ქევინ პარკერმა, რომელიც უფრო ცნობილია როგორც Tame Impala, კომფორტული ნიშა დაიკავა ალტერნატიული მუსიკის სფეროში. 2007 წლიდან მოყოლებული, 40 წლის ავსტრალიელმა არტისტმა, რომელიც გასცდა ინტერნეტ-ნიშის ფარგლებს, თავისი უნიკალური გზა გაკვალა ფსიქოდელიისა და ინდი როკის შერწყმით. მან სახელი გაითქვა იმით, რომ ყველაფერს თავად აკეთებს – სიმღერების წერიდან და შესრულებიდან დაწყებული, პროდიუსერობითა და მიქსინგით დამთავრებული. მისმა ავთენტურობამ და მუსიკალურმა გენიამ განაპირობა გრემის ჯილდოები, სრულად გაყიდული ტურები და თავგამოდებით ერთგული ფანბაზა. მიუხედავად იმისა, რომ მისი მუსიკა ნამდვილად არ ჰგავს თანატოლების შემოქმედებას, Tame Impala-ს ჟღერადობას მრავალი წყარო აქვს. პარკერმა აღნიშნა The Bee Gees-ისა და My Bloody Valentine-ის გავლენა და განაცხადა, რომ მას "ფეტიში აქვს ზედმეტად ტკბილი პოპ მუსიკის მიმართ" ისეთი შემსრულებლებისგან, როგორიცაა ბრიტნი სპირსი და კაილი მინოუგი. თუმცა, წყაროების უმეტესობა ერთ განსაკუთრებულ, საკულტო ჯგუფს უკავშირდება. The Beatles-ისგან, განსაკუთრებით მათი 60-იანი წლების ბოლოს ფსიქოდელიური ერისგან, მნიშვნელოვანი გავლენის მიღებით, ის პირდაპირ მიაგებს მათ პატივს თავის მრავალფენიან პროდუქციაში, მეოცნებე ვოკალში, მძიმე რევერბის მქონე ხმოვან ლანდშაფტებში და ექსპერიმენტულ ეფექტებში. სინამდვილეში, პარკერი პირდაპირ ასახელებს "Abbey Road"-ს თავის საყვარელ პროექტად. ქვემოთ მოცემულია პარალელები ორივე არტისტის დისკოგრაფიებს შორის და ის, თუ როგორ განაგრძობს The Beatles თანამედროვე როკის მუდმივად ცვალებადი ლანდშაფტის ფორმირებას. 2010 წლის "Innerspeaker"-დან 2015 წლის "Currents"-მდე, Impala-ს ჟღერადობა თანამედროვე ფსიქოდელიის დინამიური კვლევაა. მან შექმნა ხმოვანი ლანდშაფტები, რომლებიც ცნობიერების ალტერნატიულ სიბრტყეებს ჰგავს, მოციმციმე სინთეზატორების, მძიმე რევერბის მქონე გიტარების და მეოცნებე ტექსტურების შერწყმით, რომლებიც თაყვანს სცემენ 60-იანი წლების იმ ჟღერადობას, რომლის ჩამოყალიბებაშიც The Beatles-მა მიიღო მონაწილეობა. ისეთმა ალბომებმა, როგორიცაა 1966 წლის "Revolver" და 1967 წლის "Sgt. Pepper’s", უდავო გავლენა მოახდინეს ფსიქოდელიური როკის განსაზღვრაზე ისეთი სახით, როგორიც დღეს ვიცით, რაც მოიცავდა სიურრეალისტურ ლირიკას, უჩვეულო ხმებს და სტუდიურ ექსპერიმენტებს. ამან არტისტებს უფლება მისცა, არ ყოფილიყვნენ შეზღუდულნი თავიანთ ხმოვან კვლევებში და გაბედულად გამოეყენებინათ ყველაფერი ინსტრუმენტად, რაც საშუალებას აძლევდათ, თავიანთი შინაგანი ბავშვი გაეთავისუფლებინათ ხელოვნების შექმნისას. ხშირ პროდიუსერ ჯორჯ მარტინთან ერთად, The Beatles-მა პიონერული ტექნიკები გამოიყენა, როგორიცაა შებრუნებული ლუპები, ფირის მანიპულირება, მრავალფენიანი ვოკალური ჰარმონიები და მიკროფონის