულში ხშირად ჯოსტს მიაწერდნენ – უბრალოდ ვერ შეაჩერებენ საკუთარ თავს, რომ გონიერების ხმა მიანიჭონ იქ, სადაც ის არ არსებობს. ამ შემთხვევაში, პიტ დევიდსონი გარკვეულწილად უაზროდ თამაშობდა სასაზღვრო „ცარის“, ტომ ჰომანის როლს; დევიდსონი ზედმეტად ბუნებრივად მიმზიდველი (და თავისებურად გონიერიც კი) არის, რათა გამოსადეგი იყოს იმ ადამიანის როლში, რომელიც ამჟამად ყველაზე მეტად ცნობილია იმით, რომ წინამორბედზე ოდნავ ნაკლებად გადაჭარბებულად ნაცისტურია. „კოლდ ოფენი“ ოდნავ მიანიშნებდა იმაზე, რომ ჰომანის ფილოსოფია სინამდვილეში რადიკალურად არ განსხვავდება ყველა იმ საშინელებისგან, რაც ICE-ს გაუკეთებია, მაგრამ ამის ზედმეტად წარმოჩენა დაარღვევდა „გონიერი ადამიანი ხსნის სიგიჟეს“ პრინციპს, რომელიც ამდენ პოლიტიკურ სკეჩს ახასიათებს. მიუხედავად ამისა: ამას, როგორც ჩანს, ჩვეულებრივზე მეტი ძალისხმევა დასჭირდა და რა შვება იყო ჯეიმს ოსტინ ჯონსონის განთავისუფლება ტრამპის შტიკისგან, რომელიც მისი საჩუქარი/წყევლა გახდა, და სანაცვლოდ, მარტივ კითხვებზე უემოციოდ „ალბათ არასწორი“ პასუხების შეთავაზება. უფრო მეტიც, ტექნიკურად საშუალოზე მაღალი „კოლდ ოფენის“ შემდეგ, მომდევნო რამდენიმე სეგმენტი უმაღლესი დონის იყო, დაწყებული მოკლე, მარტივი და გემრიელად სასაცილო მონოლოგის ნაწილით, სადაც სკარსგარდი, რომელსაც არ გააჩნდა დაუყოვნებლივ ცნობილი პერსონა, რომლის პაროდირებაც შეეძლო, ისაუბრა შოუს 1000-ე (!) ეპიზოდისთვის ჯგუფის ყურადღების ცენტრში მოქცევის სურვილზე. ჯგუფი თითქოს გაღიზიანებული იყო სკარსგარდის პრეტენზიით, რომ მათზე ზრუნავდა და საქსოფონზე დაკვრასაც თითქოსდა ცდილობდა… მთლიანობაში, ეს იყო ისეთი თავისუფალი, სულელური მონოლოგი, რასაც ალბათ 80-იანი წლების ბოლოს ნახავდით. იქიდან სკარსგარდმა უკან დაიხია და შედარებით მშვიდი მამის როლი შეასრულა ზედმეტად კარგად ნათამაშებ წამყვან სკეჩში დედაზე (ეშლი პადილია), რომელიც ოჯახს აცნობებს, რომ ის, შესაძლოა, საბოლოოდ დათანხმდა, რომ ტრამპი ცუდია ქვეყნისთვის – პოტენციურად გაცვეთილი სიუჟეტი, რომელიც ნებისმიერ სხვა დროს შესაძლოა არამიზანშეწონილი ყოფილიყო, რა, ათწლეულის მანძილზე? მაგრამ აქ ის იმდენად კარგად იყო დაწერილი და იმდენად ისარგებლა პადილიას მოთმინებით, როგორც შემსრულებლის, მისი მზადყოფნით, რომ ხუმრობის კულმინაცია გადაედო სიზუსტისთვის, რომ თითქმის სრულყოფილად გაამართლა. წამყვანმა ასევე კარგად იმუშავა ჯეინ ვიკლაინზე ორიენტირებულ წინასწარ ჩაწერილ ნაწყვეტში, რომელმაც ოლიმპიადის რეკლამების პატივისცემა შეარყია, ვიკლაინი კი სპორტსმენის როლში იყო, რომელიც კონკურენციის პერსპექტივაზე მხოლოდ სასიკვდილო შიშს განიცდიდა. ისევ: მარტივი წინაპირობა, ფანტასტიკური შესრულება. სამწუხაროდ, ეს აღმაფრენა დიდხანს არ გაგრძელებულა და სკეჩები, ისე, უფრო მეტად „სკეჩიური“ გახდა შემდეგ – არათანაბარი თავად სკეჩების შიგნით, ვიდრე უბრალოდ მათ შორის. სკარსგარდის ადრეულ ეპიზოდში თავისუფალი, ყველაფრის გამკეთებელი სისულელის შემდეგ, ცოტა გასაკვირი იყო მისი დაბრუნება თავისი ვიკიპედიის ბიოგრაფიიდან ნივთების ამოსაკრებად, მაშინაც კი, თუ ზოგად აუდიტორიას არ ახსოვს, რომ დიახ, მან რეალურად ითამაშა ტარზანი ფილმში, რომელიც, დიახ, საკმაოდ პოპულარული იყო. (ეს დამავიწყდა მანამ, სანამ ტარზანის სკეჩი არ გავიდა ეთერში, და მე, ისე, ვნახე ეს სამსახურისთვის, როგორც ჩანს.) მან შეასრულა თავისი „ნორთმენის“ პერსონაჟის ვარიაცია ვიკინგების თავდასხმის წინასწარ ჩაწერილ ნაწყვეტში, მისაღები იყო, მაგრამ ცოტა დაფუძნებული იყო სტანდარტულ CG გორ ეფექტებზე, რომლებსაც შოუ წელიწადში დაახლოებით სამჯერ იყენებს. სკარსგარდმა ნამდვილი სკანდინავიური გამოცდილება შემოიტანა სკანდინავიური ფილმის გადასაღები მოედნის სკეჩში, რომელიც გლენ პაუელმა რამდენიმე თვის წინ გააკეთა. და იყო, ბუნებრივია, ერთი სკეჩი, რომელიც მის სიმაღლეს ვიზუალურ ხუმრობად განიხილავდა. სკარსგარდი სრულად არ დაბრუნებულა თავის არსებით, მაგრამ ნაკლებად პერსონაჟზე სპეციფიკურ უცნაურობასთან, სანამ ღამის ბოლოს არ ითამაშა „სასაცილო“ შეყვარებული, რომელიც თავის „შემთხვევით“ ხუმრობებს „Cards Against Humanity“-დან იღებდა. ამ მომენტისთვის, ეპიზოდის ადრეული უდარდელი სიხარულის ნაწილი გაფანტული იყო, თუმცა „Cards“-ის სკეჩმა თავისი თავისებურებებით გაამართლა. რაც დარჩა, იყო ის შეგრძნება, რომ შოუს არ სჭირდება ლეგენდარული ვარსკვლავი ან ძველი ქასთის წევრი ეპიზოდისთვის, რომელიც ბუნდოვნად წარსულის გემოს ატარებს (კომპლიმენტურად). 50-ე სეზონის გაუფორმებლობის გათვალისწინებით, ეს ალბათ სწორი ენერგია იყო SNL-ისთვის, რომელიც ოთხნიშნა ეპიზოდების რაოდენობის ზღვარს კვეთს. გარდა ამისა, უმეტესობა