„თეთრი ხელები, კრის, თეთრი ხელები“ – ჰოლივუდის პარადოქსი და იდენტობის ფასი

ჰოლივუდის სახელით ცნობილ მანქანაში მსახიობობით ვირჩენ თავს — ინდუსტრიაში, რომელიც მე მაქცევს საქონლად, მაგრამ ჩემთვის არ არის. ინდუსტრიაში, სადაც თუ კამერაზე ხელებს ზედმეტად აქტიურად ვიყენებ, რეჟისორი სერიოზულად მიყვირის: „ძალიან ბევრი ეთნიკური ხელი არ გინდა!“ „თეთრი ხელები, კრის, თეთრი ხელები“, – ვჩურჩულებ ჩემთვის ღიმილით. სხვათა შორის — ეს ნამდვილი ამბავია. იმის არსი, რასაც ვაკეთებ, არის ის, რომ საკუთარ თავს ვათავსებ ისეთ სივრცეებში, სადაც მე უნდა ვიყო არჩეული, სადაც უნდა ვიყო შერჩეული, როგორც საკმარისად ღირებული, რათა ესა თუ ის პერსონაჟი განვასახიერო. სამსახიობო ოსტატობის მიღმა, დიდი ნაწილი დამოკიდებულია იმაზე, ვარ თუ არა ფიზიკურად და ესთეტიურად მიმზიდველი, და საკმარისად მოსაწონი გარკვეული მზერისთვის. როდესაც შენი მიმზიდველობით ირჩენ თავს, არის თუ არა შენი სხეულის ძალა ოდესმე მხოლოდ შენი? ჩემი სხეული „სითეთრის“ მიერ სურვილის ობიექტად იქცა და სანამ ჰოლივუდში მთავარი გადაწყვეტილების მიმღებნი და ჩეკების ხელმომწერები თეთრკანიანები არიან, მანამდე მე მათთვის სასურველი უნდა ვიყო. ამიტომაც ყოველთვის ვამბობ, რომ სასიამოვნოა დიდი ჩეკების მიღება (ქირის გადახდა მჭირდება), მაგრამ არაფერი შეიცვლება, სანამ მე და ჩემნაირი ადამიანები არ მოვაწერთ ხელს მათ. ჩემი აზრით, ეს იმავე მონეტის მეორე მხარეა, რასაც უღირსად მიჩნევა ჰქვია. რადგან თუ რაღაცნაირად სასურველი არ ვარ, მაშინ უღირსი ვარ. და მეშინია, რომ თუ ზედმეტად რადიკალურად განსხვავებული ვიქნები იმისგან, რაც მათ უკვე მისაღებად მიიჩნიეს, შეიძლება დავკარგო ის სტატუსი, რომლის მიღწევისთვისაც ასე ბევრს ვმუშაობდი. შეიძლება უბრალოდ ვერ გადავრჩე. ამაზე ფილმი გადავიღე The New York Times-ისთვის 2020 წელს. ფილმი ჰოლივუდში „წარმატების“ პარადოქსზე იყო: წარმატების მისაღწევად, უნდა გამოირჩეოდე ბრბოსგან, ამავდროულად, „სითეთრესთან“ ასიმილირდებოდე. უნდა ეცადო, იყო საკუთარი თავი, მაგრამ ამავდროულად მოერგო მათ. და თუ გსურს, იყო ერთ-ერთი იმ წამყვანი მსახიობთაგანი, რომელსაც ბავშვობაში ტელევიზორში უყურებდი, მაშინ უკეთესია, რომ შესაფერისად გამოიყურებოდე. პირველი ნაბიჯი: დაამშვიდე ეს კულულები. ეს 2020 წელს იყო — ცვლილების ჩურჩული ყველგან გვესმოდა. ჯორჯ ფლოიდის პროტესტების შემდეგ, როგორც ჩანს, ადამიანებმა მიიღეს შეტყობინება: არის პრობლემა და ძველი მეთოდები აღარ მუშაობს. კომპანიებმა და ჰოლივუდმა დაიწყეს მრავალფეროვნებასა და DEI სპეციალისტების დაქირავებაზე საუბარი, და გამოიცანით რა — ამან ბევრი არაფერი შეცვალა. მიუხედავად იმისა, რომ ბევრი ლაპარაკი იყო, პროგრესი საუკეთესო შემთხვევაში მოკრძალებული აღმოჩნდა. 