სამსახურის ძიება რთულია, მაგრამ ლინკედინზე ადამიანების დევნასა და უბრალოდ მათ დევნას შორის განსხვავებაა. მან-სუ (სერიალ „კალმარის თამაშის“ ვარსკვლავი ლი ბიონ-ჰონი) ამ უკანასკნელს ირჩევს ახალი პოზიციის ძიებისას. „სოლარ ფეიფერ“ კომპანიაში 25-წლიანი სამსახურის შემდეგ გათავისუფლებული, სამარცხვინო ინტერვიუების სერიისა და დროებითი სამსახურების შემდეგ, მან-სუ მომდევნო დიდი შესაძლებლობისთვის კონკურენტებზე ნადირობას იწყებს და მათ აბსურდული, ხშირად სასაცილო გზებით ანადგურებს. პარკ ჩან-ვუკის („ოლდბოი“, „მოსამსახურე“) ბრწყინვალე უახლესი ნამუშევარი „სხვა გზა არ არის“, დონალდ ი. უესტლეიკის 1997 წლის რომანის „ცული“ ადაპტაციაა, რომელიც მანამდე 2005 წელს ბერძნულ-ფრანგმა კინორეჟისორმა კოსტა-გავრასმა (ვისაც ეს ფილმი ეძღვნება) მოარგო ეკრანს. სრულიად ჩამთრევი, მუქი-შავი იუმორით სავსე და ფორმალურად ამბიციური, ის დიატრიბაა თანამედროვე სამუშაო ადგილის ადამიანური „წარმოების“ წინააღმდეგ (ჩაპლინის „თანამედროვე დროების“ ბნელი, ცინიკური ინტერპრეტაცია), მამაკაცური „პერფორმანსის“ მკვეთრი დაშლა და, მრავალ სხვა საკითხთან ერთად, სასიყვარულო წერილი ქაღალდისა და ბეჭდური მედიის ტაქტილური სიამოვნებებისადმი და იმ ადამიანებისადმი, ვინც მათთან მუშაობს. მუდმივად გასაოცარი და ჩამთრევი, დრამა ელეგანტური ტემპით ვითარდება. დახვეწილად ჩაცმული და უნაკლო ულვაშებით, მან-სუ ისტორიას პროფესიული წარმატების ხატად იწყებს, საუბრობს ქაღალდის გარკვეული სახეობების შეხებაზე ისე, რაც უფრო მეტად მის მზრუნველ, მაგრამ ჭკვიან ცოლს, მირის (სონ იე-ჯინი, „სიმართლე ქვემოთ“) შეიძლება მიეძღვნა. როგორც ოჯახის მარჩენალის მისი როლი მცირდება, ასევე იკლებს მისი მორალიც; ფილმი სიამოვნებით ასახავს მის ფსიქოლოგიურ რეგრესიას. მას აცდუნებს ალკოჰოლისა და ნიკოტინის ძველი მანკიერებები, ულვაშები ქრება, კოსტიუმი კი ჰუდითა და ჯინსის ქურთუკით იცვლება, რაც მას თინეიჯერ ვაჟზე უფრო უხერხულ მოზარდად აქცევს. სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, ეს ტიპური შუახნის კრიზისია, უბრალოდ მეტი მკვლელობით (მისი მსხვერპლები და მეტოქეები, მარტოხელა ვინილის მოყვარულიდან დიდი მანქანების ენთუზიასტამდე, უფრო მეტად რეჟისორის შუახნის მამაკაცის „ანატომიის“ სამიზნეები არიან). მთელი ფილმის განმავლობაში, პარკი თავდაჯერებულად გვახსენებს თავის პოზიციას, როგორც თანამედროვე კინოს ერთ-ერთი საუკეთესო ვიზუალური მთხრობელის. ერთ-ერთი სცენა, რომელიც მოიცავს სახლში შეჭრას, მაქსიმალურად გაძლიერებულ ხმის სისტემას და ღუმელის ხელთათმანების კომიკურ გამოყენებას, მისი ყველაზე გაბედული და ყველაზე გასართობი ეკრანული ძალადობის ნამუშევარია „ოლდბოის“ ცნობილი დერეფანში ჩხუბის სცენის შემდეგ. განსაკუთრებული ქება კინემატოგრაფისტ კიმ უ-ჰიონგის ნამუშევარს ეკუთვნის, რომლის გამომძიებელი კამერა ინტრიგის ბრწყინვალე განცდას ქმნის. ერთ მომენტში ჩვენ ვხედავთ სამყაროს შოთის ჭიქის ფსკერიდან; მეორეში კი გვამის თვალიდან ვიხედებით. მთელი ეს გამოსახულება გამომგონებლურად და წარმოსახვით იშლება – ლირიკული გადასვლების, გაყოფილი ეკრანებისა და სხვა ინოვაციების მეშვეობით. მუდმივად გასაოცარი და ჩამთრევი, დრამა ელეგანტური ტემპითა და დინებით ვითარდება, გზად ნამდვილი გენიალურობის ბრწყინვალე მომენტებს პოულობს. ის, მრავალი თვალსაზრისით, პულპ-ფიქციის დიდებული ნამუშევარია.