„შვიდი სამეფოს რაინდი“: „სამეფო კარის თამაშების“ ფრენჩაიზის საუკეთესო დამატება – თაობათა გამაერთიანებელი შეფასება

საზოგადოება კვლავაც მოხიბლულია „სამეფო კარის თამაშების“ ფრენჩაიზით, რასაც ორი უაღრესად წარმატებული სპინ-ოფი – „დრაკონის სახლი“ და „შვიდი სამეფოს რაინდი“ – მოწმობს. მიუხედავად იმისა, რომ მე, Z თაობის წარმომადგენელი, და მამაჩემი, X თაობის წარმომადგენელი, ბევრ რამეზე არ ვთანხმდებით, ერთ საკითხში ჩვენი აზრები თანხვედრაშია: „შვიდი სამეფოს რაინდი“ დღემდე „სამეფო კარის თამაშების“ საუკეთესო სერიალია და ის მხოლოდ უმჯობესდება. ფენტეზის ჟანრისადმი ჩემი სიყვარული მამაჩემს მმართებს, რომელმაც ის მრავალი საშუალებით გამაცნო, მათ შორის იყო ისეთი კინოკლასიკა, როგორიცაა „მე-13 მეომარი“ (1999), „ტროა“ (2004) და „300“ (2006), MMORPG „World of Warcraft“ და ისეთი სერიალები, როგორიცაა „სამეფო კარის თამაშები“, რომელიც მან თორმეტი წლის ასაკში გამაცნო. მიუხედავად იმისა, რომ ეს უკანასკნელი შესაძლოა მისი მხრიდან საეჭვო აღმზრდელობით გადაწყვეტილებად ჩაითვალოს, ამან საშუალება მომცა, რეალურ დროში განმეცადა ის, რაც ოდესმე შექმნილი ყველაზე საკულტო ფრენჩაიზებიდან ერთ-ერთი გახდებოდა და სერიალთან ერთად გავიზარდე. აქედან გამომდინარე, გარკვეული ავტორიტეტით შემიძლია ვთქვა, რომ „შვიდი სამეფოს რაინდი“ დღემდე „სამეფო კარის თამაშების“ ფრენჩაიზის უდიდესი დამატებაა და მამაჩემიც მეთანხმება. ბავშვობაში უამრავ საათს ვატარებდი მამაჩემთან ერთად მის ავტოფარეხის „მამაკაცების ბუნაგში“, სადაც ერთად ვუყურებდით ფილმებსა და სერიალებს, სანამ დედა საბოლოოდ არ მოვიდოდა ჩემს დასაძინებლად. სწორედ იქ შემიყვარდა პირველად „სამეფო კარის თამაშების“ ფრენჩაიზი. დროთა განმავლობაში, როცა გავიზარდე, მამაჩემის და ჩემი გემოვნება თანდათან დაგვეშორა. ახალგაზრდა ზრდასრულობისას, თითქმის შეუძლებელი იყო მისთვის რაიმე ახლის ყურება. როგორც ჩანს, მას არ მოსწონდა თანამედროვე გამოშვებების უმეტესობა და არასოდეს ერიდებოდა თავისი უკმაყოფილების გამოხატვას. ამას ჩვენს შორის არსებულ თაობათა შორის განსხვავებას მივაწერდი – ჩემი, ადვილად მომბეზრებელი Z თაობის გემოვნება ეჯახებოდა მის, ბევრად უფრო კრიტიკულ X თაობის მსოფლმხედველობას. სწორედ ამიტომ, როდესაც მამას ვკითხე, უყურა თუ არა „შვიდი სამეფოს რაინდს“ და მან დაუყოვნებლივ განაცხადა, რომ ეს იყო საუკეთესო „სამეფო კარის თამაშების“ სერიალი, რაც კი ენახა, უზომოდ ბედნიერი ვიყავი. წლების შემდეგ, პირველად გვქონდა ერთნაირი ენთუზიაზმით გაზიარებული აზრი შოუს შესახებ. და თუ Z თაობის წარმომადგენელიც და X თაობის წარმომადგენელიც თანხმდებიან, მაშინ „შვიდი სამეფოს რაინდი“ აშკარად განსაკუთრებული მოვლენაა. რაც „შვიდი სამეფოს რაინდს“ „სამეფო კარის თამაშებისა“ და „დრაკონის სახლის“ ზემოთ აყენებს მამაჩემისთვის, ოთხ სიტყვაში შეიძლება შეჯამდეს: „ის ეპიკურია, მაგრამ მარტივია“, რასაც მთელი გულით ვეთანხმები. სერიალი შორდება ზედმეტად რთულ ფენტეზის პოლიტიკასა და ვრცელ მითოლოგიას, რომლებიც სხვა შოუებს ახასიათებს, და სამაგიეროდ, აქცენტს აკეთებს გმირის