გაფრთხილება: ეს სტატია შეიცავს სპოილერებს სერიალებისთვის „შვიდი სამეფოს რაინდი“ და „ვანდერ მენი“ (პირველი სეზონი). გახსოვთ ის დრო, როცა ტელესერიალებს უბრალოდ ტელესერიალებად ყოფნის უფლება ჰქონდათ? რისკის ქვეშ, რომ „მოხუცი ბაბუა, ძილის დროა“ ტიპის უამრავი მემი გავაჩინო, ნამდვილად იყო პერიოდი, როდესაც მცირე ეკრანის ფრენჩაიზებიც კი არ აიძულებდნენ მაყურებელს საათობით უაზრო, დამატებითი „საშინაო დავალების“ შესრულებას. CW-ის სუპერგმირული სერიალი „სმოლვილი“ გასაგებად ფილმებსა და კომიქსებზე არ იყო დამოკიდებული; ის უბრალოდ საკუთარ, თვითკმარ კუთხეში არსებობდა და ჩვენგან სუპერმენის შესახებ პოპ-კულტურის ზოგად ცოდნაზე მეტს არაფერს მოითხოვდა. საყვარელმა „ბეტმენი: ანიმაციური სერიალი“-ც მსგავს მიდგომას იყენებდა, თავის საწყის მასალას სახელმძღვანელოდ აქცევდა იმისთვის, რომ მოეყოლა ისტორიები, რომლებიც ხშირად ამ სერიალის DC კომიქსების პერსონაჟების საბოლოო ვერსიები ხდებოდა. სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, უწყვეტობა ყოველთვის მეფე არ ყოფილა, მიუხედავად იმისა, თუ რამდენად შორს წავედით ამ მიმართულებით ბოლო დროს. თუმცა, რასაც „შვიდი სამეფოს რაინდი“ და Marvel-ის ახლახან გამოსული „ვანდერ მენი“ გვთავაზობენ, არის ის, რომ ეს დღეები ჩვენს უკანა ხედვის სარკეში შორეულ ნათებას არ უნდა წარმოადგენდეს. რა თქმა უნდა, ორივე სერიალს აშკარა კავშირები აქვს მიმდინარე სამყაროებთან და ვერც ერთი ვერ გაექცევა მათ წინამორბედი პროექტების ჩრდილს. „ვანდერ მენი“, სერ ბენ კინგსლის ტრევორ სლეტერის პერსონაჟს იყენებს, რათა დაასრულოს გმირული რკალი, რომელიც სრულიად სხვა Marvel-ის კინემატოგრაფიულ სამყაროს სათაურში დაიწყო, ხოლო „შვიდი სამეფოს რაინდი“ კი ყველანაირად ცდილობს მუსიკალური კავშირები „სამეფო კარის თამაშებთან“ დაამყაროს. მაგრამ, მიუხედავად ამისა, ეს ორი სულიერი და-ძმა დროული შეხსენებაა იმისა, თუ რამდენად კარგი პერიოდი გვქონდა ადრე. თუ აქ რამე გაკვეთილია სასწავლი, ეს არის ის, რომ ბლოკბასტერული ტელევიზია არ უნდა იყოს ექსცესის სავარჯიშო. ზოგჯერ, უბრალოდ კარგი ისტორიის მოყოლა საკმარისია იმისთვის, რომ ღირებული იყოს. ამ ორმა სერიალმა ზუსტად ეს დაამტკიცა. წყვილი ეპიზოდური სერიალი ორ სრულიად განსხვავებულ უცნობზე, რომლებიც ერთმანეთთან დაკავშირდებიან — ერთ-ერთი მათგანი თამაშის შემცვლელ საიდუმლოს მალავს, მეორეს კი დიდება და სიმდიდრე სურს — და მიდიან უამრავ გაუგებარ თავგადასავალში, რომელიც მათ იმაზე მეტად აახლოებს, ვიდრე ოდესმე წარმოედგინათ? ჰო, გასაკვირი არ არის, რატომ იწვევს როგორც „ვანდერ მენი“, ასევე „შვიდი სამეფოს რაინდი“ ამდენ აშკარა პარალელსა და შედარებას მათ შორის. უღიმღამო, მიჩქარებული და ზედმეტად კორპორატიული პროდუქციების უნაყოფო ზღვაში, ეს ორი სერიალი საკუთარი თავისთვის ტროპიკული კუნძულებია. ყველაფერი იმით იწყება, რომ მათ იციან საკუთარი შეზღუდვები. არც ერთ სამყაროში Marvel არ მისცემდა მწვანე შუქს „ვანდერ მენს“ იმ იმედით, რომ ის