2015 წლის ხრაშუნა შემოდგომის შუადღეს, სკოლიდან სახლში დავბრუნდი და დედა სამზარეულოს მაგიდასთან დამხვდა, ხელში საფოსტო ბარათი უკანკალებდა. „რაღაც მოგივიდა,“ თქვა მან ფრთხილად. „არ ვიცი… ვისგან არის? ის… საშინელია.“ მან ბარათი გამიელვა და დავინახე ნეონისფერი ვარდისფერი აბრა, რომელიც თეთრ ფონზე ანათებდა, ხუთი რიგის წარწერით: I LIKE IT WHEN YOU SLEEP, FOR YOU ARE SO BEAUTIFUL YET SO UNAWARE OF IT. „ღმერთო ჩემო!“ წამოვიძახე და ბარათი ხელიდან გამოვტაცე. „ეს The 1975-ისგანაა!“ ჯგუფის დებიუტიდან მოყოლებული, The 1975-ის ერთგული ფანი ვიყავი, One Direction-ის გატაცებიდან გადავედი უფრო „გრანჟულ“, მოუწესრიგებელ ბრიტანელ მამაკაცთა ჯგუფზე, რათა ჩემი იდენტობა და პიროვნება მათთან გამეიგივებინა. თითქოს One Direction Warios-ის მსგავსად. საშუალო სკოლის პირველ კურსზე, ერთხელ ჩემს Tumblr-ის გვერდზე „Sex“-ის მუსიკალური ვიდეოს კადრები ამოვარდა და სამუდამოდ შევიცვალე (და დღესაც დარწმუნებული ვარ, რომ მათმა სასცენო განათებამ, რომელიც პლატფორმაზე ვირუსულად გავრცელდა, მათი აღზევება განაპირობა). ერთი წლის შემდეგ, Terminal 5-ზე მათ კონცერტზე საეჭვოდ ახალგაზრდა მაყურებელი ვიყავი, ფრონტმენ მეთი ჰილის მოუხერხებელ, ბოთლი წითელი ღვინისგან გაბრუებულ სასცენო პერსონას უშუალოდ ვხედავდი, რომელიც იმ მომენტისთვის უფრო პერსონა კი არა, არამედ უკვე წონასწორობის ზღვარზე მყოფი ადამიანი იყო. მაგრამ Topshop Jamie-ს ჯინსების, American Apparel-ის მოკლე კაბების, გაწელილი თვალის ლაინერისა და T1 VSCO ფილტრის წლები ჩემთვის კარგი იყო. ალბათ ცოტა მეტისმეტად კარგი. მათი 2025 წლის საკონცერტო ალბომის „Still… At Their Very Best“ გამოსვლიდან ნახევარი საათში, ჰილი აცდუნებს ხალხს: „ნუ იქნებით ნოსტალგიურები… არ ქნათ ეს!“ მანჩესტერის AO Arena-ს დარბაზი ნაცნობად ჩაიჩურჩულებს „A Change of Heart“-ის საწყის მელოდიაზე, რომელიც ჯგუფის სეტში პირველი სიმღერაა მათი მეორე სტუდიური ალბომიდან, „I like it when you sleep, for you are so beautiful yet so unaware of it“. სამწუხაროდ, ნოსტალგია ჩემი ერთ-ერთი საყვარელი საქმიანობაა. და ცოტა ალბომს თუ შეუძლია ისე შეეხოს ჩემს „წყლის ნიშნის“ რომანტიზატორის ბუნებას, როგორც „I like it when you sleep“-ს. არაფერია იმაზე უკეთესი, როცა 16-17 წლის ხარ, ხელში ახალი მართვის მოწმობა გიბრწყინავს, საყვარელი ჯგუფის ახალი CD კი შენი მშობლიური ქალაქის ირგვლივ პირველი გასეირნების საუნდტრეკია. ვიცოდი, რამდენად ჩამომყალიბებელი იყო ეს ყველაფერი, როცა ხდებოდა: „Love Me“-ზე ყვირილი, ტექსტები უკვე დამახსოვრებული ერთი საათის შემდეგ, რაც გამოვიდა; სამი ზოლით მოძრაობის გადაკვეთა „She’s American“-ის ჰანგებზე; უნებლიედ დედაჩემისთვის სიმღერის დაკვრა ჰილის განმეორებითი კოკაინის პრობლემის შესახებ („UGH!