ნეონის ნათებაში ჩაფლულ ამ ზრდასრულთა ანიმაციურ სიტკომს აქვს ჭკვიანური წინაპირობა და მახვილი სოციალური სატირა, მაგრამ სუსტი, გადაჭარბებული იუმორი „სტრიპ ლაუს“ სრული პოტენციალის მიღწევაში უშლის ხელს. ნეტფლიქსის კრედიტით მოწოდებული ფოტო. „სტრიპ ლაუ“ იმდენ რამეს გვთავაზობს, რომ ცოტა რამ თუ რჩება დასამახსოვრებელი. ეს ზრდასრულთა ანიმაციური სიტკომი ისეთი სერიალების ახლო ნათესავია, როგორებიცაა „ბიგ მაუზი“ (Big Mouth) და „ფარადაის პოლიცია“ (Paradise PD) – შოუები, რომლებსაც ძალიან მსგავსი ფილოსოფია აქვთ: დაბალბიუჯეტიანი 2D ანიმაცია, რომელიც აბსურდული იუმორით არის კომპენსირებული. თუმცა, „სტრიპ ლაუს“ შემთხვევაში, იუმორი არ არის საკმარისი იმისათვის, რომ სერიალი მიმზიდველი გახდეს. სამაგიეროდ, გვაქვს თავისთავად აბსურდული და სახალისო წინაპირობა, რომელსაც თავად ხუმრობები აფუჭებს – ისინი ლონდონის წვიმიანი დღეებივით ხშირად ჩნდება. რატომღაც, „სტრიპ ლაუს“ ყველაზე საინტერესო ასპექტი არის მისი ხედვა თანამედროვე სენსაციურ საზოგადოებაზე და იმაზე, თუ როგორ აინფიცირებს ის ჩვენს ინსტიტუტებს. ლას-ვეგასში განვითარებული „სტრიპ ლაუ“ ლინკოლნ გამბის (ადამ სკოტი) გარშემო ტრიალებს, იურისტის, რომელსაც დედის გარდაცვალების შემდეგ საკუთარი პრაქტიკის დაწყება სურს. ლინკოლნის წესების მკაცრად დაცული მეთოდები ხშირად ეჯახება ლას-ვეგასის გაძლიერებულ ექო-კამერას, სადაც თეატრალურობა და დრამა ჭეშმარიტებასა და სამართლიანობაზე მაღლა დგას. ეს ნაჩვენებია შოუს საწყის სცენებში, სადაც ლინკოლნი ოსტინ პაუერსის იმიტატორს კითხავს, რომელიც როლს არ თმობს, ხოლო დასკვნით სიტყვებს ბიკინებში გამოწყობილი ქალები წარადგენენ, რომლებსაც ჭიდაობის მატჩზე შეხვდებოდით. ლინკოლნის იღბალი მაშინ იცვლება, როდესაც ის შეილას (ჯანელ ჯეიმსი) ხვდება, ქუჩის ჯადოქარს, რომელსაც თანდაყოლილი გაგება აქვს იმისა, თუ რა ამოძრავებს ვეგასს. მიუხედავად იმისა, რომ „სტრიპ ლაუ“ მჭიდროდ მიჰყვება ზრდასრულთა ანიმაციური სიტკომების მიერ ბოლო 30 წლის განმავლობაში დადგენილ ვიზუალურ ჩარჩოს, მას აქვს რამდენიმე მცირე დეტალი, რაც მას უფრო გამორჩეულს ხდის. მაგალითად, პერსონაჟებს თვალებში ცოტა მეტი ექსპრესია აქვთ; მათი ფართო ოვალური ფორმები საკმაოდ მოქნილია და უფრო მეტ ემოციას გამოხატავს, ვიდრე ხისტი, პინგ-პონგის ბურთის მსგავსი თვალები, რომლებსაც შეჩვეულები ვართ. ვეგასში განვითარებული მოვლენების გამო, ბევრი სცენა ნეონით არის გაჟღენთილი, რისი ყურებაც ასევე სახალისოა. ვიზუალური მხარე ბევრს ტოვებს სასურველს ბრტყელ და კრემისფერ სასამართლო დარბაზებსა და ოფისებში, სადაც შოუს დიდი ნაწილი მიმდინარეობს. ეს მიზანმიმართული პარალელია ფანჯრის მიღმა არსებულ სიგიჟესთან, მაგრამ ამ მხატვრულ სტილში ყველაზე უარესს გამოხატავს. თუ თქვენ აპირებთ გადაცემის შექმნას არამიმზიდველი ვიზუალური პალიტრით, კომედია