უჩვეულო განთავსება ხმის დასამახინჯებლად. იმავე გაბედული სურვილით აღმოჩენისა და ხელახალი შექმნის მიმართ, პარკერი აუმჯობესებდა და ეთამაშებოდა სატურაციას, pitch-shifting-ს და მეოცნებე რევერბის ტალღებს. თავისებურად, ორივე არტისტმა გადააზრა, როგორი შეიძლება ყოფილიყო ჩანაწერი, ხშირად ქმნიდნენ ახალ ტექნიკას მხოლოდ საკუთარი ინტუიციური კომპასის მიმართ ერთგულების შენარჩუნებით. ამ დაუფასებელმა კლასიკამ ტონი მისცა The Beatles-ის ახალ ეპოქას. ხმოვანი ლანდშაფტების მიღმა, Tame Impala ასევე სესხულობს The Beatles-ის უნარს, მოყვეს ისტორიები ფსიქოლოგიისა და ცნობიერების პრიზმით, ვიდრე უბრალო ნარატივით. The Beatles-ის სიმღერები, როგორიცაა „Tomorrow Never Knows“ და „I Am the Walrus“, ორიენტირებულია თვითრეფლექსიასა და გონების გაფართოებაზე, რაც ფაქტობრივად აფერადებს Impala-ს მთელ ალბომს „Currents“. პარკერი თავით ჩაყვინთა შინაგან არეულობაში, ემოციურ ინტროსპექციაში და იდენტობის პოვნის ლტოლვაში, რადგან რეალობა სულ უფრო შორდება. 1966 წლის „Tomorrow Never Knows“ ჩაძირულია კონტროლის გაშვების იდეაში, აღმოაჩენს ფესვებს აღმოსავლურ ფილოსოფიასა და ფსიქოდელიურ ტრიპში. სინამდვილეში, მისი ძირითადი ფრაზაა „გამორთე გონება, მოდუნდი და დინებას მიჰყევი“. ანალოგიურად, 2015 წლის „Let It Happen“ იმავე განწყობას იმეორებს, ნუგეშს პოულობს იმაში, რომ არანაირი ნუგეში არ აქვს. პარკერი მუდმივად ტრიალებს ცვლილების წინააღმდეგობის გაწევისა და მისთვის დანებების იდეის გარშემო, საბოლოოდ აღმოაჩენს ჭეშმარიტებას, რომ კონტროლის დაკარგვა ნამდვილი გათავისუფლებაა. The Beatles-ის „Strawberry Fields Forever“ და Impala-ს „Feels Like We Only Go Backwards“ მსგავს საფუძველს პოულობენ ნოსტალგიაზე დამოკიდებულებასა და რეალობის მიმართ დაბნეულობაში. ორივე სიმღერა ეხება იდეას, რომ წინსვლა ყოველთვის არ იგრძნობა წინსვლად, ემოციურად თუ მენტალურად. მიუხედავად იმისა, რომ "Abbey Road"-მა ყველაზე დიდი როლი ითამაშა მისთვის The Beatles-ის გავლენაში, პარკერმა აღნიშნა, რომ მისი მათი მემკვიდრეობის დაფასება არ უნდა აირიოს ობსესიურ ფანდომში. „მიყვარს The Beatles, მაგრამ მათ რეგულარულად საერთოდ არ ვუსმენ“, – განუცხადა მან Vogue-ს 2012 წელს. „მათ პატივს ვცემ და მიყვარს. Abbey Road ალბათ ჩემი ერთ-ერთი საყვარელი ალბომია.“ მიუხედავად ამისა, თუმცა ის მათ თავის შუქურას არ უწოდებს, Tame Impala-ს ჟღერადობა ვერასოდეს განვითარდებოდა, რომ არა The Beatles-ის გაბედული წამოწყება ფსიქოდელიურ როკში. რადგან ქევინ პარკერი ახდენს The Beatles-ის შინაგანად მიმართული ლირიკისა და ჩამთრევი ინსტრუმენტალების მოდერნიზებას, რომლებიც სრულად გაგხვევიან თავს, აშკარაა, რომ ჯონ ლენონი, პოლ მაკკარტნი, ჯორჯ ჰარისონი და რინგო სტარი სამუდამოდ იცოცხლებენ Tame Impala-ს მეფობის წყალობით.