სტივენ კინგი იმდენად ნაყოფიერი ავტორია, რომ სიტყვა „ნაყოფიერი“ მის სრულ აღწერასაც ვერ ახერხებს. მისი უამრავი წიგნი ეკრანიზებულია, თუმცა თავად მხოლოდ ერთი ფილმის რეჟისორია: 1986 წლის სამეცნიერო ფანტასტიკის საშინელებათა ფილმის, „მაქსიმალური გადატვირთვა“ (Maximum Overdrive). კინგმა ასევე დაწერა სცენარი (ნაწილობრივ დაფუძნებული მის შედარებით პირქუშ მოკლე მოთხრობაზე „სატვირთოები“) და ეპიზოდურ როლსაც ასრულებს ფილმში. სამწუხაროდ, კინგის ამ მონაწილეობამ დიდი შედეგი ვერ გამოიღო – „მაქსიმალური გადატვირთვა“ Rotten Tomatoes-ზე საშინელი 14 პროცენტით ფიქსირდება. თუმცა, „მაქსიმალურ გადატვირთვას“ ერთი რამ აქვს, რასაც კრიტიკოსები – პროფესიონალებიც და მოყვარულებიც – ვერ ხვდებიან: ის რეალურად ძალიან კარგი ფილმია. არა ისე „კარგი“, როგორც სტენლი კუბრიკის „ნათება“ ან ენდი მუშიეტის „ის“ ფილმები, არამედ ისე კარგი, როგორც სტივენ კინგის კლასიკური, გიჟური ამბავი შეიძლება იყოს. ისეთი ისტორია, როგორიცაა, მაგალითად, „სატვირთოები“. ჩვეულებრივ დღეს, დედამიწასთან კომეტა ჩაივლის და პლანეტას კოსმოსურ რადიაციაში აბანავებს, რაც ყველა მანქანას აცოცხლებს. ბანკომატი სტივენ კინგს შეურაცხყოფას აყენებს, აწეული ხიდი მანქანების თაიგულს ატყვევებს, არკადული თამაში ჯანკარლო ესპოზიტოს ჰიპნოზირებს და ელექტროშოკით კლავს, ხოლო ავტომატი გაზიან სასმელებს უშენს ლიტლ ლიგის მწვრთნელს, სანამ ის არ მოკვდება. რაც მთავარია, რამდენიმე ნახევრადმისაბმელიანი სატვირთო მანქანა – მათ შორის ერთი დიდი „მწვანე გობლინის“ სახით, რატომღაც – თავს ესხმის სატვირთოების გაჩერებას და აიძულებს გადარჩენილთა ჯგუფს შიგნით შეაფაროს თავი. გადარჩენილთა შორის არიან ემილიო ესტევეზი, პეტ ჰინგლი (კომისარი გორდონი ძველი „ბეტმენის“ ფილმებიდან) და იარდლი სმიტი (თავად ლიზა სიმპსონი), რომლებიც საბოლოოდ იძულებულნი არიან, დაეხმარონ სატვირთოების საწვავით შევსებაში, რათა მათ სამუდამოდ გააგრძელონ მოძრაობა. ადამიანები ცდილობენ აჯანყებას აქა-იქ, მანქანები ახალ ტაქტიკას ნერგავენ და საბოლოოდ უამრავი ადამიანი იღუპება. ყველაფერი ძალიან ველური და სულელური ფორმით სრულდება, რაც თითქმის პაროდიას ჰგავს, მაგრამ 98 წუთიანი ფილმის შემდეგ, სადაც მოაზროვნე სატვირთოები, ელექტრო დანები და თმის საშრობები კლავენ ადამიანებს, სერიოზულ დასასრულს ვერ მოელით. „მაქსიმალური გადატვირთვის“ მაყურებელთან დარჩენის მიზეზი ის არის, რომ ის იმდენად უტიფრად გადამეტებულია, რომ მას ნამდვილად უნდა სცეთ პატივი. ფილმში არის უამრავი კრეატიული მკვლელობა, ის ძალადობას გასაკვირად შორს წევს, და სცენა, სადაც ადამიანები იძულებულნი არიან, სატვირთოები საწვავით შეავსონ, ნამდვილად ნერვებზე მომშლელია. საუკეთესო სლეშერული ფილმების მსგავსად, სახალისოა იმის ხილვაც, თუ რა ხრიკებს იყენებენ მკვლელები ადამიანების შესაჩერებლად, მაგალითად, „პლატფორმული სატვირთოს“ გამოჩენა (რომელიც, ძირითადად, ტრეილერზე მიმაგრებული ტყვიამფრქვევია). აქვე ისიც უნდა აღინიშნოს, რომ მთელი საუნდტრეკი AC/DC-ს ეკუთვნის, რაც ძალიან მაგარია. შემდეგ მოდის სასიამოვნოდ თავხედური დასასრული, რომელიც არსებულ გადამეტებულ განწყობას კიდევ უფრო წინ წევს. სპოილერის რისკის მიუხედავად, ადამიანთა შერჩეული ჯგუფი ახერხებს ბოროტი მანქანებისგან გაქცევას, შემდეგ კი ეკრანზე ტექსტი წარმოადგენს ძალიან სამეცნიერო-ფანტასტიკურ მიზეზს იმის შესახებ, თუ რა გააცოცხლა მანქანები და რა შეაჩერა ისინი საბოლოოდ, თან ერთვის საყვარელი პატარა ხუმრობა ცივი ომის პარანოიის შესახებ. და შემდეგ ირთვება „You Shook Me All Night Long“-ის გახსნის რიფი. ეს იმდენად ტრიუმფალურია, რომ ხუმრობად აღიქმება, განსაკუთრებით კინგის ორიგინალური მოთხრობის „სატვირთოები“ დასასრულთან შედარებით, სადაც მთხრობელი ხედავს მომავალს, რომელშიც ადამიანები იძულებულნი არიან, მუდმივად შეავსონ სატვირთოები საწვავით, სანამ ისინი არ დაიშლებიან, რა დროსაც მათ ახალი სატვირთოების აშენება მოუწევთ, შემდეგ კი მთელი სამყარო დაიფარება გზებით, რათა სატვირთოებმა თავისუფლად იმოძრაონ. ამის შემდეგ „You Shook Me All Night Long“-ით არავინ ისიამოვნებს. კინგს სხვა ფილმი არასოდეს გადაუღია, რაც სამწუხაროა, რადგან მას უცნაური კომედიის ნიჭი აქვს, რომელიც არასოდეს გამოუყენებია.