გჭირდებათ მაყურებლის მოსაზიდად. სამწუხაროდ, „სტრიპ ლაუ“ ბევრ ხუმრობას კარგ ხუმრობად აიგივებს. პერსონაჟებს შორის მომენტალური დიალოგები მტკივნეულად „გამოწურულია“. ყოველი ინტერაქცია სასაცილო უნდა იყოს, რაც ხელს უშლის საუბრის ნაკადს და ხუმრობას მოუხერხებლად მიწოდებულ წარუმატებლობად აქცევს. შოუს ის მომენტებიც კი, რომლებიც უფრო სერიოზული უნდა იყოს, ლინკოლნის სევდის ან ქალიშვილთან მისი დაძაბული ურთიერთობის ამსახველი, აუცილებლად ხუმრობებით უნდა იყოს გაჯერებული. არ შველის ისიც, რომ ბევრი ხუმრობა პოპ-კულტურის ცნობებზეა დაფუძნებული, რომლებიც არასდროს გამოიყურება ჭკვიანურად ჩაქსოვილი, არამედ თქვენს ფეხებთან არის დაგდებული, როგორც მკვდარი ჩიტი, რომელიც კატამ მოგიტანათ. ვიზუალური კომედია ბევრად უკეთ მუშაობს, ვიდრე დაწერილი კომედია, მხოლოდ მისი აბსურდულობის გამო. აქ, შოუს გადაჭარბებული მიდგომა ბევრად უკეთ მუშაობს, რადგან ის ისეთ სულელურ გამოსახულებებს გიგზავნით, რომ ერთადერთი შესაძლო პასუხი სიცილია. ზოგჯერ შოუ ზედმეტად ცდილობს აბსურდულობის ზღვრამდე მიყვანას, რაც დაძაბულად და არაკომფორტულად იგრძნობა, მაგალითად, როდესაც სანტას მეწამული კინგ კონგი ჭამს. თუმცა, ვეგასის ცხოვრების სწრაფი, გამავალი შეხედულებები ბევრად უფრო დამაკმაყოფილებელია, რადგან ისინი შოუს სამყაროს ბუნებრივად აშენებენ. „სტრიპ ლაუს“ ანემიური კომედია კიდევ უფრო დიდი იმედგაცრუებაა იმის გათვალისწინებით, თუ რამდენად კარგად აყალიბებს შოუ სახალისო სიტკომის წინაპირობებს. იდეა იმის შესახებ, რომ ლინკოლნმა კანონიერად უნდა დაამტკიცოს, რომ ვიღაც სანტაა, ან სასამართლოს ბრძანებით კალათბურთის გუნდს უნდა გაწვრთნას, ან დაუპირისპირდეს კორპორაციას, რომელმაც ქალაქის წყალმომარაგება ალკოჰოლით ჩაანაცვლა, გასართობი ეპიზოდების საფუძველს უნდა ქმნიდეს, მაგრამ შოუ ამ იდეებს საკმარისად არ ავითარებს. „სტრიპ ლაუს“ სენსაციური სასამართლო საქმეები და ხელისუფლების წარმომადგენლების კორპორაციებთან შეთანხმების ამსახველი გამოსახულებები მართლაც აძლევს მას თანამედროვე საზოგადოებაზე რეალურ პერსპექტივას, რაც ბევრმა ანიმაციურმა სიტკომმა ვერ შეძლო. ეს უმაღლეს დონეზეა აყვანილი და გაცილებით აბსურდულია, ვიდრე ნებისმიერი რამ რეალურ სამყაროში ამ მომენტში, მაგრამ არსებითად, ეს არის ამბავი ადამიანზე, რომელიც ცდილობს სწორად მოიქცეს სამყაროში, სადაც სულ უფრო ნაკლებ ადამიანს აქვს საზოგადოების საუკეთესო ინტერესები გულთან ახლოს. არ არსებობს სამყარო, რომელშიც „სტრიპ ლაუ“ უკეთესი იქნებოდა უფრო სერიოზულ შოუდ, რომელიც ამ თემებს უფრო ღრმად იკვლევს, მაგრამ ის ფაქტი, რომ ისინი არსებობს, აჩვენებს გააზრებული ზრუნვის დონეს, რომელიც არ არის სერიალის დანარჩენ ნაწილში. ზოგჯერ შესანიშნავ წინაპირობას შეუძლია შოუს საშუალება მისცეს, რომ ზედმეტი ძალისხმევის გარეშეც იყოს გასართობი.