ახლავე დაიწყეთ „სეინფელდის“ უწყვეტი ყურება Netflix-ზე და ეცადეთ, გააპროტესტოთ, რომ ის კვლავაც არ არის სიტკომების სამყაროს მძიმეწონოსანი ჩემპიონი. თითქმის ოცდაათი წელი გავიდა „სეინფელდის“ მეტად საკამათო და ღრმად გაუგებარი ფინალიდან. მას შემდეგ გამოჩენილი ყველა სიტუაციური კომედია „სეინფელდის“ გრძელ ჩრდილში მოქმედებს და დღეს მისი სტრიმინგი ამის მიზეზს ამტკიცებს. „სეინფელდი“ ისე გამოიყურება, თითქოს ის უწყვეტი ყურებისთვის იყო შექმნილი. სინამდვილეში, ის ამას უკეთ აკეთებს, ვიდრე დღევანდელი მრავალი შოუ, რომელიც რეალურად ერთ ჯერზე საყურებლად არის განკუთვნილი. „სეინფელდმა“ ახალი გზა გაკვალა მინიშნებებისა და კომედიური უწყვეტობის თვალსაზრისით, რითაც პრეცედენტი შექმნა წარმატებული სიტკომების მომავალი თაობისთვის და მის მიღმა. მოწინააღმდეგეების გონებრივი შვილის ბუნების ერთგული „სეინფელდი“ ბრწყინვალედ წინააღმდეგობრივი შოუა. ცხრა სეზონის განმავლობაში „სეინფელდი“ მუდმივად იგონებდა საკუთარ თავს თავიდან, ამავდროულად საოცრად თანმიმდევრული რჩებოდა ეპიზოდიდან ეპიზოდამდე. ის თოკზე დადის ყოველდღიური მოვლენების დაკვირვებასა და აბსურდის გამოვლენას შორის. ეს შეიძლება არაფერზე შოუ ყოფილიყო, მაგრამ მაყურებელი მზად უნდა ყოფილიყო ნებისმიერი მოვლენისთვის. როგორც სამეცნიერო ფანტასტიკის შესანიშნავი ნაწარმოები, „სეინფელდი“ საკუთარი შინაგანი პრინციპებით, საკუთარი ლოგიკით მოქმედებს. მესამე და მეოთხე სეზონების გადამწყვეტი პერიოდისთვის „სეინფელდი“ ტელევიზიის დომინანტური კომედიური სერიალი გახდა. მან ეს ტრაგედიის მიღებით გააკეთა, როგორც მხიარულების ფორმულის ნაწილი. და რაც ყველაზე აღსანიშნავია, არასდროს ყოფილა „სეინფელდის“ მსგავსი შოუ, რომელიც ერთდროულად ისეთივე შეპყრობილი იქნებოდა რეალობით, როგორიც მისგან სრულიად მოწყვეტილია. „სეინფელდი“ სრულყოფილი, სრულყოფილად რეალიზებული სიტკომის სამყაროა, რომელიც ჯერის ბინის ან Monk's Cafe-ს დეკორაციის საზღვრებს მიღმა, სამ განზომილებაში არსებობს. სწორედ ეს ხდის შოუს ასე ჩამთრევს და უსასრულოდ ხელახლა საყურებელს. „სეინფელდის“ თავდაპირველი იდეა მარტივი იყო: მივყვეთ სტენდ-აპ კომიკოსს მის ყოველდღიურ ცხოვრებაში, სანამ ის მასალას აგროვებს თავისი გამოსვლისთვის. ეს შოუს შესანიშნავი იდეაა, მაგრამ „სეინფელდმა“ მას სწრაფად გადააჭარბა. მეორე სეზონისთვის შოუ ექსცენტრიული ნიუ-იორკელების ჯგუფის უიღბლობასა და გადაცდომებზე გადავიდა. ადრეულ ეტაპზე „სეინფელდმა“ სწრაფი ტემპი განავითარა, რაც მისი, როგორც უწყვეტი ყურებისთვის შესაფერისი ტელესერიალის, კიდევ ერთი სასიცოცხლო ნაწილია. „სეინფელდის“ ეპიზოდების სტანდარტული ქსელური ხანგრძლივობა დაახლოებით 22 წუთია, რაც იმას ნიშნავს, რომ თუ მართლა მოინდომებთ, შეგიძლიათ ექვსი, ან თუნდაც ცხრა ეპიზოდი ერთ ჩაჯდომაზე ნახოთ. თუმცა თითოეულ ეპიზოდში იმდენი რამ ხდება, რომ იგრძნობთ, თითქოს ორჯერ მეტი ნახეთ. ამასთან ყველაზე ახლო პარალელი არ არის სხვა სიტკომი, არამედ ინოვაციური HBO დრამები, როგორიცაა „სოპრანოს