ზოგიერთისთვის, ისინი დიდი თამაშის საუკეთესო ნაწილია. Super Bowl ერთ-ერთია იმ მცირერიცხოვან კულტურულ მოვლენათაგან, რომელიც მთელ ერს ატყვევებს. სპორტის მოყვარული რომ არც იყოთ, ალბათ, შუალედური შოუ მაინც გაინტერესებთ. და, რა თქმა უნდა, რეკლამები, რომლებიც მუდმივად ზეიმის მთავარი მომენტია. ბრენდები ყველაფერს აკეთებენ, მილიონებს ხარჯავენ თვალისმომჭრელ რეკლამებზე, რომლებიც სავსეა ცნობილი სახეებითა და ნოსტალგიით და მიზნად ისახავს მაყურებლის გაცინებას ან გატირებას. ბუნებრივია, ჩვენი ფავორიტების სია უნდა შეგვედგინა. როგორ შევარჩიეთ საბოლოო სიაში შემავალი რეკლამები? მათ უნდა დაეკმაყოფილებინათ შემდეგი კრიტერიუმები: 2026 წლის Super Bowl-ის წინ კი წარმოგიდგენთ საუკეთესო რეკლამებს, რომლებმაც დიდი თამაშისგან ყურადღება მოიპარეს: **Coca-Cola – „Mean“ ჯო გრინი** დაშავებული (და საგანგაშოდ მოწყენილი) „ბოროტი“ ჯო გრინი, მოედნიდან რომ კოჭლობით მიდის, „სეზამის ქუჩიდან“ გამოსული ბავშვი ცივი ბოთლით კოკა-კოლას სთავაზობს. გრინი სვამს მას, ბავშვს თავის მაისურს უგდებს, იღიმება და ყველაფერი რიგზეა სამყაროში. ტკბილი, მარტივი, ეფექტური — დონ დრეპერს უკეთესად ვერ გააკეთებდა. მიუხედავად იმისა, რომ სარეკლამო რგოლი 1979 წელს გამოვიდა, ის ყველაზე ცნობილი გახდა 1980 წლის Super Bowl XIV-ზე ეთერში გასვლის შემდეგ, როდესაც „პიტსბურგ სტილერსი“ „ლოს-ანჯელეს რამსს“ დაუპირისპირდა. იცით, ვინ იყო იმ დღეს მოედანზე? არავინ სხვა, თუ არა ჯო გრინი, ცნობილი მულტიტასკერი — რეკლამებში კოკა-კოლას სვამდა და თამაშში მეტოქეებს ამარცხებდა, რითაც „სტილერსს“ (და მას) მეოთხე Super Bowl-ის გამარჯვება მოუტანა. საოცარია! ამ რეკლამამ მრავალი ჯილდო მოიპოვა და შთააგონა სატელევიზიო ფილმი — „ფოლადის კაცი და პიტსბურგელი ბიჭი“ — ფეხბურთის გუნდის (დიახ, გუნდის) შესახებ, რომელიც იშვილებს 9 წლის ბიჭს, ჯო გრინისა და E.T.-ის ჰენრი ტომასის მონაწილეობით. —დები ვოლფინსონი **Apple – „1984“** არცერთი სია არ იქნებოდა სრულყოფილი Super Bowl-ის ორიგინალური რეკლამის, Apple-ის „1984“-ის გარეშე. მაგრამ ჯერ მოკლე ისტორიული ექსკურსი. ჯერ კიდევ — დიახ — 1984 წელს, Apple ჯერ კიდევ 8 წლის, მებრძოლი კომპანია იყო, ანდერგრაუნდული აუტსაიდერი, რომელიც ბოროტ სისტემას (იგივე კორპორაციულ-ჩაცმულ IBM-ის მბრძანებლებს) ებრძოდა. მათ არა მხოლოდ პერსონალური კომპიუტერების გაყიდვა სჭირდებოდათ, არამედ პერსონალური კომპიუტერების იდეის გაყიდვაც, რაც მცირე კომპანიისთვის, შეზღუდული ბიუჯეტით, დიდი გამოწვევა იყო. მათ იცოდნენ, რომ ინტერნეტამდელ ეპოქაში მასებთან მისასვლელად უკეთესი გზა, ვიდრე Super Bowl-ის რეკლამა, არ არსებობდა — გამოწვევა იყო, როგორ გადმოეცათ დიდი გზავნილი მოკლე დროში. ამიტომ მათ გამოიყენეს მძიმე არტილერია: „უცხოს“ რეჟისორი რიდლი სკოტი და ჯორჯ ორუელი სულისკვეთებით (მისმა რომანმა „1984“ შთააგონა მთელი რგოლი). როდესაც ეკრანზე „დიდი ძმა“ „ინფორმაციის გაწმენდის დირექტივებზე“ ქადაგებს ცხვრებად ქცეულ ხალხს (ლონდონელი სკინჰედები სტატისტებად!), შორტებსა და მაისურში გამოწყობილი ქალი შემორბის, მას „აზრების პოლიცია“ მისდევს. ეკრანზე ჩაქუჩის სროლით ის ანადგურებს მას (არ გვაქვს საშუალება განვიხილოთ ირონია იმისა, რომ ახლა ყველაფერი რასაც ვაკეთებთ, Apple-ის ეკრანებს ვუყურებთ) და, მისი აფეთქებისას, ეკრანზე ასეთი სიტყვები ჩნდება: „24 იანვარს Apple წარმოგიდგენთ Macintosh-ს...