“); სიჩქარის ლიმიტის 30-ით გადაჭარბება მარტოხელა სანაპიროზე გასეირნებისას, რათა მშვიდად ვიმღერო „The Ballad of Me and My Brain“. ეს რაღაცნაირად ვიეტნამიდან ბოლო ვერტმფრენით გაფრენის მსგავსია ჩემთვის; თინეიჯერობა სრულ „ტვინის ლპობამდე“. ბოლო წლებში, The 1975 საკუთარ თავს უფრო „მემკვიდრეობით მოქმედებად“ აღიქვამს, ვიდრე სხვა რამედ. მათი ტურნე „At Their Very Best“, უახლეს სტუდიურ ალბომთან (2022 წლის ანტონოფის გავლენით შექმნილი „Being Funny in a Foreign Language“) ერთად, გედის სიმღერასაც ჰგავს და ხელახალ გაცნობასაც. ჰილი ყოველთვის თითქმის მტკივნეულად თვითკრიტიკული იყო, თავის ტექსტებში წარსულსა და აწმყო საკუთარ ვერსიებს დასცინოდა. მაგრამ ათი წლის შემდეგ, ის საკუთარ იმ ვერსიებს აკრიტიკებს, რომლებიც ყველამ პირადად ვიხილეთ. „Being Funny“-ის საწყისი ტრეკი შეიცავს სტრიქონს „You’re making an aesthetic out of not doing well and / Mining all the bits of you you think you can sell“ (ცუდად ყოფნის ესთეტიკას ქმნი და / საკუთარი თავის ყველა ნაწილს იყენებ, რომელიც გგონია, რომ შეგიძლია გაყიდო), რაც მაშინვე მახსენებს ჰილის იმ ადრეულ შოუებზე, სცენაზე გათიშვამდე სმას, ისედაც ბუტბუტის მსგავსი ტექსტების კიდევ უფრო გაუგებრად წარმოთქმას, ზოგჯერ კი ბენდის წევრების მიერ სცენიდან გაყვანას. ის ჰეროინს ეწეოდა და კოკაინს იღებდა, და ILIWYS ტურნეს ბოლოს რეაბილიტაციაშიც მოხვდა (შემდეგ კი ერთი წლის შემდეგ, სანამ ერთბაშად თავს დაანებებდა, ისევ გამოიყენა). ეს სულაც არ ნიშნავს, რომ ჰილი თავის დამოკიდებულებას რომანტიზებდა; უბრალოდ ასე წარდგებოდა იმ დროს თავისი შთაბეჭდილებადი, ძირითადად თინეიჯერული აუდიტორიის წინაშე. და ფანებმა, უკეთესად თუ უარესად, ეს ყველაფერი „შეჭამეს“. ის, როგორც ფრონტმენი, კერპად აქციეს, თაყვანს სცემდნენ მის მთელ არეულობაში და მის არასტაბილურობას ნამდვილობად მიიჩნევდნენ. ჰილი მოწყვლადი და შეუზღუდავი იყო, და ჩვენ გვეგონა, რომ ყველაფერი ვიცოდით მის შესახებ. ცხოვრება საშინელებაა, და ეს ბიჭიც ასე ფიქრობს, რა თქმა უნდა. მას ესმის. მას ნამდვილი პრობლემები აქვს, იმდენად ნამდვილი, რომ მათი სრულად გაგებაც კი არ შეგვიძლია, უბრალოდ ვიცით, რომ ის თავის ემოციებს ისეთი ამაღლებული, თითქმის მელოდრამატული ფორმით აფუთავს, რაც პირდაპირ ჩვენს არასტაბილურ თინეიჯერულ არსებობას ეხმიანება. ლტოლვა, თანაგრძნობა. ჩვენ ყველანი შეგვიძლია ერთად ვიყოთ საშინელები და უბედურები. „Robbers“-ის მუსიკალურ ვიდეოში ჩვენ ვგლოვობდით ბიჭზე, რომელსაც შეყვარებულის თავთან დატენილი იარაღი ჰქონდა მიდებული, და სანამ ადამიანები TikTok-ზე საკუთარ თავს დიაგნოზებს უსვამდნენ, ჩვენ Tumblr-ზე ვაწყობდით „ფანდომის დეპრესიის ოლიმპიადას“: აბა, რამდენჯერ მოგანდომა „Antichrist“-მა ყველაფრის დასრულება? მაგრამ იტირე თუ არა „Sex“-ის თანხლებით ქალწულობის დაკარგვის შემდეგ?! ჰილის სასცენო შეზღუდვების არარსებობა ასახავდა კათარზისულ ემოციურ განთავისუფლებას, რომელიც ბრბოში ვრცელდებოდა, ხალხი ყვიროდა ისეთ სტრიქონებს, როგორიცაა „Now everybody’s dead!“ (ახლა ყველა მკვდარია!) ან „And it’s not my fault / That I fucked everybody here!“ (და ჩემი ბრალი არაა / რომ აქ ყველა შევხვდი!), შეჯვარების მსგავსი მოწოდებები, რომლებსაც ჩვენ თავისით ზუსტად ვერ ვუკავშირდებოდით, ჰილისგან ვისესხეთ ის სიმკაცრე და გრანჟი, რომელმაც ჯგუფის ხმოვანება ასე განსაზღვრა.