1964 წლის აგვისტოში, ნიუ-იორკის Delmonico Hotel-ის 602-ე ოთახში, პოპულარული მუსიკის ტრაექტორია სამუდამოდ შეიცვალა, როდესაც ბობ დილანი თავის ერთ-ერთ საყვარელ ბენდთან შესახვედრად მივიდა. ეს ცვლილება არ მომხდარა საქმიანი გარიგების ან შემოქმედებითი თანამშრომლობის გამო, არამედ The Beatles-ის ერთ-ერთი უდიდესი ჰიტის ირგვლივ მომხდარი სახალისო გაუგებრობის გამო. შეხვედრა მწერალმა ალ არონოვიცმა მოაწყო, მაგრამ დილანი მასიური მცდარი წარმოდგენით მივიდა. მას შემდეგ, რაც მოისმინა „I Want to Hold Your Hand“, დილანი დარწმუნებული იყო, რომ „შესანიშნავი ოთხეული“ უკვე გამოცდილი კონტრკულტურის ხატები იყვნენ. ირონია ის იყო, რომ დილანმა სტრიქონი „I can't hide“ (ვერ დავიმალები) შეცდომით გაიგო, როგორც „I get high“ (ვთვრები / ვკაიფობ). როდესაც მან მათ დასაჯდომი ადგილი და მოსაწევი შესთავაზა, შოკირებული დარჩა, აღმოაჩინა რა, რომ მსოფლიოს უდიდესი როკ-ვარსკვლავები რეალურად „სუფთები“ იყვნენ (არ ჩავთვლით ვისკის და კოლას). იმ ღამეს, რინგო სტარმა, რომელიც არ იცნობდა ეტიკეტს, მთელი სიგარეტი თავად მოწია და „ლენონ-მაკარტნის“ მარტივი სასიყვარულო სიმღერების ერამ სწრაფი დაცემა დაიწყო. Delmonico-ში შეხვედრამდე The Beatles „გადამდები ჰუკების“ უდავო მეფეები იყვნენ. ისინი წერდნენ ახალგაზრდული სიყვარულის ბრწყინვალე, ორგანზომილებიან სურათებს – ჭკვიანურს, მაგრამ განზრახ უნივერსალურს. ნიუ-იორკში იმ ღამის შემდეგ, „დილანის ეფექტმა“ ქიმიური კატალიზატორის როლი შეასრულა, განსაკუთრებით კი ჯონ ლენონის ფსიქიკაზე. მან გააცნობიერა, რომ არ იყო ვალდებული, წერდა „მათთვის“ (ფანებისთვის), არამედ შეეძლო საკუთარი თავისთვის ეწერა. ეს იმას არ ნიშნავს, რომ იმ ღამის გავლენა ცალმხრივი იყო. დილანი, ფოლკ-სცენისთვის „თაობის ხმა“, ფარულად მოხიბლული იყო The Beatles-ის ელექტრონული ენერგიითა და გლობალური მიღწევებით. მათი ჰიტების ჩარტებში დომინირებამ დილანი აიძულა, დაერღვია „ფოლკის სისუფთავის“ წესები. 1965 წელს, სასტუმროში შეხვედრიდან ერთ წელზე ნაკლებ დროში, დილანი ნიუპორტში ელექტრონულ ჟღერადობაზე გადავიდა, რითაც ეფექტურად შეაერთა The Beatles-ის როკ-ძალა თავის ლირიკულ სიღრმესთან. შედეგი იყო Highway 61 Revisited – ალბომი, რომელიც, ალბათ, არ იარსებებდა ნიუ-იორკის იმ შეხვედრის გარეშე.