„სამეფო კარის თამაშების“ ფანი ვარ ალბათ იმ ასაკიდან, როდესაც მისთვის ყურება ნამდვილად ნაადრევი იყო (თუმცა ეს სტატია მამაჩემის საეჭვო აღმზრდელობით არჩევანზე არ არის). საქმე ისაა, რომ „სამეფო კარის თამაშების“ ფრენჩაიზი თავიდანვე მიყვარდა და თამამად შემიძლია ვთქვა, რომ „შვიდი სამეფოს რაინდი“ უკვე თავიდან ირიდებს ერთ მთავარ შეცდომას, რომელმაც საბოლოოდ ჩემთვის მისი ორივე წინამორბედი გააფუჭა. „სამეფო კარის თამაშები“ ყოველთვის მეყვარება და მოუთმენლად ველოდები „დრაკონის სახლის“ მომდევნო სეზონს, მაგრამ დიდი ხანია ვიბრძვი ფრენჩაიზის ყველაზე პირქუშ ტენდენციებთან. ზოგჯერ სერიალები ისეთი დაუნდობლად ბნელი იყო, რომ მათ მხოლოდ მიკროდოზებით ვუყურებდი, რადგან გმირების მუდმივი მარცხის ყურება საბოლოოდ აღარ იყო სახალისო. ვიცი, რომ მარტო არ ვარ ამ გრძნობაში. სწორედ ამიტომ, „შვიდი სამეფოს რაინდი“ უკვე განსხვავებულად აღიქმება: ის ინარჩუნებს GoT-ის უტყუარ ტონს, მაგრამ საბოლოოდ შეაქვს ამდენი ხნის ნანატრი სიმსუბუქე, ქმნის ბალანსს, რამაც ეს სპინ-ოფი შესაძლოა ორიგინალურ სერიალზე უფრო საკულტო გახადოს. მიუხედავად იმისა, რომ „სამეფო კარის თამაშები“ და „დრაკონის სახლი“ არ ერიდებიან ბავშვი მთავარი გმირების ჩვენებას, მათი ბედი, როგორც წესი, საუკეთესო შემთხვევაში ბნელია, უარეს შემთხვევაში კი შემზარავი. ამის გამო, ეგონ „ეგგ“ ტარგარიენის უფრო მსუბუქმა როლმა ეს სპინ-ოფი ჩემთვის ახალ დონეზე აიყვანა, რის გამოც ყოველ ეპიზოდს ნამდვილი სიამოვნებით ველი, ვიდრე ავადმყოფური ცნობისმოყვარეობით. ეგგი სერიალში იუმორს, სიმსუბუქესა და სიკეთეს შემოაქვს, ეს უკანასკნელი კი ისეთი რამ არის, რასაც არასდროს ვიფიქრებდი, რომ „სამეფო კარის თამაშების“ ფრენჩაიზთან დავაკავშირებდი. აღარაფერს ვამბობ მის მსახიობზე, დექსტერ სოლ ენსელზე, რომელიც გამორჩეულია. გარდა იმისა, რომ ეგგი გამორჩეულია ისე, როგორც არცერთი GoT-ის პერსონაჟი მის წინაშე, მისი ურთიერთობა სერ დანკან მაღალთან კიდევ ერთი ელემენტია, რომელიც სერიალს ნამდვილად ამაღლებს. იშვიათია, რომ ფრენჩაიზი წარმოგვიდგენდეს გულწრფელ პერსონაჟებს, მით უმეტეს, რომ ორ ასეთ პერსონაჟს ერთად ყოფნის საშუალებას აძლევდეს, თუმცა სწორედ ეს ხდება დანკსა და ეგგთან. დანკს ოქროს გული აქვს და ისეთივე დიდი ღირსება, როგორიც თავად არის, ხოლო ეგგი მოაქვს ცელქი უდანაშაულობა. ერთად ისინი ქმნიან ერთ-ერთ საუკეთესო დინამიკას, რაც ფრენჩაიზს ოდესმე შეუქმნია. მიუხედავად იმისა, რომ „სამეფო კარის თამაშების“ ფანები, რომლებიც ლორს იცნობენ, აცნობიერებენ, რომ ეგგსა და დანკს ბნელი მომავალი ელოდებათ, ის, რასაც ახლა ვხედავთ, ნამდვილად მათი ოქროს ხანაა. ამ ორ პერსონაჟის მეშვეობით, „შვიდი სამეფოს რაინდი“ გვთავაზობს რაღაცას, რაც კლასიკურ გმირულ ამბავს ჰგავს, ვიდრე განუწყვეტელ ტრაგედიებს, რომლებიც GoT-ს და „დრაკონის სახლს“ ახასიათებს. არ გეგონოთ, რომ AKotSK-ში ყველაფერი ცისარტყელა და გვირილებია დანკისა და ეგგისთვის. თუმცა, საკმარისი იუმორი და ნამდვილი მხიარულებაა სიბნელის დასაბალანსებლად, რაც ჩემთვის პირადად ამ სერიალს ფრენჩაიზში ყველაზე სასიამოვნოს ხდის. ლიონელ ბარათეონიც აღნიშვნას იმსახურებს, რადგან ის თავისი სასიამოვნო აღვირახსნილი ქცევით ფანტასტიკურ სიმსუბუქეს მატებს. სერიალის განმსაზღვრელი იუმორი და სიმსუბუქე არის ზუსტად ის, რაც, ჩემი აზრით, „სამეფო კარის თამაშების“ ფრენჩაიზის გადარჩენაში დაეხმარება. მიუხედავად იმისა, რომ GoT და „დრაკონის სახლი“ თავისთავად ეპიკური და წარმატებულია, მაყურებელს მხოლოდ გარკვეული რაოდენობის პირქუში სიუჟეტის ატანა შეუძლია, სანამ გადაღლა გარდაუვლად დადგება. თუ „შვიდი სამეფოს რაინდს“ უარი ეთქვა იუმორზე და კლასიკური დაჩაგრული გმირის ამბის მოყოლაზე, არ ვფიქრობ, რომ ის ასეთი წარმატებული იქნებოდა. მაყურებელს მხოლოდ გარკვეული რაოდენობის განწირულობისა და სიბნელის ატანა შეუძლია. განსხვავებულისკენ გადახრით, შოუს შემქმნელებმა AKotSK-ს დაეხმარნენ, გამორჩეულიყო „სამეფო კარის თამაშების“ სხვა სერიალებისგან და ფრენჩაიზისთვის ნამდვილ გამაცოცხლებელ ძალად იქცეს. მიუხედავად იმისა, რომ „შვიდი სამეფოს რაინდი“ თითქმის ყველა ასპექტში წარმატებულია ჩემთვის, როგორც მაყურებლისთვის, პერსონაჟებიდან და სიუჟეტიდან დაწყებული, ფსონებითა და წმინდა გასართობი ღირებულებით დამთავრებული, არის ერთი ასპექტი, სადაც თავს სერიოზულად მოკლებულად ვგრძნობ: ეპიზოდების უკიდურესად მოკლე ხანგრძლივობა. მეორე სეზონის დადასტურების შემდეგ, იმედია, მომავალი ეპიზოდები უკეთ ასახავს ორიგინალური „სამეფო კარის თამაშების“ უფრო გრძელ დროს, რაც „შვიდი სამეფოს რაინდს“ გამორჩეულს გახდის.