ლინდა ლიდლი (რეიჩელ მაკადამსი) მცირე არეულობაშია. იგი აშკარად სცილდება ბუღალტრის (უფრო სწორად, როგორც ის არაერთხელ განმარტავს, საკონსულტაციო ფირმის სტრატეგიისა და დაგეგმვის დეპარტამენტის წევრის) სამუშაოს მოთხოვნებს, სადაც სხვადასხვა აღმასრულებელი მაღალჩინოსანი მამაკაცი ყველას, ვისთანაც გოლფს არ თამაშობენ, საკუთარი მდივნის რაიმე ვარიაციად აღიქვამენ. მაგრამ მას აცვია მოდიდან გადასული ფეხსაცმელი და არამიმზიდველი სვიტერები. ის ამბობს მეგობრულ სამუშაო ხუმრობებს, რომლებიც ისედაც არ არის სასაცილო, შემდეგ კი დაბრკოლდება თავისი ჩურჩულით ნათქვამი, თეატრალური ინტონაციით. მას სახლიდან მოაქვს ლანჩი და როდესაც ტუნას ნაჭერი ტუჩის ქვემოთ ედება, სანამ ახალ უფროსს, ბრედლი პრესტონს (დილან ო'ბრაიენი) შეხვდება სწრაფი თვითრეკლამისთვის, ეს არ არის მხოლოდ ჩვეულებრივი პერსონაჟის შენიშვნა. კამერა ულტრა-ახლო კადრში აჩვენებს მის პირს, იღებს ამ სიმახინჯეს, და ასევე ახლოდან ბრედლის თვალებს, რომლებიც საშინლად ანათებს შედარებით ხანდაზმული ქალის დანახვაზე, რომელიც მისთვის არ გამოწყობილა. ეს სემ რეიმის ხელწერაა. რა თქმა უნდა, ასეთია აგრეთვე მოულოდნელი, შემაშინებელი ჰალუცინაცია საზარელი ფიგურის შესახებ. ასეთია დედამიწიდან ამოშვერილი ხელი. და ასეთია სისხლისა და სხვა სითხეების გაჟღენთვა ფილმში „დამეხმარე“, რეიმის პირველი R-რეიტინგული ფილმი ბოლო მეოთხედი საუკუნის განმავლობაში. მაგრამ ეს ნიშნები მოგვიანებით ჩნდება. ექსტრემალური ახლო კადრები მხოლოდ გამაფრთხილებელი გასროლებია, ნიშნები იმისა, რომ რეიმი დაბრუნდა და მზადაა გაგიჟებისთვის. „დამეხმარე“ მისი ყველაზე არეულ-დარეული ქმნილებაა „ჯოჯოხეთში წამიყვანეს“ შემდეგ (რომელმაც როგორღაც PG-13 რეიტინგით გაძლო) და ზოგჯერ ნაკლებად ზებუნებრივ კომპანიონ ფილმს ჰგავს მისი ყველაზე სოციალურად გააზრებული სუფთა ჰორორების ფონზე. ორივე ფილმის გმირები შეპყრობილნი არიან კორპორაციულ კიბეზე ასვლის სურვილით და იმ გაყალბებული მოთხოვნებით, რომლებსაც მათ თავიანთი იმპოზიციური მამაკაცი უფროსები უყენებენ. ბრედლი, ძველი უფროსის ვაჟი, რომელმაც ლინდას მნიშვნელოვანი დაწინაურება აღუთქვა, განსაკუთრებით გამომფიტველია ამ კუთხით; ჩვენ მას დახურულ კარს მიღმა ვხედავთ (მიუხედავად მისი „ღია კარის პოლიტიკისა“), როგორ უდარდელად ეუბნება დაქვემდებარებულს, რომ ლინდას დაწინაურებას ერთ-ერთ თავის „ძმას“ მისცემს, მას კი ძირითადი ოფისიდანაც მოიშორებს. (მას ნამდვილად არ მოსწონს ტუნა. ან, შეგვიძლია ვივარაუდოთ, ქალები, რომლებიც არ იზიდავს.) მის დასაწყნარებლად ის კიდევ უფრო გაყალბებულ თამაშს სთავაზობს: მას შეუძლია შეუერთდეს კორპორაციულ მოგზაურობას საზღვარგარეთ, დაეხმაროს ციფრების დათვლაში და შემდეგ დაელოდოს, რომ ეტყვიან, ეს როგორღაც უბრალოდ არ იყო საკმარისი. სამაგიეროდ, მათი თვითმფრინავი ოკეანეში ვარდება, მოკლე ეპიზოდში, რომელიც დადგმულია ისე, როგორც მოელოდით სემ რეიმისგან თვითმფრინავის კატასტროფის დადგმას, სადაც მსხვერპლთა უმეტესობა სრულიად არასიმპათიურად არის წარმოჩენილი: კომიკური, ჰაერში მყოფი წამების კამერა. ლინდა და ბრედლი უცნობ კუნძულზე აღმოჩნდებიან, ლინდა დაშავებული უფროსის სიცოცხლეს იხსნის და მათ შორის ძალთა ბალანსი იწყებს ცვლას. ბრედლის ამ ცვლილების შესახებ გარკვეული პირდაპირი ინსტრუქცია სჭირდება. ო'ბრაიენი მას თამაშობს, როგორც რეიმისეული „სულელის“ ბრო-ვერსიას, Looney Tunes-ის სტილის ღრუტუნითა და იმედგაცრუების ღრიალით, რაც მის სულიერ (და, ერთი მოკლე ფოტოს მეშვეობით, ეკრანულ) მამას, ბრიუს კემპბელს, გააამაყებდა. ბრედლის პირველი ინსტინქტი ის არის, რომ ლინდას დაქვემდებარებულად მოექცეს. ამდენად, ის აგრძელებს ისეთი უაზრო, არათავაზიანი მითითებების გაცემას (როგორიცაა ახსნა, რომ ლინდამ უფრო დიდი ცეცხლი უნდა დაანთოს), რომლებსაც ნებისმიერი კორპორაციული ოფისის თანამშრომელი ამოიცნობს, როგორც მაღალი თანამდებობის პირების ტიპურ ბრძანებებს. ლინდა, რომელიც შემთხვევით შეპყრობილია შოუ „გადარჩენილებით“ („Survivor“), ამ კუნძულზე აღმოჩნდება წყლის, საკვებისა და თავშესაფრის მოპოვების გასაოცრად ვრცელი ცოდნით. ისევე როგორც მის სამსახურში, მას აქაც ნამუშევარი აქვს; სამსახურისგან განსხვავებით, ამ სამუშაოსგან მიღებული კმაყოფილება მას დამატებით ბზინვარებას ანიჭებს. მისი თმაც კი კუნძულისთვის დამახასიათებელი კულულებით იფარება. ფილმი ასახავს უამრავ დაძაბულობას, რომელიც ვითარდება წყვილის ერთად გატარებისას, უშველის მოლოდინში, და მათ შორის არსებულ წინააღმდეგობრივ იდეებს იმის შესახებ, თუ როგორ გაუმკლავდნენ თავიანთ მდგომარეობას. შემდგომი განმარტება ფილმის სიუჟეტის მოულოდნელობების გამოვლენის რისკს შექმნის – თუმცა, რაც ნამდვილად არაპროგნოზირებადია „დამეხმარე“-ში, ეს არ არის პირდაპირი სიუჟეტი, სადაც რამდენიმე შემობრუნება, რაც არ უნდა დამაკმაყოფილებელი იყოს, აშკარად წინასწარ არის გაცნობიერებული. არა, რეიმი და სცენარისტები სამაგიეროდ აუდიტორიას წონასწორობას უნარჩუნებენ იმით, რომ playful-ურად ირგვლივ ტრიალებენ კითხვაზე, ვის ან რას უნდა ვუგულშემატკივროთ ამ სიტუაციაში. ლინდა უფრო აშკარად სიმპათიური მხარეა, მაგრამ ისეთივე სახალისოა მისი ლიდერობის ხილვა – მაკადამსის ნახვა, როგორ სიტყვასიტყვით გააფთრებით ნადირობს საშიშ გარეულ ღორზე – რეიმის უფრო ეკლიანი გენდერული პოლიტიკა აქვს, ვიდრე მარტივი „კარგია მისთვის“ ტიპის კინო. თავიდან ის დაუნდობლად ასახავს ლინდას, როგორც მოუხერხებელ „დორკს“, ისე შორს მიდის, რომ მის სიმპათიურ, ახალგაზრდა უფროსის მიმართ ძლივს დაფარულ მიზიდულობას აჩვენებს. როდესაც ბრედლი უმადურად ადანაშაულებს მას სანაპიროზე „დიასახლისობის“ თამაშში, ის ღრმად მფარველობს, და ფილმმა ეს იცის. თუმცა, მზარდი შეგრძნებაა, რომ კინორეჟისორები არც მთლად არ ეთანხმებიან ამას. ასე რომ, ლინდას ძველმოდური და ჩაშლილი იდეის გვერდით, რომ მისი სამსახურში ერთგულებითა და უნარებით მუშაობა საბოლოოდ ჯილდოს მოუტანს, ფილმი კიდევ უფრო ძველმოდურ მინიშნებას აჩენს, რომ მას შესაძლოა მოეწონოს 60-იანი წლების სტილის თანამშრომელი, დაქვემდებარებული და დიასახლისის კომბინაციად მსახურება.