სტივენ კინგის მოულოდნელი რჩეული: რატომ უყვარს მას „ლისის ამბავი“ ყველაზე მეტად?

ადვილი არ არის, აირჩიო შენი საყვარელი ნაწარმოები იმ ავტორის, რეჟისორის ან ხელოვანის შემოქმედებიდან, რომელსაც აღმერთებ, მაგრამ სულ სხვა საქმეა, როცა თავად ავტორს, რეჟისორს ან ხელოვანს ეკითხები, რომელია მის მიერ შექმნილი ნამუშევრებიდან მისი ფავორიტი. ბევრი მათგანი საჯაროდ არასოდეს ასახელებს ამ ნამუშევარს, და შესაძლოა, ეს სამართლიანი მიდგომაცაა. ზოგისთვის ეს შესაძლოა საყვარელი შვილის არჩევას ჰგავდეს, თუმცა სხვა შემოქმედებითი ადამიანები არ ერიდებიან „საყვარელი შვილის“ დასახელებას. ზოგჯერ კი მათი არჩევანი მოულოდნელია. ალფრედ ჰიჩკოკი ალბათ ყველაზე აღსანიშნავი მაგალითია, რადგან მის მიერ გადაღებული ფილმებიდან მისი რჩეული არ არის „თავბრუსხვევა“, „ფსიქო“, „ჩრდილო-დასავლეთის მიმართულებით“, „ჩიტები“ ან „რებეკა“ (ეს უკანასკნელი მისი ერთადერთი ფილმია, რომელმაც ოსკარი მოიპოვა საუკეთესო სურათისთვის). ამის ნაცვლად, ჰიჩკოკის ფავორიტია საყოველთაოდ აღიარებული – თუმცა არც ისე ცნობილი – „ეჭვის ჩრდილი“. სტივენ კინგთან დაკავშირებით მსგავსი სიტუაციაა. ის ავტორია და ერთ-ერთი ყველაზე ნაყოფიერი და პოპულარული მწერალი ისტორიაში, რომელმაც საშინელებათა ჟანრისთვის ის გააკეთა, რაც ჰიჩკოკმა თრილერისთვის – თუმცა ლიტერატურულ სამყაროში და არა კინოში. ვინაიდან მას ათობით რომანი აქვს გამოქვეყნებული ნახევარ საუკუნეზე მეტი ხნის განმავლობაში („კერი“ ჯერ კიდევ 1974 წელს გამოვიდა, და ის 2026 წლისთვისაც აქტიური მწერალია), ძნელია კონსენსუსის მიღწევა „საუკეთესო სტივენ კინგის წიგნის“ ტიტულისთვის. თუმცა, ზოგიერთი „ჩვეულებრივი ეჭვმიტანილი“ მაინც ხშირად ხვდება სიაში, მათ შორის „წინააღმდეგობა“, „ნათება“, „ის“, „ბნელი კოშკი“ (მთელი სერია ერთ დიდ ისტორიას წარმოადგენს), ზოგჯერ კი უფრო ახალი ნაწარმოებიც, მაგალითად, „11/22/63“. ერთი სათაური, რომელიც ჩვეულებრივ არ სახელდება, არის „ლისის ამბავი“. მაგრამ „ლისის ამბავი“ კინგის პირადი ფავორიტია, და ის ნაწარმოები, რომელიც მან თავადვე ადაპტირდა სერიალისთვის, დაწერა რა 2021 წლის მინისერიალის „ლისის ამბავის“ ყველა ეპიზოდი (მთავარ როლში ჯულიანა მურია). როგორც წიგნი, ასევე მინისერიალი, „ლისის ამბავი“ უცნაურია და, რა თქმა უნდა, მოულოდნელი, როგორც პირადი რჩეული (თუ უკვე არ იცით, რადგან კინგი ამ თემაზე არასოდეს ყოფილა ჩუმად), მაგრამ მაშინაც კი, თუ წიგნი დიდად არ მოგწონთ, მცირე ძალისხმევით, შეგიძლიათ მიხვდეთ, თუ რატომ იზიდავს ის ასე ძალიან მის ავტორს. ჩვეულებრივ, ნაწარმოების სიუჟეტის შეჯამება ასეთი სტატიის მარტივი ნაწილია, მაგრამ „ლისის ამბავის“ ისტორია... ჰმ... ეს... შესაძლოა ისტორიაა? საერთოდ არის კი ისტორია? ძნელია მისი გაგება. ის უკიდურესად პირადი ნაწარმოებია და გიჩნდება შეგრძნება, რომ სტივენ კინგმა იცის, რაზეა ის, და უყვარს