“ მაშ, ღირდა თუ არა Chiat/Day-ის ეს ქმნილება დახარჯულ ფულად? იმ ფაქტის მიუხედავად, რომ ეს სტატია MacBook-ზე დაიწერა და თქვენ, ალბათ, მას iPhone-ზე კითხულობთ... რეკლამის ეთერში გასვლის შემდეგ, ხალხი Apple-ის მაღაზიებში მიაწყდა და კომპანიამ გაყიდვების უზარმაზარი ზრდა დაფიქსირა. —დ.ვ. **Nike – „Hare Jordan“ (Space Jam)** ჯერ კიდევ 1993 წელს ისტორია შეიქმნა, როდესაც ბაგს ბანი მაიკლ ჯორდანს შეხვდა, ამ მომხიბვლელმა რეკლამამ კი წარმატებული კინოფრენჩაიზი წარმოშვა: პატარა რამ, სახელად „Space Jam“ (1996). მართალია, Wieden & Kennedy-ის სააგენტოს ეს Nike-ის რგოლი არ იყო ერთადერთი ფილმი, რომელიც რეკლამით დაიწყო (არსებობს კიდევ რამდენიმე, მათ შორის 1985 წლის სატელევიზიო ფილმი Max Headroom და 2018 წლის Uncle Drew), მაგრამ ის, სავარაუდოდ, ყველაზე ცნობილი და გამძლეა. ბაგსი ჯორდანს უცხადებს: „ეს შეიძლება მშვენიერი მეგობრობის დასაწყისი იყოს!“ და მართლაც ასე იყო. —დ.ვ. **Budweiser – „Bud Frogs“** იცით, როგორ არის ხოლმე, რომ რეკლამები ხშირად უფრო ხმამაღალია, ვიდრე თავად გადაცემა? ლეგენდარული „Bud Frogs“-ის რეკლამა საპირისპირო მიდგომას იყენებს — ის, ბიორკის სიტყვებით, ოჰ, რა მშვიდია. ეს განსაკუთრებით გონივრულია, თუ გავითვალისწინებთ, რას უყურებდნენ მაყურებლები რეკლამის ეთერში გასვლამდე: თამაშის ხმაურს, გახარებული გულშემატკივრების შეძახილებს, გაფართოებულ კომენტატორებს, შემდეგ კი... ეს. რგოლში ჭრიჭინების გამოყენება აუდიო მაგნიტივით მუშაობს და მყისიერად იპყრობს ყურადღებას. და არც კი გვიხსენებია ვარსკვლავები — სამი ბაყაყი, რომლებიც ჭაობში სხედან და ლუდის სახელს ყიყინებენ, ზოგჯერ თანმიმდევრობით, ზოგჯერ არა. სიმშვიდის განსახიერება, სამი მეგობრის ეკვივალენტი, რომლებიც რამდენიმე ლუდს სვამენ, ზედმეტად დაღლილები იმისთვის, რომ თავიანთი წყლის შროშანებიდან/დივანებიდან წამოდგნენ. საკმაოდ მაგარი კონცეფცია, რაც არ არის გასაკვირი, მისი რეჟისორის, ახალგაზრდა გორ ვერბინსკის გათვალისწინებით, რომელიც მოგვიანებით „კარიბის ზღვის მეკობრეების“ სამ ფილმს ხელმძღვანელობდა. —დ.ვ. **Bud Ice – „Penguins“** ფრენკ სინატრას ტუჩებიდან პინგვინის ყურებამდე (ან რაღაც მსგავსი), Bud Ice-ის ეს შემაშფოთებელი სერია შიდა ხუმრობას ჰგავს, რომელსაც ვერ ხვდები და, შესაბამისად, ძალიან გინდა გაიგო. „კონცეფცია“, თუ შეიძლება ასე ვუწოდოთ, პროდუქტის სახელსა და იმ ფაქტს შორის კავშირი ჩანს, რომ პინგვინები, ჰმმ, იქ ცხოვრობენ, სადაც ყინულია. მაგრამ ჰეი, ეს 90-იანი წლები იყო, როდესაც უცნაურობა უცნაურობისთვის იყო რაღაც და საშინელი ანიმატრონული პინგვინი ჩრდილებში იმალებოდა და ადამიანებს აშინებდა...