„შვიდი სამეფოს რაინდი“: „სამეფო კარის თამაშების“ საუკეთესო სპინ-ოფი, რომელზეც თაობები შეთანხმდნენ

„სამეფო კარის თამაშების“ ფრანშიზა კვლავაც უზარმაზარი პოპულარობით სარგებლობს, რასაც მოწმობს ის ფაქტი, რომ ორიგინალურმა სატელევიზიო სერიალმა უკვე შექმნა ორი უაღრესად წარმატებული სპინ-ოფი: „დრაკონის სახლი“ (House of the Dragon) და „შვიდი სამეფოს რაინდი“ (A Knight of the Seven Kingdoms). მიუხედავად იმისა, რომ მე, Z თაობის წარმომადგენელი, და მამაჩემი, X თაობის წარმომადგენელი, ბევრ რამეზე არ ვთანხმდებით, ერთ საკითხში ჩვენი აზრები თანხვდება: „შვიდი სამეფოს რაინდი“ „სამეფო კარის თამაშების“ საუკეთესო სერიალია დღემდე და ის მხოლოდ უმჯობესდება. ჩემი ფენტეზის სიყვარული მამაჩემს ვუმადლი, რომელმაც ეს ჟანრი სხვადასხვა მედიუმის საშუალებით გამაცნო, მათ შორის კინოს კლასიკოსების, როგორიცაა „მე-13 მეომარი“ (The 13th Warrior, 1999), „ტროა“ (Troy, 2004) და „300“ (300, 2006), MMORPG „World of Warcraft“ და სატელევიზიო სერიალები, როგორიცაა „სამეფო კარის თამაშები“, რომელიც მან თორმეტი წლის ასაკში გამაცნო. მიუხედავად იმისა, რომ ეს უკანასკნელი მისი მხრიდან საეჭვო აღმზრდელობითი გადაწყვეტილება იყო, მან ასევე მომცა საშუალება, განმეცადა ის, რაც ოდესმე ერთ-ერთი ყველაზე საკულტო ფრანშიზა გახდებოდა რეალურ დროში და გავიზარდე სერიალთან ერთად. ამდენად, შემიძლია გარკვეული ავტორიტეტით განვაცხადო, რომ „შვიდი სამეფოს რაინდი“ „სამეფო კარის თამაშების“ ფრანშიზის უდიდესი დანამატია ჯერჯერობით და მამაჩემიც მეთანხმება. ბავშვობაში უამრავ საათს ვატარებდი მამაჩემთან ერთად მის ავტოფარეხში, სადაც ერთად ვუყურებდით ფილმებსა და სატელევიზიო სერიალებს, სანამ დედაჩემი საბოლოოდ არ წამიყვანდა დასაძინებლად. სწორედ იქ შემიყვარდა პირველად „სამეფო კარის თამაშების“ ფრანშიზა. თუმცა, დროთა განმავლობაში, მამაჩემის და ჩემი გემოვნება ერთმანეთს დაშორდა. ახალგაზრდა ზრდასრულობისას, თითქმის შეუძლებელი იყო მისთვის რაიმე ახლის ყურება. მას, როგორც ჩანს, არ მოსწონდა თანამედროვე გამოშვებების უმეტესობა და არასდროს ერიდებოდა თავისი პრეტენზიების გამოთქმას. მე ეს ჩვენს შორის თაობათა განხეთქილებას მივაწერე: ჩემი, Z თაობის წარმომადგენლის, ადვილად მომბეზრებადი გემოვნება ეჯახებოდა მის, X თაობის, ბევრად უფრო კრიტიკულ მგრძნობელობას. სწორედ ამიტომ, როდესაც მამაჩენს ვკითხე, უნახავს თუ არა „შვიდი სამეფოს რაინდი“ და მან მაშინვე განაცხადა, რომ ეს იყო საუკეთესო „სამეფო კარის თამაშების“ სერიალი, რაც უნახავს, მე უბედნიერესი ვიყავი. წლების შემდეგ, ჩვენ პირველად გაგვიზიარებია ერთნაირი ენთუზიაზმით სავსე აზრი შოუს შესახებ. და თუ Z თაობის წარმომადგენელი და X თაობის წარმომადგენელი ორივე თანხმდებიან, მაშინ „შვიდი სამეფოს რაინდი“ აშკარად რაღაც განსაკუთრებულია. ის, რაც „შვიდი სამეფოს რაინდს“ „სამეფო კარის თამაშებსა“ (Game of Thrones) და „დრაკონის სახლზე“ (House of the Dragon) მაღლა აყენებს მამაჩემისთვის, ოთხი სიტყვით შეიძლება შეჯამდეს: „ეპიკური, თუმცა მარტივია“, რასაც სრულად ვეთანხმები. სერიალი შორდება ზედმეტად რთულ ფენტეზურ პოლიტიკას და ფართო ლორს, რომელიც სხვა შოუებს