კლანი“ და „მოსმენა“. „სეინფელდის“ ეპიზოდებს გარკვეული სიმკვრივე ახასიათებს. გარკვეული, ნაცნობი, ცოცხალი ხარისხი, რომლის მსგავს დონეზეც მხოლოდ რამდენიმე სხვა სიტკომი, M*A*S*H*-დან „ჩირსამდე“ და „ყოველთვის მზიანია ფილადელფიაში“-მდე, დგას. „სეინფელდის“ მიდრეკილება თვითრეფერენტული იუმორისკენ და სიუჟეტური ხაზების, დიალოგების ნაწილების და სიტუაციების გამეორებისკენ ეპიზოდებს შორის, მე-2 და მე-3 სეზონების განმავლობაში განვითარდა. შოუმ დიდი ნახტომი გააკეთა მე-4 სეზონით, რომელშიც სეზონის ხანგრძლივობის სიუჟეტური ხაზი იყო წარმოდგენილი, რომელიც შოუს საკუთარ წარმოშობის ისტორიას პაროდირებდა. რაც მთავარია, რაც უფრო თვითშეგნებული ხდებოდა შოუ, მით უფრო დაიხვეწა მისი ეპიზოდური ფორმულა. ეს პირდაპირ მიგვიყვანს „სეინფელდის“ სხვა ლეგენდარულ სეზონის ხანგრძლივობის სიუჟეტურ ხაზამდე: ჯორჯის ნიშნობა სუზანთან და სუზანის საბოლოო შოკისმომგვრელი სიკვდილი მე-7 სეზონში. თავდაპირველად მე-4 სეზონში შემოყვანილი სუზანი დაბრუნდა, როგორც რომანტიკული კონტრაპუნქტი ჯორჯისთვის, მაგრამ როდესაც მსახიობმა ჰაიდი სვედბერგმა ვერ მოახერხა მთავარ მსახიობებთან შეწყობა, მიმავალმა შოურანერმა ლარი დევიდმა მისი სამარცხვინო წასვლა მოიფიქრა. ლარი დევიდის წასვლის შემდეგ, მის ბოლო ორ სეზონში „სეინფელდი“ ექსპონენციურად უფრო აბსურდული გახდა. შოუს უწყვეტი ყურება ხაზს უსვამს მის სამ განსხვავებულ ეპოქას და იმას, თუ როგორ შეცვალა თითოეულმა მათგანმა თამაში სიტკომებისთვის თავისი განსხვავებული გზით. გარკვეულწილად, სუზანის სიკვდილი შოუს შავი იუმორისადმი მიდრეკილების მწვერვალი იყო. დევიდის წასვლის შემდეგ, გვიანდელმა „სეინფელდმა“ თავისი სულელური მხარე მიიღო. ამრიგად, „სეინფელდი“ არის სატელევიზიო სერიალის უმაღლესი მაგალითი, რომელიც ფინალის დასრულების შემდეგ გიბიძგებთ, რომ მაშინვე დაბრუნდეთ პილოტ ეპიზოდში და თავიდან დაიწყოთ ყველაფერი. რადგან იქ, სადაც შოუ მთავრდება და სადაც იწყება, ძალიან განსხვავებულად იგრძნობა, მაშინაც კი, თუ ისინი ბრწყინვალედ იხსნება და იხურება ერთი და იმავე დიალოგის სტრიქონებით. მიუხედავად იმისა, რომ შოუს ეთოსის მიხედვით, „სეინფელდის“ პერსონაჟები არაფერს სწავლობენ და ვერ ვითარდებიან როგორც პიროვნებები, თავად შოუს აქვს შესამჩნევი პერსონაჟის რკალი 1-ლი სეზონიდან მე-9 სეზონამდე. ის თანმიმდევრულად ვითარდებოდა, თანაბრად სწავლობდა თავისი შეცდომებიდან და წარმატებებიდან, რაც ძლიერ განსხვავდებოდა ჯერის, ჯორჯის, კრამერისა და ელეინისგან. „სეინფელდის“ ბოლო ეპიზოდი, „ფინალი“, უსამართლოდ არის გაკრიტიკებული. ეს არის სრულყოფილი გამოსამშვიდობებელი სერიალისთვის, რომელიც ცხრა წლიან სიუჟეტურ ხაზებს აგვირგვინებს მინიშნებების აღლუმით, შემდეგ კი სჯის თავის გაღიზიანებულ პროტაგონისტებს რაღაც სრულიად სულელურისთვის, მას შემდეგ, რაც მათ თითქმის ყველაფერი, სავარაუდო მკვლელობის ჩათვლით, შერჩათ იმ მომენტამდე. და მაინც, „სეინფელდის“ გუნდი არაფერს სწავლობს, რაც მისი ნამდვილი გენიალურობაა.