ის, რაც მასშია, მაგრამ გულწრფელად რომ ვთქვათ, მისი გაშიფვრა რთულია, თუ თქვენი სახელი არ იწყება „სტ“-თი და არ მთავრდება „ინგ“-ით. სტელა ფლემინგ, თუ ამას კითხულობთ, გაგიმართლათ. რაც შეიძლება მალე უნდა გაეცნოთ „ლისის ამბავს“, რადგან მან შესაძლოა ყველაფერი ნიშნავდეს თქვენთვის. „ლისის ამბავი“ არეული და დამაბნეველია, მაგრამ ყოველთვის სენტიმენტალურია და, უნდა ითქვას, თამამი თავისი თვითრეფლექსიურობით. არა, მართლა. „ლისის ამბავი“ მოგვითხრობს ქალზე, რომელიც ცდილობს გაერკვეს თავის ცხოვრებაში და მოგონებებში მეუღლის გარდაცვალების შემდეგ. მას ტრავმული წარსული და რთული ოჯახური ცხოვრება აქვს, ხოლო მისი კავშირი ახლა უკვე გარდაცვლილ მეუღლესთან იყო მნიშვნელოვანი, თუმცა რთული, რბილად რომ ვთქვათ. მისი ქმარი, სტივენ კინგი... არა, ბოდიში. მისი ქმარი, სკოტ ლენდონი, მწერალი იყო და, როგორც ნებისმიერი ნაყოფიერი ადამიანი, რომელიც წერით ირჩევს თავს, ის ერთგვარად აგრძელებს ცხოვრებას თავისი ნაწერების მეშვეობით, მათ შორის ჩანაწერებით, რომლებსაც ლიზი აღმოაჩენს, როდესაც ცდილობს გაარკვიოს ადგილი, სადაც ის მუშაობდა. ეს უბიძგებს მას ძიებისკენ, რომელიც შესაძლოა მან თავად დაგეგმა მისთვის გარდაცვალების შემდეგ, შემდეგ კი წარსული, აწმყო და მოვლენები სხვა განზომილებაში ერთმანეთს ერწყმის. ეს არეული და დამაბნეველია, მაგრამ ყოველთვის სენტიმენტალურია და, უნდა ითქვას, თამამი თავისი თვითრეფლექსიურობით და იმით, თუ რამდენად ღიად უპირისპირდება სიკვდილს. ეს ყველაფერი კარგია, მაგრამ იქცევა თუ არა ის წასაკითხ და ემოციურად დამაინტრიგებელ ნაწარმოებად, თუ თქვენ არ ხართ სტივენ კინგი, ან სტელა ფლემინგი, ან სტავოს ფილდინგი? შესაძლოა ამას მნიშვნელობა არ აქვს. შესაძლოა ეს სტივის ან ტაბიტას ამბავია, კინგმა ის თავისთვის და/ან ტაბიტა კინგისთვის დაწერა სხვებზე მეტად (ტაბიტა სპრუსი დაბადებით, თავადაც გამოქვეყნებული ავტორია და კინგზე 1971 წლიდანაა დაქორწინებული). „ლისის ამბავის“ ინსპირაცია შესაძლოა უფრო ამაღელვებელი და შთამბეჭდავია, ვიდრე თავად წიგნი, რადგან მისი წერა კინგმა პნევმონიით საავადმყოფოში მოხვედრის შემდეგ დაიწყო. მისი ცოლი საავადმყოფოში ყოფნისას მის სამუშაო სივრცეს აწყობდა, ალაგებდა, მაგრამ ამ ჟესტმა კინგს აფიქრებინა, რომ ასე გამოიყურებოდა მისი სივრცე, თუ ვინმე მის გარდაცვალების შემდეგ დაალაგებდა. როგორც სტივენ კინგის მრავალი მოთხრობის შემთხვევაში, ყველაფერი ამ იდეიდან დაიწყო, და „ლისის ამბავი“ შეიძლება განვიხილოთ, როგორც წიგნი ყველა ამ უცნაურ რამეზე, რა თქმა უნდა, მაგრამ ასევე ავტორზე, რომელიც უპირისპირდება მოკვდავობას და საკუთარ მემკვიდრეობას. ის პირდაპირ ავტობიოგრაფიული არ არის და არც არის განზრახული ასეთი იყოს. სტივენ კინგმა საკუთარ ცხოვრებაზე ბევრი რამ უფრო პირდაპირი გზით დაწერა, საკმაოდ გულწრფელად საუბრობდა თავის შემოქმედებით პროცესზე.