2020 წლის Pew Research-ის მოხსენების თანახმად, ლათინოამერიკელები 2010-დან 2019 წლამდე აშშ-ის მოსახლეობის ზრდის ნახევარს შეადგენდნენ და მოსახლეობის 18 პროცენტს (ეს მაჩვენებელი მას შემდეგ გაიზარდა). როდის ვიხილავთ ჩვენი ერის მრავალფეროვნებას ჩვენს ეკრანებზე? ვფიქრობ, სანამ ეს არ მოხდება, იძულებულნი ვართ, მათ მოდელს მოვერგოთ. სიამოვნებით გეტყოდით, რომ 100 პროცენტით აღარ მაინტერესებს, რას ფიქრობენ ისინი, მაგრამ ეს შეგრძნება, რომ ვფიქრობ, საკმარისად ვახორციელებ თუ არა ფიზიკურ „კოდის შეცვლას“ (physically code-switching), ყოველთვის მაქვს. მე ვიყავი სერიალის მუდმივი მსახიობი სატელევიზიო არხზე. ეს რთული მიღწევაა დომინიკელი, კოლუმბიელი ყავისფერთმიანი ბიჭისთვის ქუინსიდან, და მაინც, იმ მომენტებში, როდესაც აქტიურად არ ვმუშაობ, სისტემამდე საკუთარ სხეულს ვკითხულობ. ვფიქრობ, უნდა ავიღო თუ არა ის ნარკოდილერის, კრიმინალის, ან ერთდღიანი როლები, რომლებიც კვლავ ასე დომინანტურია ჩვენს ეკრანებზე. ჩვენ ვცხოვრობთ სამყაროში, სადაც კულტურის მატარებელ სხეულებს მუდმივად სთხოვენ, რომ უარი თქვან საკუთარი თავის ნაწილებზე წინსვლისთვის. ეს ახალი ინფორმაცია არ არის, მაგრამ მისი განმეორება ღირს. შავკანიანი და ლათინოამერიკელი მსახიობები მუდმივად იძულებულნი არიან, შეიცვალონ. ეს ჩვენი ბრძოლაა — საკუთარი თავის სიყვარულისა და ყოფნის ბრძოლა. ეს ჩვენი ბრძოლაა — საკუთარი თავის სიყვარულისა და ყოფნის ბრძოლა. ჩვენ ვიბრძვით, რომ გვიყვარდეს და მივიღოთ ჩვენი კულულები, ჩვენი კანის ტონები და ჩვენი ეთნიკური ნიშნები სამყაროში, რომელიც გვყიდის იდეას, რომ უბრალოდ საკუთარი თავის ყოფნა არ არის საკმარისად კარგი. ეს არის სამყარო, რომელიც გვყიდის „NoseSecret“-ის ხელსაწყოს, რომელსაც ხშირად რეკლამირებენ, როგორც „პლასტიკურ ქირურგიას ოპერაციის გარეშე“. ეს არის პლასტიკური მილაკი, რომელსაც ხელით ჩადებ და ძალდატანებით შეიყვან ცხვირში, რათა შექმნა უფრო ვიწრო, თხელი და წვეტიანი ფორმა. მხოლოდ 25 დოლარად, ეს ნამდვილი ნადავლია! ჩვენ ვთვლით, რომ ისინი, ვინც თვითდაზიანებას სჩადიან, საშიშროებას წარმოადგენენ საკუთარი თავისთვის და საზოგადოებისთვის. ჩვენ ვაკრიმინალებთ ამ ქმედებას. მაგრამ რაც შეეხება თვითსიძულვილს? ვინ დაგვიცავს მთელი იმ თამაშისგან, რასაც სხვისი მზერისთვის ვაკეთებთ? როდესაც მამაჩემს ვუთხარი, რომ მინდოდა ცხოვრებაში თამაში, რომ მინდოდა მსახიობობა, რომ მინდოდა ჰოლივუდში წასვლა, მან თქვა: „რთული იქნება, მაგრამ მოერგე. ითამაშე. მოატყუე, სანამ არ გამოგივა.“ მე ვითამაშე. მაგრამ რა ფასად? თმა მოკლედ შევიჭერი და ცხვირის ოპერაცია გავიკეთე, რისი გაკეთებაც ჩემმა პირველმა მენეჯერმა მირჩია. და ეს იმუშავა. ბევრად მეტი ვიმუშავე. ეს არის ამ ყველაფრის სამწუხარო ნაწილი. ის, რაც მაღელვებს, არის, როდესაც მაინც მესმის თეთრკანიანი მსახიობებისგან ისეთი ფრაზები, როგორიცაა: „რა იღბლიანი ხარ. ლათინო ხარ, ახლა ყველა შენ გეძებს. მე უბრალოდ თეთრკანიანი ვარ. არაფერი მაქვს.“ ან იმ მამაკაცისგან, ვისგანაც Craigslist-ზე საფორტეპიანო სკამი ვიყიდე და მან მითხრა: „შესანიშნავია, რომ უფრო მეტ უმცირესობას ეძებენ, მაგრამ ახლა მე ვერ ვიღებ როლს, გესმის?“ სცენარის წერის კურსზე ვიყავი და ის, რაც ვისწავლე, ცოტა გულდასაწყვეტია. შოუს ხანგრძლივობა ეფუძნება იდეას, რომ მისი პერსონაჟები რეალურად ვერასდროს შეიცვლებიან. უმეტესწილად, მთავარი პერსონაჟები უნდა დარჩნენ თვითდესტრუქციულები და ვერასდროს...