ახასიათებს, და სამაგიეროდ, ყველაფერს კლასიკურ გმირის მოგზაურობამდე ამარტივებს. ეს სიმარტივე საშუალებას აძლევს ისტორიას, ისუნთქოს და მისი ემოციური მომენტები უფრო ძლიერად იგრძნობა. ამ ზემოქმედების დიდი ნაწილი მისი ორი ცენტრალური პერსონაჟის, დანკისა (Dunk) და ეგის (Egg) რეალურობიდან და ამბის მიმზიდველობიდან მოდის. ისინი მყისიერად საყვარლები არიან ისე, როგორც ეს ფრანშიზისთვის იშვიათია. მამაჩემი განსაკუთრებით აღნიშნავს დანკის ექსპლოზიურ დიარეას, მის ოცნებას, გახდეს იმაზე დიდი, ვიდრე არის, მის თხოვნას „ვახშამზე“ ლიონელ ბარათეონის (Lyonel Baratheon) კარავში შეპარვისას და ათობით სხვა პატარა, რეალურ მომენტს, რაც დანკს უტყუარად ადამიანურად აქცევს. დანკი არის პერსონაჟი, რომელშიც ბევრ მაყურებელს შეუძლია საკუთარი თავის დანახვა, და ის გამოირჩევა, როგორც „სამეფო კარის თამაშების“ ერთ-ერთი იმ მცირერიცხოვან ფიგურათაგანი, რომელსაც ნამდვილი ოქროს გული აქვს, რაც შეუძლებელს ხდის, არ უგულშემატკივრო მას. კიდევ ერთი მთავარი მიზეზი, რის გამოც მამაჩემი ასე ძლიერად არის დაკავშირებული სერიალთან, არის ეგგი, კერძოდ, დექსტერ სოლ ენსელის (Dexter Sol Ansell) შესრულება. მეც სრულად ვეთანხმები მას აქ, რადგან დექსტერის სახის გამომეტყველება და დიალოგების წარმოთქმა გამორჩეულია, რაც მთელ სერიალს ახალ დონეზე აყენებს. ვეთანხმები ყველაფერს, რაც მამაჩემს მოსწონს სერიალში, მაგრამ ჩემთვის „შვიდი სამეფოს რაინდს“ სხვა „სამეფო კარის თამაშების“ სერიალებისგან ის განასხვავებს, რომ ის არ არის გადამეტებულად ბნელი და ჰიპერსექსუალური. მიყვარს ის, რომ AKotSK უფრო მსუბუქ ტონს იღებს და თავის გმირებს საშუალებას აძლევს, მოიპოვონ მნიშვნელოვანი გამარჯვებები, ნაცვლად იმისა, რომ ყოველ ტრიუმფს ტრაგედია მოჰყვეს. ეს არ ნიშნავს, რომ სერიალს არ აქვს ბნელი მომენტები, რადგან მას ნამდვილად აქვს. თუმცა, ეს მომენტები არასდროს არის გადამეტებული და ისინი მუდმივად დაბალანსებულია იუმორითა და სითბოთი ისე, როგორც „სამეფო კარის თამაშებსა“ და „დრაკონის სახლს“ ხშირად აკლია. პერსონაჟები, როგორიცაა ეგგი, დანკი, ლიონელ ბარათეონი, რეიმუნ ფოსოვეი (Raymun Fossoway) და სხვები, შემოაქვთ ძალიან საჭირო სიმსუბუქის შეგრძნება, რაც სამყაროს უფრო მდიდარს და ცოცხალს ხდის. ზოგადად, AKotSK-ის პერსონაჟები წარმოუდგენლად კარგი არიან. მისი ბოროტმოქმედებიც კი, მაგალითად აერიონ ტარგარიენი (Aerion Targaryen), ღრმად მიმზიდველები და უცნაურად საყვარლები არიან, მაშინაც კი, როდესაც ისინი უდავოდ საშინელი ადამიანები არიან. მე თითქმის ყველა პერსონაჟი მიყვარს, რომელსაც სერიალი წარმოგვიდგენს და ვაფასებ იმას, რასაც თითოეული მათგანი შემოაქვს ნარატივში, გამორჩეულებიდან, როგორებიც არიან სტილი პეიტი (Steely Pate), ბეილორ ტარგარიენი (Baelor Targaryen) და მეიკარ ტარგარიენი (Maekar Targaryen), დაწყებული უსახელო მეძავებითაც კი, რომლებიც სამყაროს ტექსტურას მატებენ. ტონისა და პერსონაჟების მიღმა, კიდევ ერთი მთავარი მიზეზი, რის გამოც AKotSK ყველა სხვა „სამეფო კარის თამაშების“ სერიალზე მაღლა დგას ჩემთვის, არის ის, რასაც მხოლოდ „სუფთა ეპიკურობას“ და „მაქსიმალურ კინემატოგრაფიულობას“ აღვწერდი.