კლასიკურ მოგზაურობაზე. ეს სიმარტივე საშუალებას აძლევს სიუჟეტს თავისუფლად განვითარდეს და ემოციურ მომენტებს უფრო ზემოქმედს ხდის. ამ ეფექტის დიდი ნაწილი მისი ორი მთავარი პერსონაჟის, დანკისა და ეგის, რეალისტურობიდან და მიმზიდველობიდან მოდის. ისინი მყისიერად საყვარლები არიან, რაც ამ ფრენჩაიზისთვის იშვიათობაა. მამაჩემი, კერძოდ, ხაზს უსვამს დანკის ფიზიკურ უხერხულობებს (მაგ. ფაღარათს), მის ოცნებას, გამხდარიყო იმაზე დიდი, ვიდრე იყო, მის „ვახშმის“ მოთხოვნას ლიონელ ბარათეონის კარავში შეპარვისას და ათობით სხვა მცირე, მიწიერ მომენტს, რაც დანკს უდავოდ ადამიანურად აქცევს. დანკი არის პერსონაჟი, რომელშიც ბევრ მაყურებელს შეუძლია საკუთარი თავის დანახვა, და ის გამოირჩევა, როგორც „სამეფო კარის თამაშების“ ერთ-ერთი იმ მცირერიცხოვან ფიგურათაგანი, რომელსაც ნამდვილი ოქროს გული აქვს, რაც მას შეუძლებელს ხდის არ გულშემატკივრობდე. მამაჩემის მიერ შოუსადმი ასეთი ძლიერი მიჯაჭვულობის კიდევ ერთი მნიშვნელოვანი მიზეზი ეგია, კერძოდ, დექსტერ სოლ ენსელის შესრულება. ამ საკითხში მეც მთელი გულით ვეთანხმები მას, რადგან დექსტერის სახის გამომეტყველება და ტექსტის გადმოცემა გამორჩეულია, რაც მთელ სერიალს ამაღლებს და მას ახალ დონეზე გადაჰყავს. ვეთანხმები ყველაფერს, რაც მამას მოსწონს შოუში, მაგრამ რაც „შვიდი სამეფოს რაინდს“ სხვა „სამეფო კარის თამაშების“ სერიალებზე მაღლა აყენებს ჩემთვის, ეს არის მისი მზაობა, უკან დაიხიოს ზედმეტად ბნელი და ჰიპერსექსუალური შინაარსისგან. მომწონს, რომ „შვიდი სამეფოს რაინდი“ უფრო ხალისიან ტონს ირჩევს და თავის გმირებს საშუალებას აძლევს, მოიპოვონ მნიშვნელოვანი გამარჯვებები, ნაცვლად იმისა, რომ მუდმივად ტრაგედიით გაანეიტრალოს ყოველი ტრიუმფი. ეს არ ნიშნავს, რომ სერიალს ბნელი მომენტები აკლია, რადგან ის აუცილებლად შეიცავს მათ. თუმცა, ეს მომენტები არასოდეს არის დამთრგუნველი და ისინი მუდმივად დაბალანსებულია იუმორითა და სითბოთი, რაც „სამეფო კარის თამაშებსა“ და „დრაკონის სახლს“ ხშირად აკლია. ისეთი პერსონაჟები, როგორებიც არიან ეგი, დანკი, ლიონელ ბარათეონი, რეიმუნ ფოსოუეი და სხვები, შემოაქვთ ასე საჭირო სიმსუბუქის შეგრძნება, რაც სამყაროს უფრო მდიდარს და ცოცხალს ხდის. მთლიანობაში, „შვიდი სამეფოს რაინდის“ პერსონაჟები წარმოუდგენლად კარგია. მისი ბოროტმოქმედებიც კი, როგორიცაა აერიონ ტარგარიენი, ღრმად მიმზიდველები და უცნაურად საყვარლები არიან, მაშინაც კი, როცა ისინი უდავოდ საშინელი ადამიანები არიან. მე თითქმის ყველა პერსონაჟი მიყვარდება, რომლებსაც სერიალი წარმოგვიდგენს, და ვაფასებ იმას, რასაც თითოეული მათგანი შეაქვს ნარატივში – გამორჩეული პერსონაჟებიდან, როგორიცაა სტილი პეიტი, ბეილორ ტარგარიენი და მეიკარ ტარგარიენი, უსახელო მეძავებამდეც კი, რომლებიც სამყაროს ტექსტურას მატებენ. ტონისა და პერსონაჟების მიღმა, კიდევ ერთი მნიშვნელოვანი მიზეზი, რის გამოც „შვიდი სამეფოს რაინდი“ ჩემთვის „სამეფო კარის თამაშების“ ყველა სხვა სერიალზე მაღლა დგას, არის ის, რასაც მხოლოდ „წმინდა ეპიკურობითა“ და „უმაღლესი კინემატოგრაფიული ხარისხით“ შემიძლია აღვწერო.