„სირატი“ უდაბნოში იწყება. ამ უნაყოფო, თუმცა მომხიბვლელ პეიზაჟში, ადამიანთა ჯგუფი შემოდის, რათა დინამიკები და სხვა მოწყობილობები დაამონტაჟოს. სამხრეთ მაროკოში რეივი იმართება და უბრალო საცეკვაო წვეულებიდან ნელ-ნელა იწყებს გამოკვეთას რეჟისორ ოლივერ ლაქსეს უახლესი ფილმის ნარატივი. ლუისი, საშუალო ასაკის მამაკაცი, თავის ვაჟიშვილ ესტებანთან ერთად რეივზე იმყოფება. ისინი საცოდავად უადგილოდ გამოიყურებიან, როდესაც წვეულების მონაწილეებს აჩერებენ და ეკითხებიან, ვინმე ხომ არ უნახავთ. ლუისის ქალიშვილი, მარი, გაუჩინარებულია და მათ სჯერათ, რომ ის შესაძლოა უდაბნოს რომელიმე რეივზე იყოს. ამაზე, როგორც ჩანს, არა. მარის პოვნის ძიება მაინც გრძელდება, მაშინაც კი, როდესაც რეივს ჯარისკაცების ჯგუფი შლის და რადიოთი ვრცელდება ცნობა გლობალური ომის დაწყების შესახებ. მაგრამ ლუისს სჯერა, რომ მარი სადღაც იქ არის, შესაძლოა სხვა რეივზე, ამიტომ ის მიჰყვება ადამიანთა ჯგუფს, რომლებიც, როგორც ჩანს, მხოლოდ რეივებით ცხოვრობენ – მომავალი შეკრების, სამყაროს დასასრულის რეივის საძიებლად. რაც იქიდან მოყოლებული ხდება – გრძელი, დამქანცველი მოგზაურობა დაკარგული ბავშვის და მშვიდი ცეკვის ადგილის საპოვნელად – ღირს, რომ გაუფუჭებლად დარჩეს. საკმარისია ითქვას, რომ საქმეები კარგად არ მიდის. საერთოდ არა. სამყაროს ნგრევის ფონზე, ფილმის პერსონაჟებს შორის კავშირები იწყებს რღვევას. თუმცა, ეს არ არის „ცოცხალი მკვდრების ღამე“. ეს არ არის ფილმი ადამიანებზე, რომლებიც უფრო დაბალ, ველურ ინსტინქტებამდე მიდიან. „სირატი“ მოგვითხრობს ადამიანთა უუნარობაზე, განუსაზღვრელი ვადით შეინარჩუნონ სიახლოვე, მიუხედავად მათი საუკეთესო ძალისხმევისა, როდესაც სამყაროს უფრო დიდი ძალები კაცობრიობის განადგურებას გეგმავენ. ეს არის შთამბეჭდავად ცინიკური ხედვა ლაქსეს მხრიდან და მისი აქტუალობა დღევანდელ პოლიტიკურ მომენტში კიდევ უფრო აძლიერებს მას. მიუხედავად ამისა, ლაქსე ვერ ეწინააღმდეგება თავის ალეგორიულ მიდგომას, რომელიც სისასტიკეში ფუფუნებს. ეს ადრეული ეტაპიდანვე აშკარაა, რადგან ფილმის სტილი იყენებს როგორც EDM-ის გუგუნ ბასს, ასევე 16მმ ფირის უხეშ ტექსტურასა და სინათლის შესანიშნავ რეპროდუქციას. ამ ელემენტებს ის იყენებს თავისი ცენტრალური პერსონაჟების მტვრიანი, გაბზარული არსებობის ხაზგასასმელად, რომელთაგან თითოეული უნიკალურად გამოიყურება თავისი ტყავისებური, გაცვეთილი იერით. კარგ მომენტებშიც კი, იმ პირველი რეივის ნეტარების პერიოდშიც, ისინი ისე გამოიყურებიან, თითქოს პოსტ-აპოკალიფსურ უდაბნოში ცხოვრობდნენ. ამიტომ გასაკვირი არ არის, რომ როდესაც ისინი სატვირთო მანქანებით გზას დაადგებიან, ფილმი რამდენიმე მინიშნებას Mad Max-ის ფილმებიდან იღებს. მართალია, ეს არ არის სამოქმედო ფილმი, „სირატის“ მოძრაობის შეგრძნება მსგავს ელექტროენერგიას ატარებს, პირველი ნამდვილი შოკის ჩათვლით – იმდენად კოშმარული და კოშმარულად ჩაფიქრებული მომენტია, რომ რეჟისორის შექება ამის გამო სავალდებულოდ გეჩვენება. გარდა იმისა, რომ სწორედ აქ ხდება ლაქსეს სისასტიკე აშკარა და შეუძლებელი ხდება მისგან გაქცევა. ეს დამთრგუნველი შეგრძნება ფილმის განმავლობაში იზრდება, არა როგორც მისი დრამატული რკალის ფუნქცია, არამედ როგორც ეჭვი, რომ ნაწილები არ ქმნიან მთლიანობას, რომელიც ასეთი სისასტიკის ღირსია. ფილმის საბოლოოდ ბანალური დაკვირვებები საშიშ სამყაროში საშიშ დროს ცხოვრების შესახებ, შესაძლოა, უფრო ასატანი ყოფილიყო, ლაქსეს პერსონაჟების მიმართ ადამიანური ინტერესი რომ გამოეჩინა. ამის ნაცვლად, ისინი დიდებული სახეებია; გაბზარული და დაკლაკნილი ავატარები, რომლებიც შოკისმომგვრელი ეფექტისთვის გამოიყენება და სიღრმედ არის გადაცემული. სანამ „სირატი“ თავის გაწელილ ფინალურ აქტს, საკმაოდ სიტყვასიტყვით ფეთქებად კულმინაციას მიაღწევს, ძნელია არ უყურო დაძაბულობაში, ნაკლებად იმის სანახავად, როგორ დასრულდება ყველაფერი, ვიდრე იმის გასარკვევად, საერთოდ ღირდა თუ არა ამ ყველაფერში თავიდანვე ჩართვა. პასუხი ამ სიტუაციაში ყოველთვის არის „არა“. რაც „სირატში“ შთამბეჭდავია, რომელიც მომავალ თვეს ოსკარზე ნომინირებულია როგორც საუკეთესო ხმის, ასევე საუკეთესო საერთაშორისო ფილმის კატეგორიებში, არის ის, თუ როგორ ახერხებს მისი ფესტივალებისთვის შესაფერისი სტილი, თავისი რეალისტური ვიზუალითა და ჰიპნოზური რიტმებით, მისი გადატანას იმ წერტილს მიღმა, სადაც რაიმე კარგ ჯილდოს გვთავაზობს. ლაქსე კარგი ხელოსანია, თუ არა, არაფერია – ის ქმნის ფილმს, რომლის საუკეთესო თვისებები ისაა, რომ ის ობიექტია, რომელსაც შეიძლება უყურო და მოუსმინო. მისი ზედაპირულობა, გარკვეულწილად, გამართლებულია მისი ხარისხის გათვალისწინებით. და ეს კარგი იქნებოდა, თუ „სირატი“ რაიმე განწყობის ამსახველი ნაწარმოები, ან ნელი კინოს ნიმუში იქნებოდა, მაგრამ ის ბევრად სერიოზულ იდეებზე მიანიშნებს, და მისი სიუჟეტური შემობრუნებები საკმარისად აღსანიშნავია, რომ მხოლოდ „ვაიბებზე“ მეტს ითხოვდეს. ნამდვილად სამწუხაროა. „სირატს“ ყველა ნაწილი თავის ადგილზე აქვს, რომ მაყურებელს სასტიკ მგზავრობაზე ბევრად მეტი შესთავაზოს. მსახიობები, რომელთა თითქმის არც ერთი პროფესიონალი არ იყო, ყველა შესანიშნავია. თავად ფილმის გადაღება დიდებულია. და საწყისიც კარგია, რაც მოგვაგონებს შარშან ფესტივალებზე პრემიერულად ნაჩვენებ სხვა ქართულ ფილმს „მშრალი ფოთოლი“, რომელიც ასევე მამაზეა, რომელიც დამპალ ქვეყანაში თავის დაკარგულ ქალიშვილს ეძებს. მაგრამ „მშრალი ფოთოლი“ საშუალებას იძლევა, პერსონაჟები განვიხილოთ, როგორც მდიდარი სირთულის მქონე ადამიანები. „სირატი“ არც ისე დაინტერესებულია სირთულით, ან განსაკუთრებით კაცობრიობით. მისი სულიერი ოდა მუსიკისა და რიტმისადმი ცარიელ ხმად ჟღერს, როდესაც ადამიანებს, რომლებიც ცეკვავენ, ასეთი უგულებელყოფით ეპყრობიან. მამა და მისი პატარა ვაჟი უზარმაზარ, დაუნდობელ ჩრდილოეთ აფრიკის უდაბნოში მიემართებიან დაკარგული ქალიშვილის საძებნელად, რომელიც ბოლოს ქვიშაში, შორეულ რეივზე ნახეს.