გამოიწვევდა კანონიკის შემცვლელ ბომბებს, როგორიც, მაგალითად, „საიდუმლო შემოჭრაში“ ვნახეთ. „შვიდი სამეფოს რაინდი“ არასოდეს აპირებდა „სამეფო კარის თამაშებთან“ ან „დრაკონის სახლთან“ კონკურენციას მასშტაბის, მოცულობისა და ამბიციის თვალსაზრისით. სამაგიეროდ, არასერიოზულობა არის მთელი აზრი. მიუხედავად იმისა, რომ თანამედროვე მაყურებელი, სამწუხაროდ, მიჩვეულია უარყოს ყველაფერი, რაც არ „წინ წევს სიუჟეტს“ უფრო დიდ სამყაროში, ეს ხდება ორი სერიალის ხარჯზე, რომლებიც ისევე პერსონაჟზე ორიენტირებულები, მარტივები და წმინდად გასართობები არიან, როგორც ნებისმიერი რამ მათ შესაბამის ფრენჩაიზებში. განა ეს დღევანდელ დღეს გამაგრილებელი არ არის? საიმონ უილიამსის (იახია აბდულ-მატინ II) და ტრევორ სლეტერის დაძაბული ემოციური მოგზაურობები შეიძლება სრულიად უაზრო იყოს „შურისმაძიებლები: განკითხვის დღე“ და „საიდუმლო ომების“ ფონზე, ხოლო დანკის (პიტერ კლეფი) და ეგის (დექსტერ სოლ ანსელი) მოგზაურობები ვესტეროსის მასშტაბით, როგორც მინდვრის რაინდისა და საჭურველთმტვირთველის, არ მივყავართ (პირდაპირ) პოლიტიკურ ინტრიგებამდე „სამეფო კარის თამაშების“ დასაწყისში. მაგრამ ამ გმირებში ჩვენი ინვესტირებით, ისინი მაინც მთელი სამყარო ხდებიან ჩვენთვის. მზარდი ბლოკბასტერული სანახაობებით სავსე ეპოქაში, რაღაც უნდა ითქვას იმ ისტორიების აუცილებლობაზე, რომლებიც მცირე კლავიშით თამაშობენ. „შურისმაძიებლების“ ყველა კროსოვერული ფილმის წარმატება უპირველესად განპირობებულია სოლო ფილმების ფრთხილად დაგეგმვითა და მომზადებით. ამასობაში, „სამეფო კარის თამაშები“ ფენომენად იქცა თავისი დრაკონის ზომის მოქმედებითა და სამყაროს დასასრულის საფრთხეებით, მაგრამ საით მივდივართ აქედან? „დრაკონის სახლის“ ნაცვლად, კიდევ ერთი სერიალის, რომელიც ტახტისთვის პოლიტიკურ კინკლაობასა და ძალაუფლების ხელში ჩაგდებას ეხება, წარმოიდგინეთ, რამდენად ეფექტური „გემოვნების გამწმენდი“ იქნებოდა „შვიდი სამეფოს რაინდი“. ცხადია, ეს ლოგიკა ეწინააღმდეგება ჰოლივუდის ჩვეულებრივ სიბრძნეს, მაგრამ სწორედ ეს ხდის „შვიდი სამეფოს რაინდისა“ და „ვანდერ მენის“ მსგავს სერიალებს ასე სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანს. მათი მეგობრული კომედიური ხიბლისა და დაბალრისკიანი მღელვარების მიღმა, ეს არის შეხსენება, თუ რატომ შეუყვარდათ მაყურებლებს მთელ მსოფლიოში ეს ნაწარმოებები თავიდანვე. საიმონისა და ტრევორის ყურება, თუ როგორ ცდილობენ სააუდიციო ჩანაწერის გაკეთებას, ან დანკისა და ეგის კეთილგანწყობილი დაცინვა ერთმანეთის მიმართ, რაინდთა ტურნირის ყურებისას, შეიძლება იყოს ისეთივე მომხიბვლელი, როგორც ყველაზე ეპიკური, გრანდიოზული მომენტები ამ სამყაროებიდან (თუ მეტი არა). დრაკონები და პორტალები იღებენ ყველაზე სექსუალურ სათაურებს, მაგრამ ისინი აბსოლუტურად არაფერს ნიშნავს, როდესაც მოკლებულნი არიან ემოციურ საფუძველს, რომელიც თავიდანვე გვჭირდება. საბედნიეროდ, „ვანდერ მენი“ და „შვიდი სამეფოს რაინდი“ ამ ემოციურ საფუძველს გვიბრუნებენ.